De Palestijnse diaspora

The colonial enterprise that Zionism is has corrupted everything it touched, beginning with the United Nations and including the mainstream media, what passes for democracy in the Western world (America especially) and Judaism itself.
Alan Hart

Alan Hart, voormalig Midden-Oostencorrespondent voor de Britse onafhankelijke televisiezender ITV en ex-presentator van het legendarische Panorama, publiceerde in 2010 een 3-delige serie over het zionisme ‘Zionism, The Real Ennemy of the Jews‘. Hij is nu in de tachtig, meen ik. Veertig jaar lang was hij nauw betrokken bij de toestand in het Midden-Oosten en hij kende belangrijke figuren als Golda Meir en Yasser Arafat persoonlijk.

Hij behoort tot het groepje intellectuelen dat tot op hoge leeftijd blijft strijden voor een betere wereld. De filosoof Bertrand Russell was misschien wel de bekendste. Ruim een maand geleden overleed Gore Vidal. Van de nog in leven zijnde, zijn bijvoorbeeld de journalist en politiek activist Uri Avnery (88) en de taalkundige en meedogenloze analist van het imperialisme Noam Chomsky (83) grote namen.

Harts motivatie komt voort uit de noodzaak zijn kinderen in de ogen te kunnen kijken als zijn tijd gekomen is. Dat hij kan zeggen: “Ik heb het in ieder geval geprobeerd.”

Zijn hoop op een 2-statenoplossing is nu zo goed als vervlogen. De 22% van het Palestijnse land waar Arafat ooit genoegen mee wilde nemen, is er al niet meer in praktische zin. Alles wat er nog over is zijn geïsoleerde kruimels zonder enig werkelijk zelfbeschikkingsrecht voor de Palestijnen (vaak ook Bantoestans genoemd, naar Zuid-Afrikaans voorbeeld). Hart legt de schuld bij zowel het westen als bij de Arabisch landen.

Though not yet buried, the two-state solution has long been dead, killed by Israel’s colonization with the complicity of the major powers and, by default, the regimes of an impotent Arab Order.

Volgens de Verenigde Naties is Gaza in 2020 ‘niet meer leefbaar’. De Westelijke Jordaanoever wordt dagelijks verder gekoloniseerd. Als het zo door blijft gaan is het een hopeloze zaak.

As things are and look like going, I believe the course is set for a final Zionist ethnic cleansing of Palestine

Alleen een verandering in de publieke opinie kan bewerkstelligen dat staten zich anders opstellen ten opzichte van Israël. En daarvoor is het nodig dat mensen informatie krijgen over wat er werkelijk aan de hand is. Hart heeft het vooral over de Verenigde Staten, maar in Nederland is het niet veel beter. Er is meer ruimte voor kolossale advertenties en aantrekkelijke tv-reclames voor een vakantie in Eilat, dan voor het aankaarten van schendingen van de mensenrechten, oorlogsmisdaden en etnische zuivering. En dankzij onze ministers Verhagen en Rosenthal krijgen de zionisten alle mogelijkheid hun propaganda door middel van greenwashing hier aan de man te brengen. Het meeste recente voorbeeld zijn de elektrische taxi’s op Schiphol van het bedrijf Better Place (echt waar!), dat tot over z’n oren medeplichtig is aan de bezetting en onderdrukking (Israeli occupation profiteer Better Place runs taxis at Amsterdam airport, with EU backing).

Harts artikel gaat op nog veel andere zaken in. Maar de crux is zijn – wellicht laatste – hoop op een verandering en zijn voorstel daartoe. Hij stelt voor dat de Palestijnen gebruik moeten maken van hun gezamenlijke kracht in de diaspora. Een enorme vreedzame mars naar Jeruzalem laat de zionisten slechts twee opties: ofwel ze schieten grote aantallen mensen dood, waar ze internationaal niet meer mee weg zullen komen; ofwel ze accepteren dat Palestina één staat is waarin iedereen dezelfde rechten en plichten heeft.

Het is niet zozeer zijn verwachting dat het zo zal gaan, maar hij ziet het als de enige mogelijkheid. De tijd dringt. Hij wordt daarin wel gesterkt door het feit dat er steeds meer analisten zijn die israël als een gevaar voor de Amerikaanse buitenlandpolitiek zien. En zoals men daar zegt ‘there is no such thing as a free lunch’. Zolang de zionistische aspiraties aansloten bij de Amerikaanse belangen, kon Israël doen en laten wat het wilde, net als de dictators in Arabische landen die met Amerikaanse hulp aan de macht kwamen. Uiteindelijk, cynisch of realistisch, hoe je het noemen wilt, is de kans dat er een eind komt aan het Palestijnse onrecht niet afhankelijk van morele overwegingen, maar van economisch-strategische ontwikkelingen.

Tot slot. Hart geeft een mooi overzicht van de aantallen Palestijnen in de diaspora. Wij hebben Ramsey Nasr. Een stem die we vaker zouden moeten horen.

Palestijnen in de diaspora

Jordanië 2.900.000 Israël 1.600.000 Syrië 800.000
Chili 500.000 Libanon 490.000 Saoedi-Arabië 280.245
Egypte 270.245 Verenigde Staten 270.000 Honduras 250.000
Venezuela 245.120 Verenigde Arabische Emiraten 170.000 Duitsland 159.000
Mexico 158.000 Quatar 100.000 Koeweit 70.000
El Salvador 70.000 Brazilië 59.000 Irak 57.000
Yemen 55.000 Canada 50.975 Australië 45.000
Libië 44.000 Denemarken 32.152 Brits Koninkrijk 30.000
Zweden 25.500 Peru 20.000 Columbia 20.000
Spanje 12.000 Pakistan 10.500 Nederland 9000
Griekenland 7500 Noorwegen 7000 Frankrijk 5000
Guatemala 3500 Oostenrijk 3000 Zwitserland 2000
Turkijë 1000 India 300

Engelbert Luitsz

Alan Hart: Is Palestine A Lost Cause?

De website van Alan Hart.

1 comment for “De Palestijnse diaspora

  1. Egbert Talens
    September 14, 2012 at 2:18 pm

    Mooi artikel, over een níet mooi onderwerp: Is Palestine A Lost Cause? De scepsis van Alan Hart m.b.t. de mogelijkheden voor, dan wel de kans op een eigen Palestijnse staat, liggen er duimen dik bovenop. En Engelbert Luitsz (EL) doet er nog een schepje bovenop, met de woorden: economisch-strategische ontwikkelingen… die bepalen of er een eind kan komen aan het Palestijnse onrecht. Dus niet afhankelijk van morele overwegingen. Zoiets als: ‘Erst kommt das Fressen, und dann die Moral…’, uitgesproken door Bertold Brecht, en met veel effect in het gezicht geslingerd van de bourgeoisie, die vaak hoog opgeeft van zijn (onze) morele opvattingen die moeten aantonen hoe goed hij (wij) het met de wereld voorhebben, maar louter uit holle kreten bestaat… Tja.

    ‘Wij hebben Ramsey Nasr’ merkt EL op, alsof deze enig gewicht in de schaal kan leggen naast Alan Hart, die wél zijn nek heeft uitgestoken voor de legitieme aanspraken van de Palestijnen; méér dan dat, zou ik willen benadrukken. Maar Ramsey…
    Ik had eens het ‘genoegen’ met RN enig schriftelijk contact te hebben, maar voor míjn pleidooi voor de Palestijnse zaak kreeg hij de handen niet op elkaar. Zo dat terecht de vraag mag luiden: wie is nou helemaal Egbert Talens, uit Zutphen notabene? Tja…
    Om niet verdacht te kunnen worden van een preek voor eigen parochie, doe ik, Egbert Talens uit Zutphen, aan EL de suggestie die weliswaar retorisch aandoende vraag, tóch met een serieuze reactie te beantwoorden.

Comments are closed.