Een klein stukje Palestina

President Kruger used to say that the white Christians were the chosen of God and Indians were inferior beings created to serve the whites.
Mahatma Gandhi

Like all occupations, Israel’s was founded on brute force, repression and fear, collaboration and treachery, beatings and torture chambers, and daily intimidation, humiliation, and manipulation.
Benny Morris

In 1920 maakte de Vrede van Sèvres een eind aan het Ottomaanse Rijk. Het Ottomaanse Rijk had het meer dan 600 jaar volgehouden en bestond uit een aantal provincies en vazalstaten met verschillende vormen van autonomie. De Turkse nationalisten van Kemal Atatürk speelden een grote rol bij de uiteindelijke opdeling door dit eerste verdrag af te wijzen om uiteindelijk in 1923 (de Vrede van Lausanne) een eigen, internationaal erkende, staat uit te roepen.

Een stuk uit dit oude rijk, dat tot op heden voor grote onrust zorgt, was het Mandaatgebied Palestina. Palestina kwam onder administratief bewind van Groot-Brittanië te staan, onder toezicht van de Volkenbond. Het zionisme had toen al een flinke vinger in de politieke pap, gezien de toezeggingen die gedaan werden in de tekst van het mandaat om de Joden een ‘nationaal thuis’ te bieden. Deze waren gebaseerd op de beruchte Balfour-verklaring, een kattebelletje uit 1917 aan Walter Rothschild, ter attentie van de Zionistische Federatie. Nog volledig in de geest van het kolonialisme kon het Westen bepalen waar de grenzen en prioriteiten lagen. Het mandaat spreekt zich in algemene termen duidelijk uit over het feit dat  “nothing should be done which might prejudice the civil and religious rights of existing non-Jewish communities in Palestine”, en is het ook duidelijk over “safeguarding the civil and religious rights of all the inhabitants of Palestine, irrespective of race and religion.”
Zoals bekend gingen zelfs deze algemene voorschriften, die door geen zinnig mens als overdreven kunnen worden beschouwd, de zionisten te ver. In 1921 was reeds de Haganah opgericht, een paramilitaire organisatie die later de kern zou gaan vormen van het huidige Israëlische leger (de IDF). Later splitsten zich hier regelrechte terreurbewegingen van af.
De zionisten zagen de Engelsen als het grote struikelblok in hun streven naar alleenheerschappij over Palestina. De Palestijnen waren uiteraard bang dat het kolonialisme weer in ere zou worden hersteld, met de zionisten als handlangers van het imperialisme.

Vanaf het begin van de jaren ’20 kwamen de eerste verontruste memo’s van waarnemers van de Volkenbond. Niet alleen de grote aantallen Joden die Palestina binnenkwamen, maar vooral hun agressieve en racistische houding ten opzichte van de lokale bevolking, baarde zorgen. Het duurde dan ook niet lang voordat de eerste rellen uitbraken. Het Britse leger herstelde aanvankelijk de rust en rekende het vooral de zionisten aan dat zij met hun “ongeduld om hun uiteindelijke doel te bereiken” de spanningen zo hoog hadden laten oplopen.
Desondanks werd er weinig gedaan om de Palestijnen te beschermen. Hun hoop op zelfbeschikking, dat even leven was ingeblazen na de val van het Ottomaanse Rijk en in de tijdgeest van het Arabisch nationalisme,  werd steeds kleiner. De zionisten daarentegen gingen steeds feller tekeer, tot de Engelsen uiteindelijk, na de zoveelste terreuraanslag, hun mandaat niet wilden verlengen. Eén dag voor het aflopen van het mandaat, op 14 mei 1948, werd de onafhankelijke staat Israël eenzijdig uitgeroepen door David Ben-Gurion.

In 1930 had de Britse staatssecretaris voor de Koloniën nog maar eens herhaald wat iedereen wel wist: “In the Balfour Declaration there is no suggestion that the Jews should be accorded a special or favoured position in Palestine as compared with the Arab inhabitants of the country.”

Tevergeefs, naar we nu weten.

Terwijl in de Gazastrook de mensen gevangen blijven zitten en bijna dagelijks vanuit de lucht of vanaf zee worden bestookt door het Israëlische leger, wordt op de West Bank in hoog tempo gewerkt aan het verwijderen van ongewenste bevolkingsgroepen. Alle propaganda ten spijt, is het voor steeds meer mensen duidelijk dat een van de sterkste legers ter wereld zich vergrijpt aan een weerloze bevolking met als enig doel het etnisch zuiveren van de Palestijnen.

Acties

Op vrijdag 7 september is er een verkiezingsdebat in Amsterdam over ‘Israël, Palestina en de Nederlandse politiek‘.

Op 28 november zal er een groot internationaal congres plaatsvinden in Brazilië. Brazilië was in 1947 voorzitter van de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties waarin over het verdelingsplan van Palestina werd gestemd.

3 comments for “Een klein stukje Palestina

  1. September 3, 2012 at 8:34 pm

    * Balfour heeft geen Joods historisch recht op Palstina erkend.
    * Balfour heeft geen ‘staat’ beloofd.
    * Balfour heeft niet eens een nationaal tehuis beloofd
    * Balfour heeft beloofd over het Joods ‘nationaal tehuis’ dat men zijn best zou doen “de verwezenlijking van dit doel te bevorderen” Het was dus een belofte om energie te spenderen om de verwezenlijking te ‘bevorderen’. Dus geen belofte van resultaat, maar een belofte van inspanning om iets te doen. Dus zelfs als de Balfourverklaring enige rechten zou scheppen, het schept geen rechten op een ‘nationaal tehuis’ maar het recht op inspanning.
    * Er was geen sprake van een zogenaamde ‘tehuis’ in plaats van Palestina, maar ‘binnen’ een gedeelte van Palestina
    * In contrast met deze niet bindende taal, van belofte om iets te proberen te bewerkstelligen, staat in de Balfourverklaring wel een bindende taal “waarbij het duidelijk moet zijn dat niets zal worden ondernomen dat de burgerlijke en godsdienstige rechten van niet-Joodse gemeenschappen in Palestina zou kunnen aantasten”.
    * Dus de belofte is niet in bindende taal, maar de garantie voor de rechten van de Palestijnen is wel in bindende taal.
    * En hun rechten houden ook een recht op externe-zelfbeschikking, dus op een staat binnen Palestina.
    * En zelfs als Balfour iets zou hebben beloofd wat in strijd zou zijn met het recht van Palestijnen, zou dat illegaal zijn. Immers jouw belofte om iemand anders het bezit van een derde te geven heeft geen enkele juridisch gevolgen.
    * Zelfs zonder deze bindende taal zouden de Palestijnen nog steeds het recht op externe-zelfbeschikking hebben en op een eigen staat, binnen dat territorium.
    * En het was de belofte van een staatsman aan een privépersoon, wat niet echt serieus te nemen is.
    * De Britten hebben twee jaar daarvoor de Arabieren een ‘onafhankelijke staat’ in het hetzelfde territorium beloofd. De term ‘onafhankelijke staat’ betekent evident een staat, maar de term ‘tehuis’ betekent niet evident een staat, vooral niet als je een staat zou willen.
    * Balfour gaf zelf toe dat al die beloftes gespekt met leugens waren.
    * Balfour was een antisemiet, zie zijn uitspraken, en de aangenomen wetten om Jodenmigranten de toegang tot Engeland te ontzeggen. Het is dus waarschijnlijker dat Balfour een etnische zuivering in zijn achterhoofd had, dan de rechten van de Joden.

  2. September 4, 2012 at 11:43 am

    Mihai, dank voor de toevoegingen. Balfour was in ieder geval niet van mening “that all men are created equal”. Wellicht is zijn antisemitisme onderdeel van een breder scala aan racistische vooroordelen. Maar ik heb me nooit in hem verdiept.

  3. September 4, 2012 at 2:14 pm

    “This is what Balfour wrote in the conclusion to his introduction to Nahum Sokolow’s epic book, the History of Zionism, 1600–1918 (1919): ‘If [Zionism] succeeds, it will do a great spiritual and material work for the Jews, but not for them alone. For as I read its meaning it is, among other things, a serious endeavour to mitigate the age-long miseries created for western civilisation by the presence in its midst of a Body which it too long regarded as alien and even hostile, but which it was equally unable to expel or absorb. Surely, for this if for no other reason, it should receive our support.’”, Kattan, From coexistence to conquest: international law and the origins of the Arab-Israeli conflict, 1891-1949, London; New York: Pluto Press, 2009, 20-21.

    “Rather, at the turn of the twentieth century, Zionism was seen by both Zionists and anti-Semites as a solution to the ‘Jewish Question’, because it encouraged Jewish immigration out of Europe. This is one of the primary reasons why Balfour supported the Zionists, because they provided him with an opportunity to divert Jewish immigration away from Britain and into Palestine which was to become ‘the national home for the Jewish people’.”, Ibid. 6-7.

    “Balfour’s ‘humanitarian gesture’ was, however, very contradictory and some might say rather disingenuous which would explain the ironical opposition laughter and the singular attacks made upon him by his colleagues. On the one hand he was calling on Parliament to do all it could to help the Jews, and at the same time he was persuading them to restrict Jewish immigration into the country. On the other hand the solution he envisaged for these poor Jews fleeing Russian persecution was not the chance to make a new start in Britain but to send them to mosquito-ridden East Africa. It did not occur to him that these Jewish immigrants wanted to actually reside in Britain and that their integration and assimilation into British society would take time. In the debate on the Second Reading of the Aliens Bill, which was passed by a 211 majority vote, with only MPs opposing it (including Herbert Samuel and L.W. Rothschild), Balfour told the House of Commons that although serious national danger from these foreigners was still remote, in the future ‘ a state of things could easily be imagined in which it would not be to the advantage of the civilisation of the country that there should be an immense body of persons who, however patriotic, able, and industrious, however much they threw themselves into the national life, still, by their own action, remained a people apart, and not merely held a religion differing from the vast majority of their fellow-countrymen, but only intermarried among themselves.’ In other words, even if the Jews were indeed patriotic, which many anti-Semites in Britain and Germany questioned, Balfour still did not want them in England because they refused to assimilate with his fellow Anglo-Saxons, for example, through intermarriage.”, Ibid., p.19.

Comments are closed.