De dood van Rachel Corrie was een ‘ongeluk’

“I’m going to be writing at least one and perhaps more posts recounting the depositions of those IDF officers responsible for Rachel’s death. Even if Israeli justice will absolve them, I won’t. History won’t. Most of you readers won’t.”
Richard Silverstein

Op 16 maart 2003 werd de 24-jarige Amerikaanse studente Rachel Corrie door een Israëlische bulldozer overreden toen zij zich als menselijk schild opwierp om de vernietiging van een Palestijns huis te voorkomen. Zij was daar als lid van een internationale solidariteitsbeweging. Alle getuigen verklaarden dat de bulldozer met opzet op haar in was gereden. Haar dood kon natuurlijk niet ontkend worden, dus de eerste reactie van de Iraëlische regering was dat ze door vallend puin was omgekomen. Dergelijke leugens zijn helaas de regel. Van Palestijnse slachtoffers hoor je bijna nooit iets in de media, alhoewel een enkele keer een rechtszaak wordt afgekocht. De kern van de zaak is steeds dat Israël nooit schuld hoeft te bekennen. Dit kleine landje heeft in de afgelopen honderd jaar aan een doofpot gebouwd waar de rest van het Midden-Oosten met gemak in zou passen.

De ouders van Rachel wilden het er echter niet bij laten zitten. Ondanks de tegenwerkingen en intimidaties bleven zij strijden voor gerechtigheid. Het werd een levenswerk waar de afgelopen tien jaar bijna al hun energie, emoties en geld in ging zitten. De staat Israël aanklagen is geen sinecure. Het feit dat het lichaam van Rachel onder de hoede kwam van de patholoog Hiss, die 15 jaar lang lichaamsdelen kon stelen van de lijken die hem waren toevertrouwd, is niet van belang voor de rechtszaak, maar voegt wel weer een macaber tintje toe aan de procedures die daar kennelijk gevolgd worden. Dat ook deze Dr. Death geen ‘rotte appel’ is in een overigens keurig systeem wordt onder andere aangetoond door een rapport van de Public Committee Against Torture in Israel uit 2011: “A new report by the Public Committee Against Torture in Israel (PCATI) and Physicians for Human Rights – Israel (PHR) based on over 100 complaints reveals that medical professionals are involved in torture and in covering it up, in violation of ethical obligations.”

In een dergelijke context kun je niet veel verwachten. Je zou desondanks denken dat de behoefte om Israël ook eens als een fatsoenlijke democratie te laten zien ondertussen erg groot moet zijn, gezien de talloze rapporten, getuigenissen van racisme en geweld door het leger, de kolonisten en zelfs de Joodse jeugd van de laatste tijd.
Vandaag was het dan eindelijk zover. Alhoewel niet verrassend was de uitspraak toch een grote teleurstelling voor velen die zich al jaren hadden ingezet voor deze zaak. Israël treft geen blaam, de soldaat deed gewoon zijn werk. We kennen dat bijvoorbeeld van de moorden op de Britten James Miller, Tom Hurndall en Iain Hook (zie het prima overzichtsartikel van Chris McGreal in The Guardian).

Na een eerdere hoorzitting, in 2010, schreef Max Blumenthal: “Niemand van de Israëlische media was aanwezig – de zaak wordt in Israël zo goed als genegeerd.” En een van de ondervraagden, kolonel Yossi verklaarde simpelweg: “In een oorlog zijn er geen burgers.” Iedereen die de voortgang van de etnische zuivering een beetje heeft gevolgd, weet wel dat er geen onderscheid wordt gemaakt tussen vrouwen, kinderen, Palestijnen, buitenlanders, activisten of journalisten. Het ontmenselijken van de te verwijderen groep is een essentieel onderdeel van het beleid en iedereen die zich in de buurt bevindt wordt een potentieel slachtoffer van de Israëlische pogingen een raszuivere enclave te blijven in een pluriforme wereld.

Nu is er in ieder geval in de serieuze pers wel aandacht voor deze exemplarische zaak. Al Jazeera besteedde er veel tijd aan vandaag, met een interview met Rachels moeder en een discussiepanel. Bij ons zal het wel stil blijven nu Verhagen de nodige contracten heeft binnengehaald. Op het NOS-journaal werd het niet eens genoemd. Maar internationaal worden de stemmen steeds luider om meer openheid over de talloze misdaden die onder het tapijt zijn geveegd met steun van de V.S.

Misschien dat de zaak enige zendtijd krijgt, al ligt het beduidend gevoeliger dan een vernielde waterput, dus ik ben niet al te optimistisch. En misschien is het voorbeeld van Rachels ouders een stimulans voor anderen om toch door te zetten, in de hoop dat er ooit gerechtigheid komt voor de ontelbare slachtoffers van deze schurkenstaat.

Israël heeft de ‘Hidden Garden‘ van de Floriade aangeboden aan Museumpark Orientalis. Een mooi staaltje propaganda dat de religieuze claims op het land verbindt met moderne, technologische prestaties. Laten we hopen dat ook hun ‘Hidden History’ eens in het volle zonlicht komt te staan.

Engelbert Luitsz

Chris McGreal: Rachel Corrie verdict exposes Israeli military mindset

Richard Silverstein: Israeli Court Blames Rachel Corrie for Own Death, Says IDF, State Not Responsible

Mairav Zonszein: Rachel Corrie verdict: Death under IDF bulldozer was an accident

Harriet Sherwood: Rachel Corrie’s death was an accident, Israeli judge rules

Adam Horowitz: Verdict in Corrie trial another test of Israeli impunity

Max Blumenthal: “There Are No Civilians In Wartime.” Rachel Corrie’s Family Confronts The Israeli Military In Court (2010)

(Het artikel van Blumenthal gaat over een eerdere hoorzitting. Dat was niet duidelijk, dus heb ik de tekst aangepast)

3 comments for “De dood van Rachel Corrie was een ‘ongeluk’

  1. August 28, 2012 at 7:27 pm

    En deze landen (de VS en Israël) hebben de mond vol over mensenrechtenschending in andere landen. Dit toont weer eens het dubbele moraal waarmee ze andere landen de maat opnemen. Eigenlijk hebben ze geen enkel recht van spreken. Het lijkt wel alsof Israëliers en Amerikanen een vrijbrief hebben om te moorden. Voor een gerecht zal het toch niet komen, getuige ook de toestanden m.b.t. Mavi Marmara. Of nog erger de massamoorden die begaan zijn eind 2008 in GAZA, terwijl de rest van de wereld zalig genoot van Kerst.

    Waar doelt Engelbert Luitsz hier trouwens op met ‘Hidden History’?
    Heeft het toevallig een parallel met Shlomo Sand’s bevindingen, dat de religieuze claim op het beloofde land van verzonnen aard is?

  2. August 28, 2012 at 7:42 pm

    Reggie, ik doel vooral op de New Historians als Ilan Pappé en Tom Segev, die 50 jaar na de onafhankelijkheid van Israel eindelijk wat licht wierpen op de ware toedracht (die hier in het westen maar niet wil doordringen tot de main stream media).
    Shlomo Sand is een prima aanvulling om grip te krijgen op de manipulatie die nodig is om nationalisme te creëren.

  3. August 28, 2012 at 8:10 pm

    Ah, u is Engelbert Luitsz…dat had ik niet meteen door.
    Dank voor de verduidelijking.

Comments are closed.