Hoop en vrees in Palestina

Zuid-Afrika heeft besloten om producten uit de Joodse nederzettingen in de bezette gebieden te labelen als ‘Made in Occupied Palestinian Territory‘. Hopelijk zullen vele landen dit voorbeeld gaan volgen. Het is vooral een daad van geweldloos verzet. PR is nooit de sterke kant van de Palestijnen geweest, waardoor Israël maar door kon gaan met het uitbreiden van het territorium zonder dat er veel tegenactie kwam. Onwetendheid ligt aan de basis van veel onrecht. Al liggen er tientallen resoluties van de VN die Israël aan z’n legerlaars heeft gelapt, evenals meters rapporten van zo’n beetje elke mensenrechtenorganisatie, organisaties voor de rechten van het kind en onderzoekscommissies die het bezettings- en nederzettingenbeleid hebben getoetst aan het Internationaal Recht, het land is nog nooit serieus tot de orde geroepen door de internationale gemeenschap. Iets wat met ieder ander land dat nauwe banden onderhoudt met de EU wel zou zijn gebeurd, en voor veel minder.

Het omgekeerde komt ook voor. In Libanon was er kort geleden veel ophef toen een actiegroep ontdekte dat veel cosmetische apparatuur uit Israël bleek te komen, maar via een omweg langs de Verenigde Staten van het label ‘Made in America’ werd voorzien. Schoonheid staat erg hoog op de agenda van de Libanese vrouw, er zijn al kinderschoonheidssalons voor meisjes vanaf vier jaar. Maar veel Libanezen hebben om begrijpelijke redenen weinig op met de Joodse staat.

Het lijken futiliteiten tegenover de etnische zuivering van de Palestijnen. Israël is altijd een meester geweest in het in de doofpot stoppen van onrecht dat het anderen aandeed. Dit vermogen lijkt langzaam toch af te brokkelen.  Al in 1967 – toen Israël de gebieden bezette – kreeg het te horen dat nederzetting bouwen in bezet gebied verboden is volgens internationaal recht. Het Westen keek vervolgens decennia lang de andere kant op tot de gruwelen van operatie Gegoten Lood in 2009 ook veel Joodse intellectuelen en politici mobiliseerden. De standaard verdediging was – en is voor een groot nog steeds – gebaseerd op het misbruiken van de Holocaust en antisemitisme om critici de mond te snoeren, maar aangezien er onder de felste aanklagers van het racistische apartheidsregime nogal wat overlevenden van de Holocaust en ex-militairen zaten, werd dat steeds moeilijker.

Tot groot ongenoegen van Israël weigerde de BBC onlangs tijdens de Olympische Spelen Jeruzalem de hoofdstad van Israël te noemen. En dat ondanks het feit dat G4S, het bedrijf dat de beveiliging en de cash flow kreeg toebedeeld voor de spelen – maar ook actief is in de bezette gebieden bij o.a. gevangenissen -, een zeer lucratief contract in de wacht sleepte. Maar het is kennelijk nooit genoeg. The Independent schreef: “G4S, designated as ‘official provider of security and cash services for the Olympics’, also operates in Jewish settlements in the West Bank and East Jerusalem, seen by the UK – and nearly all other countries represented at the Games – as illegal in international law.”
Het bedrijf zorgde ook nog eens voor een financieel en organisatorisch debacle, dus Engeland zal voortaan hopelijk ook hier iets kritischer worden.

Het is in Nederland nog niet doorgedrongen dat Israël volgens veel experts deze keer erg dicht bij een aanval op Iran komt. De journalist Anshel Pfeffer schreef vandaag in de Israëlische krant Haaretz zelfs: Hoe kan Netanyahu zijn gezicht nog redden als hij Iran niet aanvalt?
Volgens een enkeling is er zelfs een beetje hoop nu er iets meer media-aandacht is voor de toestand van de Palestijnen, in plaats van alles volgens hasbara-recept te framen in termen van veiligheid en terrorisme. Maar het labelen van producten is pas een heel klein begin. En Netanyahu zal ze hier wel weer voor straffen, zoals ze gestraft werden voor het verlangen naar een volwaardig VN-lidmaatschap met de bouw van nog eens 2000 woningen op Palestijns grondgebied. “De Amerikanen – met Uri Rosenthal braaf in hun kielzog – verzetten zich sterk tegen erkenning”, schreef De Volkskrant. En dat na eerdere beloftes van Obama (maar die kennen we zo langzamerhand wel, wanneer geeft hij nu eens die Nobelprijs terug?).

De Palestijnen zullen ongetwijfeld de eerste slachtoffers zijn van een gewapend conflict in de regio. Na drie generaties nog ontheemd in eigen land en altijd de dupe van alles wat er om hen heen gebeurt.

“But, of course, we remain silent”, besloot Robert Fisk een ontluisterende analyse eerder dit jaar.

Engelbert Luitsz

Haaretz:
South Africa approves labeling West Bank products as goods from ‘Israeli Occupied Territories’

Abu Pessoptimist:
Producten uit Israelische nederzettingen heten in Z-Afrika voortaan ‘afkomstig uit bezet gebied’ 

1 comment for “Hoop en vrees in Palestina

  1. August 26, 2012 at 12:45 pm

    Een mij zeer aansprekend artikel, zozeer dat ik de vraag niet kan onderdrukken: “Waar bleef alexandrina zo lang? Waarom krijg ik die site nu pas onder ogen?”

    Omdat ik zelf al jaren bezig ben op te komen voor óók de Palestijnse legitieme aanspraken op (een deel van) Palestina — indien nodig leg ik gaarne nader uit wat ik hiermee precies wil uitdrukken, en dat is héél veel — treft mij dit artikel zo zeer, maar om niet op eventuele nadere uiteenzettingen vooruit te lopen, laat ik het nu bij deze korte reactie. Ik hoop op nader contact met Engelbert Luitsz, en mogelijk anderen.

Comments are closed.