Palestijnse hongerstakers in een ontaard Israël

“I was an organizer of what were then called Zionist youth groups, which I suppose would now be called anti-Zionist, because they were mostly opposed to a Jewish state.”
Noam Chomsky

“So let there be no doubt: the situation for the Palestinian people is intolerable.”
Barak Obama, Cairo Speech 2009

Sinds eind vorig jaar is een groot aantal Palestijnen in hongerstaking gegaan om te protesteren tegen de onrechtmatige aanhoudingen, de erbarmelijke omstandigheden, het gebrek aan een (eerlijk) proces. De wrede en ontaardende behandeling die Israël de gevangenen oplegt komt goed overeen met wat men algemeen verstaat onder marteling.

Miko Peled beschrijft een scene waarbij 120 Palestijnse tieners, toen ze net wilden gaan eten, plotseling opgeschrikt werden door het alarm. Honderd gewapende soldaten kwamen binnen en de kinderen werd gesommeerd zich volledig uit te kleden. Ze werden geslagen tot ze niet meer op hun benen konden staan. Bassam Aramin was een van die kinderen. Hij herinnert zich nog goed: “Wat me nog met meest pijn deed was het feit dat de soldaten de hele tijd stonden te lachen.”

Ook nu nog worden honderden kinderen vastgehouden, vaak voor een vergrijp waar je in een normaal land niet meer dan een uitbrander voor zou krijgen. De briljante uitvinding van de “administratieve detentie” waarbij gevangenen op militair bevel vastgehouden worden zonder aanklacht of rechtszaak, maakt het mogelijk praktisch iedereen op te pakken en voor onbepaalde tijd vast te houden. Zie bijvoorbeeld het artikel ‘Vast zonder proces: administratieve detentie in Israël‘ van Amnesty International.

De befaamde mensenrechtenactivist Richard Falk schreef er vandaag maar weer eens over op zijn weblog. Al over de 80, maar nog immer strijdvaardig. Herhaaldelijk heeft hij Israël beschuldigd van staatsterrorisme en misdaden tegen de menselijkheid. Gelukkig wordt hij zo gerespecteerd door iedereen met een beetje fatsoen, dat het Israël nooit is gelukt hem in het verdomhoekje te plaatsen. De toegang tot Israël weigeren kan natuurlijk, maar dat is tegenwoordig iets wat je met trots op je c.v. zet.

Falk vraagt zich – zoals velen – af waarom er zo weinig aandacht is voor deze gebeurtenis.

Moeten de Palestijnse gevangen in hongerstaking sterven voordat hun daden de moeite waard zijn? Waarom is er zo veel aandacht voor mensenrechten elders in de wereld en is er zo weinig aandacht voor de Palestijnse strijd die alle aandacht van de Verenigde Naties verdient en een grote rol speelt bij de conflictsituaties in het Midden-Oosten? Behalve een paar weblogs en The Electronic Intifada is er mediastilte rond de meest recente hongerstakingen, weer eens een bevestiging van de Politiek van Onzichtbaarheid zodra het Palestijnse slachtofferschap aan de orde is.

In een aandoenlijk betoog doet Falk een beroep op schrijvers, dichters, kunstenaars en journalisten om op hun wijze te proberen dit nieuws toch onder de aandacht van het grote publiek te krijgen. Hij geeft ook een mooi voorbeeld van een brief die een blogger op zijn website plaatste. Het is te bizar voor woorden eigenlijk, maar zoals we ondertussen wel weten – het citaat van Obama spreekt boekdelen – zijn politici de laatsten bij je daarvoor moet aankloppen.

Hongerstakingen van deze orde zenden een signaal van wanhoop uit dat alleen genegeerd kan worden door het mobiliseren van morele ongevoeligheid die leidt tot een toestand die zich bevindt tussen wat psychologen ‘ontkenning’ noemen, en anderen ‘morele afasie’.

Het is hoopgevend dat de niet aflatende scherpte van Falk en anderen nog verspreid kan worden, maar hopelijk zal het stokje snel worden overgenomen door een nieuwe, Palestijnse, generatie.

Engelbert Luitsz

Uit onderzoek van DCI-International blijkt dat in juli 2012 57 procent van Palestijnse minderjarige gevangenen overgebracht werden naar gevangenissen binnen Israël, wat een schending is van het Vierde Geneefse Conventie. Dit betekent dat veel van deze kinderen ofwel beperkt ofwel geen bezoek van familie krijgen tijdens hun verblijf in de gevangenis.
Defence for Children International

Richard Falk: Palestinian Hunger Strikes: Why Still Invisible?

Interview van Hanan Chehata met Richard Falk

Miko Peled: The General’s Son