Wilders’ narcisme

Welke politicus zou het gedrag van onze koningin tijdens een staatsbezoek  een “trieste wanvertoning” kunnen noemen, zonder daar de politieke gevolgen van te moeten dragen? Is het omdat men Wilders ziet als een Shakesperiaanse clown die de machthebbers een spiegel voorhoudt? Iemand die buiten de rechtsorde staat en de vinger op de zere plekken legt? Dat is waarschijnlijk te veel eer. Wilders is niet tegen excessen van de macht, gezien zijn onvoorwaardelijke steun aan het racistische en gewelddadige regime van Israël. Hij is niet tegen aanpassingen aan een andere cultuur gezien het feit dat hij zelf niet te beroerd is een keppeltje te dragen als hij daarmee goede sier kan maken bij zijn geldschieters. Hij is helemaal niet voor aanpassing in het algemeen, hoewel hij dat zegt te verlangen van onze “allochtonen”, want dan zou hij het respect dat de koning toont voor een andere cultuur juist toejuichen.

De Groene Amsterdammer publiceerde in 2009 een nog steeds actueel essay over Wilders’ roots van Lizzy van Leeuwen. Zij zegt bijvoorbeeld:

Zo pleitte hij vorig jaar serieus voor de ‘hereniging’ van Vlaanderen met Nederland, zodat het mythische Groot-Nederland eindelijk op de kaart kon worden gezet (overigens destijds een bekend NSB-streven).

Dit nationalisme, vergelijkbaar met het streven naar een Groot-Israël ten koste van de Palestijnen, is iets wat steeds terugkomt in zijn taal en gedrag. Een fictieve Henk en Ingrid moeten model staan voor een raszuivere maatschappij waarin iedereen gelukkig is. Het is de ideologie van een kleuter. Op geen enkel moment is hij in staat geweest duidelijk te maken hoe die maatschappij er voor de enorme diversiteit aan mensen uit zou moeten zien. Ook al zouden we als gedachtenoefening even proberen ons Nederland voor te stellen met alleen blanke, autochtone Nederlanders. In het zuiden des lands zijn nog steeds de genetische sporen herkenbaar van de 80-jarige oorlog met Spanje. Zwart haar, veel pigment. Wie moeten we selecteren om te kunnen dienen als volwaardige Nederlanders?

Het ongenuanceerde geraaskal in de Tweede Kamer en in de pers, of op twitter. De slachtofferrol die hij zichzelf heeft toebedeeld en die zo mooi aansluit bij de Zionistische ideologie waar hij zijn bestaansrecht en financiën aan ontleent, het duidt allemaal op een persoonlijkheidsstoornis die het best als narcisme geduid kan worden. Het gaat alleen om Geert. Het zootje ongeregeld dat zijn partij verder uitmaakt zegt vooral iets over het morele besef van de gemiddelde Nederlander: het was niet mogelijk om ook maar iemand van enig niveau te strikken. Martin Bosma als ideoloog, Afshin Ellian en Leon de Winter als – ongetwijfeld onbedoeld komische – sidekicks. Dat zegt genoeg. Het is een persoonlijke afrekening met zijn verleden, zonder enige empathie met de mensen die hij zegt te vertegenwoordigen. En vooral zonder enig besef van de voorwaarden die een leefbare samenleving mogelijk moeten maken.

Zijn onmacht komt duidelijk naar voren uit zijn weigering een serieuze discussie aan te gaan met met iemand van enig intellectueel kaliber. Zijn standpunten zijn in essentie emotioneel en hij kan alleen met behulp van een internationaal netwerk in stand blijven. Als het eigen gelijk voor een politicus belangrijker wordt dan het welzijn van het volk, is het tijd afstand van hem te nemen. Dat onze politici dit niet aandurven en zelfs iemand als Femke Halsema weigerde afstand te nemen van Wilders als persoon zegt iets over hoe wij kiezen. Het gaat niet slecht in Nederland, dat zal misschien juist onze zwakte blijven te zijn. Het valt allemaal wel mee, denk we dan. We kiezen graag voor “leuke” mensen. Het moet echt een keer helemaal fout gaan willen we politici eindelijk eens op inhoud gaan beoordelen. Als zelfs een Breivik ons niet wakker schudt voor de glijbaan met groene zeep waarop we ons bevinden, ben ik bang dat we het zelf moeten ondervinden, voordat men reageert. En dan is het wellicht te laat.

In de psychiatrie probeert men op basis van symptomen tijdig een diagnose te stellen, zodat de mogelijk ernstige gevolgen van een aandoening voorkomen kunnen worden. De behandeling, vertaald naar ons politieke bestel, zou kunnen zijn: de stem des volks. Zoals Pieter Lakeman ons heeft aangetoond met de DSB-bank, kun je als individu het verschil maken. Politici steunen net als bedrijven op medewerking van de massa. Zowel een openlijke terechtwijzing als het negeren van Wilders door het grootste deel van onze samenleving moet de mogelijkheid bieden een nieuwe weg in te slaan. Ik heb er alle vertrouwen in dat het merendeel der psychiaters zo’n initiatief zou ondersteunen.

Voor Wilders is xenofobie een doekje voor het bloeden. Het gaat alleen om hem en elk ander instrument zou die zelfverheerlijking ook kunnen dienen. Democratie is wellicht “the best of the worst”, maar zolang wij in staat zijn onze stem te laten klinken in dit land, moeten we alle mogelijkheden benutten om deze gedoogconstructie ongedaan te maken. Als moslims de hoofddoek in de ring gooien heeft het imperialisme gewonnen, niet de morele wet.

Engelbert Luitsz

Het uitstekende essay van Lizzy van Leeuwen:
Wreker van zijn Indische grootouders

Lees ook haar reactie op de commentaren die binnenkwamen op haar essay:
“Geert Wilders zelf, gevraagd naar zijn reactie op mijn essay bij NU.nl, ‘schaamt zich nergens voor’, begrijpt niet waarom ‘die vrouw’ over zijn ‘overgrootouders’ schrijft (hij bedoelt zijn grootouders); mijn ‘gedachtekronkels’ over zijn geblondeerde haar vindt hij ‘diep triest’ en hij begrijpt niet waarom hij een ‘cultureel revanchist’ wordt genoemd (hij bedoelt postkoloniaal revanchist). Hij beweert verder dat hij mijn stuk ‘heel snel opzij [heeft] gelegd’. ‘Maar goed, er is vrijheid van meningsuiting, dat mag allemaal.’ ”
http://www.groene.nl/2009/48/de-indische-wortels-van-geert-wilders

Het absurde geneuzel van Afshin Ellian:
Scheiding kerk en staat verdraagt geen hoofddoek