11 april 2003 De moord op Tom Hurndall

“…when I die, I want to smile because of the things I have done, not cry for the things I haven’t done.”
Tom Hurndall

Tom HurndallOp 11 april 2003 werd de Britse fotografiestudent Tom Hurndall in het hoofd geschoten door een Israëlische sluipschutter. Hurndall was als activist in Gaza en probeerde kinderen in veiligheid te brengen toen hij werd geraakt. Ondanks dat de schutter – Taysir Hayb – prijzen gewonnen had op de schietclub en een telescoopgeweer had, beweerde hij aanvankelijk dat het slachtoffer militaire kleding droeg, terwijl uit fotomateriaal bleek dat Hurndall een fel oranje jack droeg, kenmerkend voor buitenlanders daar.
Uiteraard wilde de Israëlische regering het er daar graag bij laten, maar helaas voor hen lieten de ouders met steun van de toenmalige Britse minister van Buitenlandse Zaken Jack Straw het er niet bij zitten en eisten een onderzoek, dat pas in oktober werd uitgevoerd. Forensisch patholoog Chen Kugel probeerde nog aan te tonen dat Hurndall was overleden ten gevolge van een longontsteking (!), maar dit was zelfs de rechtbank te gortig. Toen de leugens aan het licht kwamen werd Hayb alsnog veroordeeld tot 8 jaar cel, waarvan hij er slechts 6,5 hoefde uit te zitten wegens goed gedrag.
Tom Hurndall (WikiPedia)

Hoe anders verliep het het 13-jarige meisje Iman al-Hams in 2005. Ook in Gaza. “Kapitein R.” schoot zijn hele magazijn leeg in het meisje dat te dicht bij het hek kwam, ondanks waarschuwingen dat zij doodsbang was. Iman had minstens 17 kogels in haar lichaam. De reden? Kaptein R.: “This is commander. Anything that’s mobile, that moves in the zone, even if it’s a three-year-old, needs to be killed. Over.” Volgens ooggetuigen had hij haar eerst twee keer in het hoofd geschoten, was daarna weggelopen en kwam terug om haar lichaam te doorzeven met kogels. Volgens alle getuigen, ook de Israëlische, was er geen moment dat de soldaten in gevaar waren geweest.
Kapitein R. werd  vrijgesproken van moord.
Not guilty. The Israeli captain who emptied his rifle into a Palestinian schoolgirl

Niet dat het voor de slachtoffers veel uitmaakt, maar de stuitende hypocrisie, of beter gezegd het openlijke racisme zou een opdracht kunnen zijn voor westerse sociaal-democratieën. Als Palestijn is je leven niets waard en als buitenlandse hulpverlener alleen maar indien de moord leidt tot een sterke politieke druk. Bij Israëls grote broer de V.S. is zelfs dat niet nodig, die houden zich wel gedeisd, zoals uit de affaire Rachel Corrie blijkt, net als bij andere Amerikaanse slachtoffers van de bezetting. Een duidelijk geval van Blaming the victims?