Weer een Palestijns kind vermoord

masub1

Het is dit jaar weer niet gelukt. Het vuurwerk, bedoeld om boze geesten te verdrijven, heeft het laten afweten. De weersomstandigheden waren er ook niet naar, maar je hoopt toch stiekem dat bovennatuurlijke krachten daar niet om malen.

Het jaar is nog geen drie dagen oud en er is alweer een Palestijns kind doodgeschoten. De 17-jarige Musab al-Tamimi werd in zijn achterhoofd geraakt door een Israëlische scherpschutter. Volgens ooggetuigen  was hij op weg van school naar huis.

De Times of Israel maakt er een gewelddadig protest van en het vermoeden van een vuurwapen. Maar ook zij moeten toegeven dat er geen enkel bewijs was voor een wapen op het moment van de moord.  Musab werd van achteren neergeschoten, dus dan is het ongeloofwaardig dat er sprake was van een directe bedreiging. Zoals bijna altijd werd hij van grote afstand geraakt en als de versie van de Times of Israel klopt maakte hij deel uit van een groep van zo’n 30 demonstranten. Een verhaal dat haaks staat op wat ooggetuigen hebben gemeld.

Dat hij in zijn hoofd werd geschoten zal niemand verbazen. Of het nu met traangasgranaten, (stalen) rubberkogels, of met scherp is, het Palestijnse hoofd is een favoriet doelwit van de Israëlische moordenaars. “Vredesduif” Yitzhak Rabin bedacht eind jaren tachtig het “breek-hun-botten-beleid” (armen en benen!); dan zouden ze het wel uit hun hoofd laten om soldaten met tanks en machinegeweren te belagen met steentjes. Maar ook in Israël staat men niet stil en de stap van botten naar hoofden is een logische in hun behoefte de wereld te tonen dat joden net zo wreed kunnen zijn als ieder ander.

masub2

Musab al-Tamimi

En het is ook niet echt een verrassing dat het slachtoffer een Tamimi is. De hele clan ligt onder vuur nu de arrestatie van de 16-jarige Ahed wereldwijd aandacht heeft gekregen. In werkelijkheid is het een aanval op de ouders via de kinderen, een bekende tactiek van zionisten. De hoop is dat leiders van het passieve verzet tegen de bezetting als Bassem Tamimi en Iyad Burnat hun zelfbeheersing verliezen na de zoveelste gruweldaad van hun sadistische cipiers. Het schijnproces tegen Ahed Tamimi had een hoogtepunt kunnen zijn in Chaplins meesterwerk The Great Dictator, maar de werkelijkheid is altijd erger dan fictie.

Doodstraf

Het wetsvoorstel van de extreem-rechtse minister van Defensie Lieberman om de doodstraf in te voeren voor “terroristen” (lees: gojim) heeft nu ook de openlijke steun van minister-president Netanyahu gekregen. Hij motiveerde zijn steun onder andere met de uitspraak: “Iemand die moordt en lacht moet zijn leven niet achter de tralies slijten, doch ter dood gebracht worden.

Lieberman had met zijn wet het kabinet en het Legislatieve Comité gepasseerd, maar na aanvankelijk gesputter vanwege procedurefouten lijken sommige tegenstanders nu toch zijn kant te kiezen. Veel extremistische orthodoxe kolonisten (de achterban van Lieberman) willen niets liever dan dat de joodse wet wordt ingevoerd en als deze wet wordt aangenomen is dat weer een stapje in die richting.

amiram ben-uliel

Iemand die moordt en lacht moet zijn leven niet achter de tralies slijten,
doch ter dood gebracht worden.

De moordenaar die drie leden van de familie Dawabshe, waaronder een baby van 18 maanden, levend verbrandde. Hij hoeft de doodstraf niet te vrezen, dankzij een direct lijntje met God. De gruwelijke moord op de baby werd later nog uitgebreid gevierd in ultra-orthodoxe kringen.

sniper-israel

Vrolijk prijsschieten op een Israëlische kermis.

Iemand die moordt en lacht moet zijn leven niet achter de tralies slijten,
doch ter dood gebracht worden.

Zoals het enorme aantal moorden, inclusief deze laatste op Musab al-Tamimi, laat zien bestaat de doodstraf gewoon in Israël. Waarom men behoefte heeft aan een wet is nog even gissen. Wellicht gaat men dan de executies uitvoeren op het marktplein, met vreugdedansen van uitzinnige joden en zonder Untermenschen die iedereen lastig vallen met achterhaalde concepten als ethiek en geweten.

Engelbert Luitsz

Uw reactie