JerUSAlem

razing-of-mughrabi-qtr-june-1967-800x6031

Na de inname van Oost-Jeruzalem in 1967 worden honderden Palestijnse huizen bij de Klaagmuur gesloopt, met duizenden daklozen tot gevolg. Ben-Goerion kwam er persoonlijk op toezien dat de Arabische naam voor de Klaagmuur – al-Buraq – werd verwijderd.

Met 14 stemmen tegen 1 werd in de Veiligheidsraad gestemd tegen het besluit van de Amerikaanse president Trump om Jeruzalem tot hoofdstad van Israël uit te roepen en daar de Amerikaanse ambassade te vestigen. Het Amerikaanse veto liet niet alleen het isolement van dit land zien, het was ook een blijk van minachting voor de internationale rechtsorde. Op The Rights Forum wordt de Amerikaanse reactie helder verwoord:

De Amerikaanse VN-ambassadeur Nikki Haley keerde zich maandag, net als tijdens de spoedzitting van de Veiligheidsraad eerder deze maand, furieus tegen de overige veertien leden. Ze typeerde de opvatting van haar critici in termen als ‘schandalig’ en ‘beschamend’, en verweet hen vrede tegen te werken en de Palestijnen te stimuleren ieder vredesvoorstel af te wijzen en te weigeren met Israël te onderhandelen.

Vandaag zal ook de Algemene Vergadering stemmen over een niet-bindende resolutie met betrekking tot Jeruzalem.

De reactie van Trump aan het adres van de VN-lidstaten is een openlijke bedreiging:

Ze accepteren honderden miljoenen dollars, zelfs miljarden dollars, en dan stemmen ze tegen ons. Nu, we zullen deze stemmen in de gaten houden. Laat ze maar tegen ons stemmen. Dat bespaart ons een hoop geld. Ons kan het niet schelen.

Zeventig jaar geleden werd er op bijna identieke manier gedreigd om het zionistische “Verdeelplan” er door te krijgen. Het verschil tussen toen en nu is dat het nu veel openlijker gebeurt, net zoals talloze racistische en zelfs genocidale uitspraken van prominente Israëliërs en zionistische Amerikaanse joden niet langer beperkt blijven tot achterkamertjes, doch regelmatig in grote kranten te lezen zijn. Ook stoort men zich minder aan camera’s dan een paar jaar geleden, want Israël waant zich oppermachtig, zodat zelfs bewijzen van de misdaden worden weggewuifd als “antisemitische” aanvallen op de Joodse Staat.

Afgelopen dinsdag werd bovendien het zelfbeschikkingsrecht van de Palestijnen opnieuw bekrachtigd in de Algemene Vergadering, met 176 tegen 7 stemmen en 7 onthoudingen. Er zal dus genoeg geschreven worden over de rol van de Verenigde Naties. Ik zal me hier om die reden beperken tot wat achtergrondinformatie, want de rol van Jeruzalem is helemaal niet zo vanzelfsprekend als Israël het doet voorkomen.

1967

Vijftig jaar geleden voegden de zionisten ook Oost-Jeruzalem toe aan hun dubieuze palmares. De “oorlog” kan echter beter omschreven worden als een massamoord met een politiek motief: Israël begon op 5 juni met het vernietigen van de Egyptische luchtmacht en slaagde erin binnen enkele dagen ruim 20.000 dodelijke slachtoffers te maken, terwijl er aan Israëlische kant zo’n 800 levens verloren gingen.

Een zeer succesvolle propagandacampagne zorgde er vervolgens voor dat ook een grote groep sceptische orthodoxe joden over de streep werd getrokken: alleen God zou in staat zijn geweest het kleine Israël zo’n verpletterende overwinning te bezorgen. De kiem voor dit “religieus nationalisme” was al veel eerder gelegd door Ben-Goerion, die stemmen trachtte te werven onder religieuze joden door hun allerlei privileges te verlenen. En ondanks de retoriek van de “seculiere” zionisten uit de 19e eeuw (het zou uitsluitend een kwestie van ras zijn en niets met religie te maken hebben, zoals bijvoorbeeld Max Nordau had verklaard), speelden ook toen religieuze aspecten mee. De term zionisme is een religieuze term en de davidsster is een religieus symbool. De reden dat Israël geen grondwet heeft, heeft ook alles te maken de gevoeligheden van orthodoxe kant, want een grondwet naar Europees model zou joden en gojim gelijk moeten stellen en daar kon natuurlijk geen sprake van zijn.

Enkele jaren voor de Zesdaagse Oorlog (een religieuze naam!) had Christopher Sykes dat al aangekaart in zijn uitmuntende overzicht ‘Cross Roads To Israel‘:

Een staat die gebaseerd is op joods nationalisme kan nooit volledig ongodsdienstig zijn. De joodse traditie schrijft voor dat een Judenstaat tot op zekere hoogte stoelt op religieuze toewijding, of de inwoners dat nu leuk vinden of niet.

De term Israël betekent gewoon “de joden” en het moet iets van een gok zijn geweest om het land zo te noemen, want daarmee werden alle joden in de wereld opeens medeplichtig gemaakt aan wat de zionisten uitspookten. De naam bleef tot het laatst geheim. In 1948, kort voordat Ben-Goerion de staat Israël uitriep, waren er al postzegels gedrukt om dit heuglijke feit te vieren, maar daarop wordt Israël niet genoemd.

Om het nationalisme toch in goede banen te kunnen leiden kwam er naast de religieuze insteek nog een andere die in 1961 begon met het schijnproces tegen Adolf Eichmann. Norman Finkelstein zou dat later de Holocaust-industrie noemen. De effecten van het traumatiseren van een bevolking die tot op dat moment helemaal niet zo bezig was met de gebeurtenissen in de Tweede Wereldoorlog heeft een enorme impact gehad op het gedrag van latere generaties Israëliërs. De onverschilligheid waarmee tegenwoordig jonge soldaten Palestijnse kinderen kunnen doodschieten en de onverschilligheid van de Israëlische bevolking ten opzichte van de wrede bezetting hebben hun wortels in de jaren zestig. Voor de overname van Jeruzalem en de voortgaande expansie in de vorm van illegale nederzettingen komen uiteraard de religieuzen goed van pas. Zij worden gevoed door een heilig vuur dat opstijgt uit het Oude Testament en dat wordt aangewakkerd door de Israëlische regering.

De echte wereld*

Tot zover de propaganda. Wat was er nu werkelijk aan de hand? Jeruzalem vormt een vooruitgeschoven punt op de Westelijke Jordaanoever en een uitbreiding richting Jordanië snijdt het Palestijnse gebied daar in tweeën, waarmee definitief een einde komt aan een aaneengesloten Palestijnse staat. Dit zogenoemde E-1-project is eigenlijk direct na 1967 begonnen, maar is de afgelopen jaren steeds concreter geworden.

Het bovengenoemde tweesporenbeleid – theocratie en traumatisering – kwam niet uit de lucht vallen. Het ging helemaal niet zo goed in Israël na de oorlog. Velen voelden zich bedrogen door de rooskleurige propaganda, zowel communisten als joden van Arabische, Afrikaanse en Indiase oorsprong werden gediscrimineerd, veel joodse vluchtelingen uit Europa werden slecht behandeld. In 1966 verlieten meer joden Israël dan dat er binnenkwamen. Bijna 10% van de beroepsbevolking was werkloos en er was een fors tekort op de betalingsbalans.

Vanaf 1967 veranderde dat van de ene dag op de andere. Volgens de schrijver Nathan Weinstock kwamen er direct na de overwinning zo’n 70 miljardairs uit meer dan een dozijn landen naar Jeruzalem om orde op zaken te stellen. En die conferentie was nog maar het begin: men wilde honderden financiers uit het buitenland gaan aantrekken. Het openlijk kapitalisme doet z’n intrede. De wapenindustrie floreert na de oorlog, er zijn plotseling honderdduizenden goedkope Palestijnse arbeidskrachten bijgekomen, binnen het jaar verdubbelen de buitenlandse investeringen daardoor en komen er tienduizenden joodse immigranten bij. Bovendien was er een campagne van overheidswege om het gebruik van voorbehoedsmiddelen en abortus te ontmoedigen: er moesten zoveel mogelijk nieuwe joden bijkomen om (West-)Jeruzalem te bevolken.

Een mooi staaltje zionistische leugenachtigheid was het afbreken van de muur die de scheiding tussen Oost- en West-Jeruzalem vormde. De Berlijnse muur bestond nog maar zes jaar en was het “vrije Westen” een doorn in het oog. Dus daar kon men goed op inhaken. Maar de eigenlijke bedoeling was een heel andere, zoals elke Palestijn begreep. Tegelijk met het slopen van die muur begon Israël een technologisch geavanceerde barrière te bouwen aan de Jordaan, om de Westelijke Jordaanoever aan die kant vast af te sluiten. Een project waarmee honderden miljoenen dollars gemoeid waren.

Trump

Na 1967 werd Israël volledig door de Verenigde Staten omarmd. Een ideale partner, aangezien Israël zelf geen olievoorraden had en dus geen grote druk kon uitoefenen, maar militair machtig en volledig afhankelijk van buitenlandse steun. Ondertussen lijkt het echter wel of de rollen omgekeerd zijn en doet de Amerikaanse president net als veel van zijn voorgangers braaf wat Israël verlangt. Trump had de Palestijnen al geschoffeerd door zijn orthodox-joodse schoonzoon, die miljoenen heeft gedoneerd aan kolonisten in illegale nederzettingen, als “vredestichter” te lanceren. Het zal dan ook niemand verbazen dat Israël geen andere “onderhandelaar” toestaat dan de V.S.

Het zionisme is een beweging van de lange adem. Trump breekt niet radicaal met een traditie, maar het heeft decennia geduurd voordat Israël met kleine stapjes een breekpunt heeft bereikt. In al die jaren is er hard gewerkt in veel westerse landen om draagvlak te blijven creëren, steeds vaker met openlijk agressieve middelen.

Het onvermijdelijke gevolg van 70 jaar expansiepolitiek is dat er op zeer korte termijn belangrijke beslissingen moeten worden genomen. Er zijn meer Palestijnen dan joden in het door Israël gecontroleerde gebied. De humanitaire oplossing zou zijn één democratische staat voor iedereen. De recente geschiedenis van Jeruzalem laat echter zien dat die optie bij de machthebbers in Israël zelfs nooit overwogen is. Wat de “oplossing” dan wel wordt is iets waar steeds meer mensen een zeer angstig voorgevoel bij krijgen.

Engelbert Luitsz

* De informatie van dit deel is grotendeels gebaseerd op het boek ‘Voor een Israël zonder grenzen‘ van Lucas Grollenberg uit 1970.

Uw reactie