Weer een dood kind

jonge-20okt2

Gisteravond werd de 15-jarige Khalid Bahr Ahmad Bahr door Israëlische militairen doodgeschoten. Hij zou een steen naar een konvooi van Israëlische soldaten hebben gegooid. De soldaten hadden gewoon in hun jeep kunnen blijven zitten en door kunnen rijden, maar ze stapten uit en begonnen te schieten. Zo ook op Kahlid, die zwaar gewond raakte. Hij was niet op slag dood, maar het Palestijnse Rode Kruis mocht geen hulp bieden, zodat de jongen is doodgebloed (een al te bekend scenario).

In de voorspelbare zionistische retoriek heet het dat “de soldaten werden aangevallen“. Wanneer je echter de gepantserde jeeps ziet en je stelt je daar een paar kwajongens bij voor die met wat stenen gooien (als dat al het geval was) dan is een “aanval” wel erg overdreven. Hoe zouden ze het noemen wanneer deze soldaten eens werkelijk werden aangevallen, met soortgelijke wapens als die zij bezitten? Wanneer je dan als reactie ook nog eens een kind doodschiet wordt al snel duidelijk dat we niet te maken hebben met een aanval van Palestijnse kant, doch met het voortdurend terroriseren van een weerloze burgerbevolking. De Israëlische aanwezigheid daar alleen al is een daad van agressie en provocatie, want ze bevinden zich op gestolen land en gedragen zich extreem wreed ten opzichte van de rechtmatige bewoners.

De afgelopen jaren zijn honderden Palestijnse minderjarigen die beschuldigd werden van het gooien met stenen naar de gevangenis gestuurd. Dat waren meestal straffen die varieerden van enkele dagen tot 2,5 jaar. Vorig jaar is er in Israël echter een wet aangenomen die het mogelijk maakt gevangenisstraffen van drie tot twintig jaar op te leggen. De martelingen en het seksueel misbruik in de Israëlische gevangenissen zijn bekend, dus een doodstraf die ter plekke wordt uitgevoerd is misschien nog niet eens het ergste voor sommige kinderen.

Beit Ummar

Khaled was afkomstig uit het stadje Beit Ummar op zo’n tien kilometer van Hebron, dus gelegen op de bezette Westelijke Jordaanoever. Van de bijna 20.000 inwoners is bijna een kwart onder de 18 en aangezien ook dit stadje geïsoleerd werd door de racistische infrastructuur voor joodse kolonisten en illegale nederzettingen in de buurt, is de werkloosheid erg groot en is het voor de jeugd niet mogelijk op een normale manier op te groeien.

Een klassiek geval

Men heeft niet alleen met het bezettingsleger te maken, maar ook met gewapende kolonisten die niet terugschrikken voor het vermoorden van kinderen. In 2011 was er zo’n geval dat binnen de Palestijnse gemeenschap veel stof deed opwaaien. De 17-jarige Yousef Ikhlayl was ‘s morgens met zijn vader aan het werk op het land om de grond klaar te maken voor de druiventeelt, toen er tientallen joodse kolonisten het privéterrein betraden. Een van hen schoot Yousef door het hoofd, waarna ze om zich heen bleven schieten om te voorkomen dat anderen naderbij zouden komen.

Pas na uren kwamen er soldaten en werd een aantal kolonisten opgepakt, iets wat zeer ongebruikelijk is. Deze werden echter dezelfde dag weer vrijgelaten. Men had Yousef uiteindelijk naar een ziekenhuis kunnen brengen, maar het was te laat, hij overleed korte tijd later. Zijn begrafenis liet goed zien hoezeer het leger en de kolonisten op een lijn zitten. Honderden Israëlische soldaten kwamen de begrafenis verstoren, waarbij er met de bekende stalen kogels met een rubberlaagje werd geschoten, traangas werd ingezet en zelfs met scherp werd geschoten.

Elke stad met een eigen verhaal

Na de moord op Khalid gisteren schreef een inwoner van Beit Ummar dat dit al het vijfde slachtoffer in het stadje was binnen een jaar. Vier van hen waren jongeren en de vijfde was een man van 53, een vader die voor de ogen van zijn kinderen werd doodgeschoten toen hij probeerde te voorkomen dat zijn zoon zou worden gearresteerd.

jongen-20okt

Khalid Bahr Ahmad Bahr mocht slechts 15 jaar oud worden.

Eergisteren een meisje van 19, gisteren een jongen van 15. Op veel aandacht in de internationale pers, in onze journaals of talk shows hoef je in dergelijke gevallen niet te rekenen. Je mag blij zijn als het eens ergens genoemd wordt. En daarmee wordt de mythe van het “kwetsbare” Israël vol “zielige joden” in stand gehouden. Pas wanneer er aan die kant eens een slachtoffer valt wordt er flink uitgepakt, zodat in de beeldvorming de daders steeds de slachtofferrol zullen aannemen.

Onvoorwaardelijke steun

En wie nog dacht dat heel misschien de Amerikaanse president Obama iets zou kunnen goedmaken na acht jaar de Israëlische bezetters geholpen te hebben, komt ook bedrogen uit. De krant Haaretz meldt dat de Palestijnse leiders te horen hebben gekregen dat elke VN-resolutie die vóór de komende Amerikaanse presidentsverkiezing ingediend wordt, verzekerd is van een Amerikaans veto (ook als het gaat om de nederzettingen).

Dus laten we dit stukje afsluiten met de hoopgevende woorden over Palestijnen van Barack Obama, die hij uitsprak in Caïro in 2009:

Meer dan zestig jaar lijden zij onder het feit dat ze verdreven zijn. Velen wachten in de vluchtelingenkampen op de Westelijke Jordaanoever, in de Gazastrook en omringende landen op een vreedzaam en veilig leven dat zij nooit hebben gekend. Zij ondergaan de dagelijkse vernederingen – grote en kleine – die verbonden zijn met de bezetting. Dus laat hier geen misverstand over bestaan: de situatie van de Palestijnen is onaanvaardbaar.

Maar Israël kreeg sindsdien meer wapens, meer geld en meer steun. Obama begon aan zijn nieuwe baan toen de rook van operatie Gegoten Lood boven de Gazastrook nog niet eens was opgetrokken. Sindsdien volgden er nog twee grote aanvallen, waarvan die van 2014 de ergste ooit was. Op de Westelijke Jordaanoever mocht Israël gewoon doorgaan met landroof, het uitbreiden van bestaande en het stichten van nieuwe nederzettingen, het opsluiten van honderdduizenden mensen op kruimeltjes Palestijns land, in een bankschroef tussen meedogenloze soldaten en kolonisten.

In totaal hebben de Verenigde Staten al meer dan 100 miljard dollar in het zionistische project gepompt. Dat begon al snel na de stichting van de joodse staat en nam een grote vlucht vanaf 1962 (inclusief wapens, waarover eerder nog moeilijk werd gedaan door de presidenten Truman en Eisenhower).

Het is misschien niet juist te beweren dat Israël wordt beloond voor het onderdrukken van miljoenen mensen of voor het vermoorden van kinderen, maar wat wel duidelijk is, is dat er altijd een pressiemiddel is geweest om het land te dwingen zich eens wat fatsoenlijker te gedragen. Enkele maanden geen aalmoezen en Israël zal gedwongen worden iets te laten zien. Sancties tegen Irak, Iran of Rusland worden bijna als vanzelfsprekend gezien, terwijl we hier te maken hebben met een land dat een werkelijk gevaar voor de internationale rechtsorde vormt.

De vermoorde kinderen staan met hun onschuld symbool voor het kolossale onrecht dat bijna niet te bevatten is. Zij zijn de symptomen van een ziekte en je hoeft geen geschoolde medicus te zijn om symptomen te herkennen, ook al begrijp je niets van de ziekte die daaraan ten grondslag ligt.

Engelbert Luitsz