Gaza: kaping en bombardement

boot-gaza

Toen de hele bevolking van Palestina tot de islam werd bekeerd, werd zonder twijfel ook een groot deel van de joden gedwongen over te gaan op dit geloof. Hun nakomelingen worden nu door de politieke zionisten beschouwd als “Arabieren”.
Albert T. Clay, 1921

De elitetroepen van de Israëlische marine hebben opnieuw een huzarenstukje uitgehaald. Via de Middellandse Zee naderde het zoveelste existentiële gevaar voor de joodse staat, deze keer vermomd als een bootje met gitaar spelende vrouwen. Maar na 68 jaar het hoofd te hebben geboden aan nietsontziende vijanden is de kleine enclave niet makkelijk meer voor de gek te houden. Men neemt, terecht, geen enkel risico. Je moet er niet aan denken wat er zou gebeuren indien deze vrouwen zich zouden hebben aangesloten bij een extremistisch splintergroepje in de Gazastrook, gisteren nog verantwoordelijk voor de beschadiging van een verkeersbord in Sderot. Zo dicht bij huis heb je niets aan je chemische en biologische wapens, noch aan atoombommen. En een rechtstreekse confrontatie met hardleerse vrouwen zullen de zeloten kost wat kost proberen te vermijden. Ze zijn niet levensmoe per slot van rekening.

Eerst werd het contact met de buitenwereld onmogelijk gemaakt door het signaal van de telefoons de blokkeren, waarna het bootje geënterd werd door de crème de la crème van het Israëlische militaire apparaat. Hier waren de opvarenden echter op voorbereid, gezien eerdere ervaringen. Toen duidelijk was dat het bootje was gekaapt werden er videoboodschappen online gezet die eerder waren opgenomen. Zo werd de buitenwereld toch nog op de hoogte gehouden.

gaza-strand2

Op het moment van schrijven is mij nog niet bekend hoe de situatie voor de vrouwen is, maar we weten uit het verleden op welke wijze activisten werden behandeld en op welke bespottelijke manier ze vervolgens uitgezet werden met een verbod om nog terug te keren. Mensen die buiten de territoriale wateren worden gekidnapt, in Israël naar een detentiecentrum worden gebracht en vervolgens worden beschuldig van het illegaal binnenkomen van het land waar ze al helemaal niet naartoe wilden. Kafka’s Wet zit in de haarvaten van de joodse staat.

Het ANP-bericht, bij nu.nl niet “bewerkt door de redactie”, was er duidelijk over:

Israël houdt de strook in een wurggreep, vooral sinds 2007 de beweging Hamas er de touwtjes in handen kreeg. De Egyptische regering van president Abdul Fatah al-Sisi ondersteunt doorgaans de isolatie van deze smalle kuststrook, waar naar schatting meer dan vijfduizend mensen per vierkante kilometer vrijwel zonder bestaansbronnen opeengepakt zitten.

Luchtaanvallen, beschietingen, vernietiging

Terwijl velen gisteren de voortgang van het bootje in de gaten hielden heeft het Israëlische leger diverse luchtaanvallen en artilleriebeschietingen uitgevoerd op de Gazastrook, onder andere in het zuiden bij het vluchtelingenkamp Khan Younis, in het noorden en bij Gaza Stad. En ook vanmorgen heeft Israël bulldozers de Gazastrook ingestuurd om vruchtbaar land te vernietigen. Deze aanvallen zouden een reactie zijn op een raketje dat was afgeschoten en een deuk in het asfalt van Sderot maakte. Volgens legerwoordvoerder Peter Lerner was dit de tweede sinds augustus. De verantwoordelijkheid werd opgeëist door een kleine salafistische groep, genaamd Ahfad al-Sahaba Akhnaf Beit al-Maqdis. Vorige week had de Hamasregering vijf leden van deze groep opgepakt en met het afschieten van een raket probeerden ze zo Hamas in verlegenheid te brengen, aangezien de Israëlische reactie voorspelbaar is. Hamas heeft zich tot het uiterste ingespannen om rustig te blijven onder de voortdurende Israëlische agressie, maar wordt op deze manier uitgedaagd om actief aan de strijd deel te nemen.

Amos Harel analyseerde in de krant Haaretz het gevaar van dit soort acties:

Uiteindelijk is het zo dat kleine, bijna onbeduidende facties nu de regels van het spel dicteren aan de twee belangrijkste spelers, Israël en Hamas. Zij kunnen door middel van explosieven een kettingreactie van harde tegenmaatregelen uitlokken die een volgende oorlog kan ontketenen.

(Small Factions in Gaza Could Drag Israel, Hamas Into Military Confrontation)

Al deze ontwikkelingen zijn uiteraard in het voordeel van Israël en het ontgaat niemand dat de komende presidentsverkiezingen in de Verenigde Staten buitengewoon spannend lijken te worden, waarmee operatie Gegoten Lood die eind 2008 van start ging toen alle aandacht uitging naar de Amerikaanse verkiezingen, weer in beeld komt. Deze raketjes die plotseling opduiken wanneer Israël weer een nieuw bloedbad aan het voorbereiden is lijken een vast onderdeel te zijn van de belegering van de Gazastrook.

Wanneer we nog iets verder kijken komen we volgend jaar uit bij het omineuze cijfer 7. Er zal dan veel te herdenken zijn in de geschiedenis van het zionisme en Israël zal er alles aan doen om te proberen massale protesten in de kiem te smoren, in de hoop dat dan de internationale aandacht ook binnen de perken blijft. Veel van wat we de afgelopen tijd hebben zien gebeuren zie ik dan ook als voorbereiding op volgend jaar.

Enkele belangrijke jaartallen zijn:

  • 1897 – Het Eerste Zionistische Congres, aftrap van het politiek zionisme, het begin van de ellende;
  • 1917 – De Balfour-declaratie, waarmee Engeland de zionisten Palestina beloofden;
  • 1947 – Het Verdeelplan van de Verenigde Naties, een onmogelijk plan dat door middel van chantage en politieke druk werd afgedwongen;
  • 1967 – Het begin van de bezetting van wat nog over was van Palestina na eerdere expansie;
  • 1987 – Het begin van de Eerste Intifada.

De toch al zeer efficiënte zionistische propaganda heeft inmiddels absurde trekjes gekregen: de Palestijnen zijn verantwoordelijk voor de holocaust; Palestijnen die niet onder de bezetting wensen te leven zijn uit op de etnische zuivering van joden; de zich steeds verder uitbreidende nederzettingen zijn geen obstakel voor vrede, maar de weigering van Palestijnen om Israël als exclusief joodse staat te erkennen zou dat wel zijn, ook al zouden ze daarmee formeel afstand doen van eeuwenoude rechten en zichzelf als ongewenste vreemdelingen definiëren.

zaytouna-gitaar

Je hoeft dan ook nergens verbaasd over te zijn. Elk onzinverhaal kan de media ingeslingerd worden om een volgend bloedbad in de Gazastrook en verdere onderdrukking op de Westelijke Jordaanoever te rechtvaardigen. De hemeltergende reacties op het overlijden van de oorlogsmisdadiger Shimon Peres spreken boekdelen. De speech van Obama of de loftuitingen van de Israëlische schrijver Amos Oz leken uit een parallel universum te komen.

Wat de woensdag heeft laten zien is wat we dagelijks zien, maar wat maar niet wil doordringen tot de belangrijke media en de politiek: het maakt niet uit wat je doet, vreedzaam of woedend, geweldloos of agressief, verbaal of in kindertekeningen, een tweet of een wetenschappelijke studie; elke vorm van kritiek wordt op dezelfde wijze aangepakt. De Palestijnen die op het strand van Gaza hoopvol wachtten op de Zaytouna wilden niets anders dan dat hun bestaan erkend wordt, want niets is wreder en gevaarlijker dan onverschilligheid.

Engelbert Luitsz