Incrementele genocide

O, die leegte, die ontzettende leegte die ik hier in mijn borst voel! – Ik denk vaak: als je haar maar één keer, maar één keer aan dit hart kon drukken zou die hele leegte zijn opgevuld.

Johann Wolfgang Goethe, Het lijden van de jonge Werther

 

hebron-soldaten

Een maar al te bekend beeld, hier in Hebron. De onverschilligheid op de gezichten is evenredig aan de macht.

Noam Chomsky schreef enkele jaren geleden, tijdens de zoveelste Israëlische aanval op de weerloze bevolking in de Gazastrook:

Wanneer Israël “zich goed gedraagt” worden er meer dan twee Palestijnse kinderen per week gedood, een patroon dat we al meer dan veertien jaar zien.

De afgelopen week lag het gemiddelde boven één slachtoffer per dag, ook meest jongeren. Sinds oktober vorig jaar zitten we al ver boven de 225 doden.

Nog steeds vallen er slachtoffers door het geweld van 2014. Gisteren overleed een jongen van vijf jaar oud toen het dak van zijn huis instortte. Bilal Merish was op slag dood, terwijl zijn vader en zusjes gewond raakten. Dat gebeurde in de wijk al-Shuja’iya van Gaza Stad, waar Israëlische militairen in 2014 op beestachtige wijze hebben huisgehouden. Veel andere huizen zijn nog steeds zo beschadigd dat we meer slachtoffers niet kunnen uitsluiten.

Wanneer zelfs de dodelijke slachtoffers op weinig tot geen aandacht in onze kranten kunnen rekenen, dan begrijp je dat er voor de tienduizenden gewonden en de dagelijkse verdere afbraak van huizen, land en infrastructuur helemaal geen ruimte is. De minimale aandacht voor het bezoek van de Israëlische premier Netanyahu aan Nederland spreekt boekdelen: ofwel onze “kwaliteitskranten” moesten liegen, ofwel ze zouden te maken krijgen met een aanval vanuit joods-zionistische hoek. En dus stoppen we onze kop maar in het zand. Als we er niets over schrijven bestaat het ook niet, want the medium is the message.

Rassensegregatie

Het gescheiden houden van groepen mensen op basis van hun “ras” kennen we natuurlijk vooral uit nazi-Duitsland, de Verenigde Staten en Zuid-Afrika. De tijden van de beruchte Jim Crow-wetten in Amerika zijn voorbij, maar er zijn nog steeds groepen als de White Segregationists die vinden dat er te veel cultuurverschillen zijn om op een goede manier te kunnen samenleven. Segregatie wordt bewerkstelligd door middel van gescheiden scholen, openbaar vervoer en andere faciliteiten, naast een wettelijk kader om dat allemaal mogelijk te maken.

Ik had willen schrijven: “Over het algemeen is men fel gekant tegen deze ideeën en segregatie wordt gezien als moreel verwerpelijk.” Recente ontwikkelingen met betrekking tot “moslims”, “linksmensen”, buitenlanders, vluchtelingen of asielzoekers hier te lande laten echter zien dat de fictie van een zelfverklaarde superieure groep die z’n cultuur moet beschermen tegen vreemde invloeden nog volop leeft.

En waar kunnen we beter te rade gaan dan bij onze “speciale relatie” Israël. Keer op keer wordt ons voorgehouden, door Israëlische politici en pro-Israëlische belangengroepen hier, dat Israël een voorbeeld is voor Europese landen. En inderdaad, daar is volop racistische wetgeving, daar zijn gescheiden wegen en scholen, daar mogen groepen racistische joden jacht maken op Palestijnen zonder dat de politie ingrijpt. En ondertussen maar praten over vrede en dat het allemaal aan die onwillige Palestijnen zelf ligt dat het niet wil lukken… Welk land zou dat niet willen?

Afgelopen donderdag verscheen er een paginagrote advertentie in The New York Times met de veelzeggende kop: Separation between Israelis and Palestinians is essential. Drie dingen vallen daarbij direct op: 1. Het gebruik van het woord Palestijnen (in plaats van het gebruikelijke Arabieren); 2. De angstaanjagende cijfers hebben betrekking op alle Palestijnen: in Israël, op de Westelijke Jordaanoever en in de Gazastrook. Dat kan niets anders betekenen dan dat daarmee erkend wordt dat alle Palestijnen nu deel uitmaken van een bezetting, iets wat steeds wordt ontkend; en 3. Het openlijk racistische karakter van de tekst laat zien dat men helemaal niet is geïnteresseerd in vrede of samenleven, men is alleen bang dat er in de nabije toekomst geen exclusief joodse staat meer zal zijn.

Waarom een situatie die in andere landen in heden en verleden door zovelen wordt afgekeurd, in Israël op steun moet kunnen rekenen is iets waar maar weinig analisten zich over durven uitspreken. Althans niet in de reguliere media.

Incrementele genocide

De aanval op de Gazastrook in 2008/2009 die bekend staat als operatie Gegoten Lood was voor velen een omslagpunt. En met “velen” worden hier dan vooral joden bedoeld die het allemaal stilzwijgend hadden laten gebeuren. De historicus Norman Finkelstein vatte het goed samen met de titel van het boek dat hij naar aanleiding van het bloedbad schreef: This Time We Went Too Far.

Al Jazeera zond beelden uit van het gruwelijke witte fosfor (een soort napalm) waarmee vrouwen en kinderen levend werden verbrand. Dat visuele aspect heeft internationaal veel indruk gemaakt, maar wat er gebeurde was niets nieuws voor wie de moed had de situatie te volgen via alternatieve kanalen of via de Palestijnse bevolking zelf. Finkelstein had ook al opgemerkt dat er niets veranderd was in het gedrag van Israël, maar dat eindelijk de berichtgeving daarover gelijke tred begon te houden. Vandaar dat de Israëlische historicus Ilan Pappé de term incrementele genocide al in 2006 gebruikte. Hij noemt het incrementeel omdat de manier waarop de Palestijnen worden gedood, verdreven of tot wanhoop gedreven (met als doel hun uiteindelijk verdrijving), een optelsom is van talloze beleidsmaatregelen door de jaren heen, met de gruwelen zoals we die in 2014 zagen als logisch gevolg.

De ellende in de Gazastrook begon uiteraard al in 1948, toen honderdduizenden Palestijnse vluchtelingen daar gedumpt werden, maar de zionistische propaganda heeft de afgelopen jaren steeds geprobeerd de blokkade (vanaf 2007) van de Gazastrook te wijten aan Hamas. Ook voor die tijd was de situatie echter al verschrikkelijk, lees bijvoorbeeld het hoofdstuk Gaza close in Anja Meulenbelts boek Het beroofde land uit 2000.

Op de Westelijke Jordaanoever zien we meer en meer een soortgelijk patroon opdoemen. Ook daar worden Palestijnen gevangen gehouden in enorme gevangenissen die de vorm hebben van dorpen en wijken. Het meest berucht is nog steeds Hebron, maar het wordt overal erger. Een belangrijk verschil is dat Palestijnen op de Westelijke Jordaanoever dagelijks te maken krijgen met vernederingen en vaak dodelijk geweld van de kant van het Israëlische leger, de (grens)politie en de kolonisten. Wat men in de Gazastrook om de zoveel tijd met grootschalige militaire acties bereikt, doet men daar dagelijks, sluipenderwijs. Water, en dan met name drinkwater, wordt in beide gebieden ingezet als wapen.

In de Gazastrook krijgt men meer en meer te maken met ziektes als gevolg van de invoerbeperkingen die worden opgelegd (zeker nu ook veel tunnels zijn vernietigd), de vernietiging van de infrastructuur en het gevolg van verontreiniging door tienduizenden tonnen explosieven waarop deze openluchtgevangenis is getrakteerd. Vooral onder de kinderen, zo’n 50% van de bevolking, is de situatie dramatisch. Bloedarmoede, groeistoornissen en nieraandoeningen komen op zeer grote schaal voor. Daarnaast kunnen vele volwassenen zich alleen nog op de been houden door het slikken van grote hoeveelheden pijnstillers, met alle gevolgen van dien op de lange termijn. Het is niet verwonderlijk dat het aantal zelfmoorden stijgt wanneer de uitzichtloosheid met de dag toeneemt.

De meeste slachtoffers zijn in de afgelopen 70 jaar dan ook niet gevallen door bommen of geweren, maar zijn te beschouwen als “vermijdbare slachtoffers” en daarin schuilt de essentie van de genocide. Miljoenen mensen zijn het slachtoffer geworden van het zionistische project en het aantal vermijdbare en onvermijdbare doden onder hen zal alleen maar toenemen. Zeker als het aan de huidige generatie politici in Israël en een groot deel van de bevolking (niet alleen de kolonisten) ligt.

Het (s)lot

Zullen zij hun Palestina ooit nog aan hun hart kunnen drukken, al is het maar één keer? Werther ontvangt van Lotte – zijn noodlot – de wapens waarmee hij een eind aan zijn leven zal maken. Liever had hij met zijn dood anderen een “nieuw, honderdvoudig rijker” leven ingeblazen, maar hij ziet zichzelf niet als de nobele geest die dat kan bewerkstelligen.

Of al die doden, al dat lijden in Palestina ooit de betekenis zullen krijgen die ze verdienen is niet te zeggen. Zoals Spinoza leert moet men politiek en moraal niet door elkaar halen. Machthebbers zwichten niet onder morele druk, massamoorden of zelfs genocide worden niet als inherent slecht beschouwd door de daders. Maar misschien kan de incrementele verontwaardiging ooit vertaald worden in de amorele politieke besluiten die wij ervaren als rechtvaardigheid.

Engelbert Luitsz

2 comments for “Incrementele genocide

  1. Yildirim
    October 3, 2016 at 9:38 pm

    Mooi geschreven!
    Gelukkig zijn er volgens mij steeds meer mensen die zich ondanks het vertekende beeld in de media van dit “conflict” (incrementele genocide duidt de waanzin van Israël zeker beter) niet laten misleiden. Deze artikelen leveren mijn inziens een grote bijdrage aan deze bewustwording.
    Bedankt!

    • October 6, 2016 at 2:25 pm

      Dank je, Yildirim. Het begint heel langzaam door te dringen tot het grotere publiek wat daar gebeurt. Dat is mooi, maar het komt ook doordat Israël zich steeds minder aantrekt van de publieke opinie. Men voelt zich kennelijk sterk genoeg om die te negeren. Hopelijk komt al dat inzicht niet te laat.

Comments are closed.