Opnieuw jonge Palestijn geëxecuteerd

“Soms moet er iets gebeuren voordat er iets gebeurt.”
Johan Cruijff

executie_palestijnen

De Israëlische mensenrechtenorganisatie B’Tselem heeft een video openbaar gemaakt waarop is te zien hoe een Palestijnse man die gewond op straat ligt zonder enige aanleiding door zijn hoofd wordt geschoten.

Vanmorgen zouden twee jongemannen van 21 een Israëlische soldaat hebben aangevallen met een mes. Ramzi Aziz al-Qasrawi werd direct doodgeschoten en Abed al-Fattah Yusri al-Sharif werd zwaar gewond. Palestijnse medische hulp werd niet toegelaten en de soldaten bekommerden zich uitsluitend om de soldaat. Zoals op de video is te zien heeft de man hooguit een schrammetje. Hij werd echter volgens het slachtofferritueel weggevoerd alsof hij naar de intensive care moest. Niemand bekommerde zich om de gewonde Palestijn op straat.

Ondertussen ligt al-Sharif roerloos op de grond. Net voordat het busje linksonder in beeld optrekt, zie je een van de soldaten zijn geweer ontgrendelen. Hij doet een paar stappen naar voren, duwt nog even een collega opzij en schiet dan de op straat liggende jongeman door zijn hoofd (vanaf 1 minuut 40). Nadat het busje uit beeld is ligt al-Sharif plotseling met zijn hoofd in een plas bloed.

Executies van Palestijnen zijn geen uitzondering, maar slechts zelden lukt het zulke duidelijke beelden te tonen. In die zeldzame gevallen, wanneer Israël er echt niet meer onderuit kan, wordt dan gedaan of het niet past binnen de gedragscode van het leger. De soldaat zou op non-actief zijn gesteld en er zou een onderzoek komen. Of dat gaat gebeuren is maar de vraag. Als er al een onderzoek komt dan zal het gaan over het voorkomen van bewijsmateriaal, niet over de daad zelf.

In dit geval werd de video gemaakt door een lid van B’Tselem, een organisatie die net als veel andere niet-gouvernementele organisaties (NOG’s) in Israël onder vuur ligt. Vorig jaar publiceerde de rechts-extremistische organisatie Im Tirtzu nog een video waarin diverse mensenrechtenorganisaties als B’Tselem, het Public Committee Against Torture in Israel; Breaking the Silence en het Center for the Defense of the Individual werden uitgemaakt voor “buitenlandse agenten” die steun aan terroristen verlenen. De ultra-nationalistische minister van Justitie Ayelet Shaked kwam in het voetspoor van Im Tirtzu met het voorstel om alle leden van NGO’s een herkenningsteken te laten dragen. Dit was zelfs voor het parlement te gortig. Niet het principe, maar het feit dat vergelijkingen met de joodse geschiedenis het imago van de joodse staat geen goed zouden doen. Wat wel bleef staan was de “transparantie”. Wanneer NGO’s die meer dan de helft van hun geld uit het buitenland krijgen overal moeten aangeven waar dat geld vandaan komt zal dat sommige donoren kunnen afschrikken.

Het is maar om aan te geven dat zelfs het registreren van de gebeurtenissen in Palestina een gevaarlijke zaak is. Palestijnen zijn al met de dood bedreigd, zijn camera’s, telefoons en laptops kwijtgeraakt omdat ze iets hadden vastgelegd dat de regering of het leger niet in de openbaarheid wilde hebben.

Onverschilligheid

Het vreemdste, bijna surrealistische aan de executie is de totale onverschilligheid van iedereen. Het lijkt bijna een filmset. Niemand lijkt zich iets aan te trekken van het feit dat voor hun ogen een koelbloedige moord is gepleegd. En dat is de griezelige kant van Israël zoals die de afgelopen jaren nog meer dan daarvoor naar buiten is gekomen. De ontmenselijking van de eigen bevolking is dermate geslaagd dat ze geen enkel gevoel meer kunnen opbrengen voor het lijden van een ander. We zien het bij ministers als Shaked, bij soldaten, kolonisten en sommige rabbijnen. Het onvermogen om zich in te leven in de situatie van de Palestijnse bevolking betekent dat ze zich zelfs van een nog grotere ramp dan de bloedbaden in de Gazastrook niets aan zullen trekken. De gewetenloze demagogen in de regering zullen daar dankbaar gebruik van maken.

Frans Timmermans maakte zijn dubieuze politiek meer dan goed met indrukwekkende speeches, het handelsmerk van de moderne politicus. Wat hij vorig jaar tijdens de Buchenwaldherdenking zei geeft goed aan hoe bang we moeten zijn voor de ontwikkelingen in de joodse staat. Deze laatste executie was slechts het zoveelste symptoom van een ernstige kwaal.

Onverschilligheid die ertoe leidt dat je de ander niet ziet, de ander te weinig ziet, de ander niet wil zien in haar of zijn eigenheid of eigen kijk op het leven, is ook de basis waarop totalitaire regimes kunnen groeien.

Laten we hopen dat er iets gebeurt waardoor er iets gebeurt. Nooit zal een regime dat machtig genoeg is om zichzelf in stand te houden uit zichzelf de morele onhoudbaarheid van z’n beleid erkennen en veranderen. Er moet iets gebeuren. Ofwel onder internationale druk, ofwel onder interne druk. De vanzelfsprekendheid waarmee een heel volk hier langzaam in een onleefbare situatie wordt gedreven is zo beangstigend dat je er het liefst niet over nadenkt. En ook dat weten de psychologen van het zionistische project.

Engelbert Luitsz

Palestine News Network: Two Palestinians shot dead by the IOF, Thursday morning

Middle East Eye: Video ‘shows assassination of Palestinian man’: Israeli human rights group

17 comments for “Opnieuw jonge Palestijn geëxecuteerd

  1. Jaap Hamburger
    March 25, 2016 at 10:25 pm

    “Het vreemdste, bijna surrealistische aan de executie is de totale onverschilligheid van iedereen. Het lijkt bijna een filmset. Niemand lijkt zich iets aan te trekken van het feit dat voor zijn ogen een koelbloedige moord is gepleegd. En dat is de griezelige kant van Israël zoals die de afgelopen jaren nog meer dan daarvoor naar buiten is gekomen. De ontmenselijking van de eigen bevolking is dermate geslaagd dat deze geen enkel gevoel meer kan opbrengen voor het lijden van een ander.”

    Deze opmerking legt de vinger precies op de psychologisch zere plek. Gebrek aan elementaire empathie, – geen monopolie van de Israëli’s, en uitzonderingen blijven bestaan -, maar grossomodo juist, en in dit ‘specifieke geval’ – dat m.i. juist niet specifiek is, maar ‘algemeen’ – , het gevolg van meerdere elkaar versterkende factoren. Opvoeding, onderwijs, militaire dienst, herdenkingscultuur, – kortom, tal van elementen uit het socialisateproces – en daarenboven superioriteitsfantasieën, overheidspropaganda, een samenleving die de omgeving en de wijde buitenwereld als permanente bedreiging beleeft, alle seinen voor verlies aan empathie staan op rood, op individueel en collectief niveau .

    • March 26, 2016 at 12:46 am

      Inderdaad, Jaap, er zijn vele interne culturele en sociale factoren. Maar vergeet ook niet het lakse optreden van de internationale gemeenschap. Jeff Halper heeft in zijn laatste boek een aantal factoren genoemd die helpen te begrijpen waarom er niet krachtdadiger opgetreden wordt. Als dit “model” zich verspreidt gaan we bange tijden tegemoet. Liever boze kolonisten dan onverschillige. Hier krijg ik koude rillingen van.

      • Egbert Talens
        March 26, 2016 at 4:51 pm

        Met permissie, Engelbert, maar ik kan mij niet aan de indruk onttrekken dat Jaap met heel andere ogen aankijkt tegen alles wat met de staat Israel samenhangt, dan wij tweeën. Maar laat ik alleen voor mijzelf spreken. Zoals ik aan het eind van mijn hiervoor gaande reactie laat doorschemeren, heb ik geen enkel vertrouwen in een nog langer dan circa één generatie durend bestaan van dít Israel, van déze Joodse Staat. Bij voorkeur hanteer ik de woorden: p-zp, dat staat voor politiek-zionistisch project, waaraan ik doorgaans nog toevoeg: ‘der Judenstaat’ — in cursieve lettertekens, maar die cursivering werkt niet op jouw blog, helaas — dat als begrip opgang deed na het pamflet dat Theodor Herzl onder die titel had uitgebracht. Hierover valt veel meer op te merken, maar nu even iets anders.
        Bij de tot-stand-koming van de staat Israel via de VN zijn grove denkfouten begaan. Zo was in resolutie 181-II van de Algemene Vergadering van de VN sprake van een Joodse Staat en een Arabische Staat. De politieke zionisten vonden dit prima zo, en mogelijk droegen ze er nog toe bij. Maar ik durf er veel om te verwedden dat géén van de landen die voor 181-II hebben gestemd, van opvatting waren dat Jóódse Staat inhield dat enkel Joden in die staat woonachtig zouden (mogen/kunnen) zijn. Het heeft even geduurd, maar de laatste jaren is men in Israel druk bezig met ontwikkelen van wetten, die met dit punt van doen hebben. Vanuit democratische gezichtshoek een (tamelijk?) onfrisse bezigheid, vandaar dat er zo weinig publiciteit over bestaat. Ik zou hierover uitgebreid kunnen uitweiden, maar kies ervoor (de) lezers zelf de ‘eer’ te gunnen, zich nader te verdiepen.

  2. Egbert Talens
    March 26, 2016 at 12:31 am

    Er is, direct voorafgaand aan de schiet-activiteit van de Israelische militair, overleg tussen hem en een andere militair. De laatste maakt de indruk de schutter te instrueren, en zou dus een meerdere (kunnen) zijn. Tijdens hun gesprek brengt de schutter zijn wapen in gereedheid; het klik-geluid van het doorladen van het wapen is hoorbaar. Op de video is deze aanslag, beter gezegd standrechtelijke executie, vanaf 1:38 tot aan 1:58 vrij goed te volgen, door de aan- en uit-knop afwisselend te bedienen. De schutter komt aanlopen en er vindt overleg plaats met de andere militair (1:44); dan brengt de schutter zijn wapen in stelling, doet enkele passen naar voren, in de richting van de op de grond liggende man — verderop, voor de gesloten deuren van een pand, ligt nog een lichaam, maar dit is naar het schijnt al een dode persoon — en vuurt op de voor hem liggende persoon (1:52), waarna hij twee passen achteruit doet en z’n wapen weer op veilig lijkt te stellen; de schutter maakt op mij de indruk dat hij tevreden is met het resultaat van zijn werk. Net als zijn (vermoedelijke) meerdere, die zich van het toneel verwijdert. Om 1:58 is de actie ten einde; 20 seconden nam de executie in beslag…
    Derk Walters doet verslag in NRC-H van vandaag. De lezers moeten het zonder de video doen. Dat maakt een enorm verschil. Maar nmbm kan het niet voorkomen dat ook de lezers langzamerhand genoeg beginnen te krijgen van deze standrechtelijke methode(n). Dat dít Israel de grens van het betamelijke — wat een uitdrukking voor wat Israel zich vanaf 14 mei ’48 heeft durven te veroorloven m.b.t. de niet-joodse inwoners van het voormalige Britse Mandaatgebied Palestina — al vele malen heeft overschreden, is voor mij al lang duidelijk. Er had al veel eerder tegenop getreden moeten worden, natuurlijk. Intussen is dat te laat, want het betekent zonder meer gezichtsverlies voor de landen die dít Israel de hand boven het hoofd hielden. Het wordt dus een kwestie van afwachten hoe lang het duurt voordat andere landen, in navolging van Zweden, het lef tonen via de weg van het internationale recht afstand te gaan nemen van dít Israel.

    • John
      March 28, 2016 at 2:40 pm

      Met alle respec, ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat jullie Jodenhaters zijn. Het grootste probleem can onze tijd is dat groepen tegen elkaar worden opgezet door een tweezijdige propaganda.
      Wat is jullie doel? Wat wil je hiermee bereiken.
      Het is niet goed te praten wanneer mensen weerloos van het leven worden beroofd. Denk eens aan de agent in Frankrijk, of de militair in Londen die met een kapmes om het leven wordt gebracht.
      Moeten we niet veel meet ageren tegen excessief geweld ipv groepen tegen elkaar opzetten?
      By the way: die Palestijn probeerde onschuldige Israëlisch dood te steken, ook geen lieverdje he!?

      • Egbert Talens
        March 28, 2016 at 10:16 pm

        Eerlijk gezegd verwacht ik niet veel te bereiken met dit antwoord, maar niet geschoten is altijd mis. Jodenhaters? Ik voel mij niet aangesproken. Mijn kritiek betreft de politiek van dít Israel, van déze Joodse staat. Wat is mijn doel? Ofschoon het lijkt op vechten tegen windmolens, probeer ik de wereldgemeenschap zover te krijgen dat beide partijen, de Israeliërs en de Palestijnen, met dezelfde maat worden gemeten. Zodat er ruimte komt voor functioneren als zelfstandig land; Israel heeft die kans gekregen en kon die grijpen, maar na 12 juni 1967 liet het na, het deel van Palestina dat met VN-AV-resolutie 181-II tot Arabische staat was aanbevolen aan de Palestijnen te laten. Daar ging Israel in de fout, John! Probeer eens op die basis met mij in de clinch te gaan…

      • Ada Mars
        March 30, 2016 at 5:31 pm

        John, u vergelijkt appels en peren. In Londen kwam de man met het kapmes uit het niets. In Palestina worden de burgers voortdurend belaagd door zwaar gewapende militairen van de bezettingsmacht. De ongewapende bevolking is al jaren vogelvrij verklaard. Dit vaststellen heeft niets met haat tegen joden van doen , maar haat tegen de bezettingspolitiek die daar door Israël gevoerd wordt. Dezelfde haat die wij indertijd ook voelden tegen de bezettingsmacht die toen even rücksichtlos optrad.
        Het gaat in onderhavig geval ook niet om groepen, maar vaak om een individuele tiener die, terwijl hij al gewond op de grond ligt wordt doodgeschoten, zoals een jager een dier uit zijn lijden verlost. Dit maakt duidelijk hoe die soldaten op de mensen daar neerkijkt: alsof het maar om dieren gaat. Precies zoals Jaap Hamburger, voorzitter van Een Ander Joods Geluid, beschrijft: totale afwezigheid van empathie.

        By the way, militairen in actieve dienst zijn niet onschuldig. Dat kan alleen iemand denken die niet van toeten en blazen weet.

  3. Geert
    March 28, 2016 at 2:58 pm

    Uiteraard ben ik tegen doden, maar alle Arabische landen zijn tegen Israel, Waarom?
    Enkele jaren geleden zijn er oorlogen geweest waarbij er een strijd is geleverd om het tactische grondgebied; de Golanhoogte. Wanneer wij ons bevinden in een situatie omringt door allen vijandige troepen. Snap ik het. Voorlopig zien wij dit filmpje waaruit wij onze conclusies trekken. Wie kent het volledige verhaal?
    Voorlopig blijf ik puur Israelische producten eten…… Ze hebben het nodig.

  4. Geert
    March 28, 2016 at 2:59 pm

    Waarom is de titel niet, Palestijn ge-excecuteerd na aanval op Israelische soldaat.
    Walgelijk deze titel.

    • Ada Mars
      March 30, 2016 at 5:40 pm

      Geert, u vraagt zich blijkbaar niet af waarom een tienen begint aan een aanval met een zo beperkt wapen als een mes op een zwaarbewapende en gepantserde soldaat van het bezettingsleger. Ook hierruit spreekt een totale onwetendheid over de situatie daar.

      Hoe noem je een soldaat die de aanvaller heeft uitgeschakeld en en gewond, deze vervolgens doodschiet? Volgens mij ‘laf’. Vindt u dat ook walgelijk?

  5. Doei
    March 29, 2016 at 8:29 am

    Terrorisme goed praten door te zeggen dat de soldaat hooguit een schrammetje heeft, vergeten te melden wss dat er in de afgelopen maanden genoeg mensen zijn neergestoken en brutaal vermoord door dit soort typetjes. Geweldig dit natuurlijk weer. Het is lekker makkelijk praten vanuit Nederland natuurlijk, maar goed misschien zelf een keer komen naar Israel en echt alles zien. Oh trouwens de soldaat die de terrorist alsnog doodschoot door zn hoofd ook al was de terrorist al geneutraliseerd, wordt hier in Israel in ieder geval vervolgd. Hoewel een terrorist in de Palestijnse gebieden een straat naar zich vernoemd krijgt, zijn familie geld krijgt want het is een martryr. En niemand die wat durft te zeggen als Palestijnse leiders duidelijk op tv en Palestijnse tv kinderen leren en vertellen zoveel mogelijk joden (lees joden) moeten neerstekken en afmaken die handel. Hoeveel terroristen hebben zichzelf al opgeblazen. Lekker makkelijk om te oordelen zodra je een filmpje ziet. Lets talk about incitement shall we, en de echte problemen in het Midden Oosten. Maar goed double standards is iets dat jammer genoeg nog steeds bestaat.

    • Egbert Talens
      March 29, 2016 at 1:47 pm

      Jammer Doei, zo’n slordig verhaal. Als u dan al meent het artikel van EL te moeten afkraken, dan is zorgvuldig taalgebruik een must. Eigenlijk is dit altijd een must; maar correct schrijven is niet voor iedereen weggelegd. Zelf doe ik m’n uiterste best, maar slaag lang niet altijd. Ik vermoed dat Nederlands niet uw moedertaal is, dus zou dit nog als een excuus kunnen gelden. Hoe dan ook, meer dan taalkundig correct formuleren komt het aan op de feiten, de gegevens, de achtergronden, de ontwikkelingen rond een controverse. Men neemt in dit opzicht nog wel eens, vaak zelfs, het begrip ‘(de) waarheid’ in de mond. Die fout zult u bij mij niet aantreffen, zeker niet als het gaat om het conflict Israël-Palestina. De exacte gegevens die hierbij spelen, zijn nog lang niet allemaal bekend dus is het al heel wat als er sprake is van redelijk exacte gegevens; en als diepe emoties er mee samenhangen, is het punt van ‘waarheid’ helemaal een luchtballon.
      Maar vooruit: laten we over opwinding praten; over de echte problemen in het Midden-Oosten. [Met dat 'echte' schurkt u, Doei, al heel dicht aan bij wat als 'de waarheid' wordt opgevat, maar uit ons 'gesprek' zal een en ander mogelijk duidelijk(er) worden.]
      Eén van de problemen in het Midden-Oosten is volgens mij onmiskenbaar de stichting van de huidige staat Israel. Mijn stelling is, dat die onderneming voor veel opwinding in dat gebied heeft gezorgd; sterker nog, ik durf te stellen dat dit een onhaalbaar project is, ook al bestaat de huidige staat Israel sinds 14 mei 1948, 16:00 uur PM. Als mijn analyses en toekomstverwachtingen kloppen, komt aan het bestaan van (ook) dít Israel binnen niet al te lange tijd een eind: laten we zeggen rond 2040. Hierover discussiëren heeft echter geen zin; laten we exacte gegevens hanteren, om onze discussie inhoud te geven. David Ben-Gurion hanteert in de Israëlische onafhankelijkheidsverklaring mede het punt dat de Verenigde Naties aan het stichten van Eretz-Israel hun krachten hebben gegeven: ON THE STRENGHT OF THE RESOLUTION OF THE UNITED NATIONS GENERAL ASSEMBLY, zegt DBG; toch? Mijn vraag aan u, Doei, is dan deze: waarom ging Israel er na 12 juni 1967 níet toe over, aan diezelfde resolutie, VN-AV-resolutie 181-II van 29 november 1947, gevolg te geven, door de in diezelfde resolutie genoemde Arabische Staat, naast de genoemde Joodse Staat, aan de Palestijnen te laten?
      Be ‘my’ guest, Doei! [Ik schrijf 'my' want eigenlijk zijn wij, u en ik, gasten van EL, waarvoor mijn dank.]

    • Ada Mars
      March 30, 2016 at 5:43 pm

      Wat houdt volgens u terrorisme in. Het valt op dat dit woord meestal eerder te onpas dan te pas wordt gebruikt. Waren de mensen die tijdens WO II een aanval uitvoerden op een Duitse soldaat volgens u ook terroristen. Feit is dat zij dat in de ogen van de bezetter inderdaad waren. Lekker makkelijk om zo maar wat te zwaaien met zo’n woord en op grond daarvan mensen te veroordelen.

  6. April 2, 2016 at 4:27 pm

    Is het niet zo dat normen en waarden aan verandering onderhevig zijn in een vijandige omgeving !
    Zie hier hoe een sluipmoordenaar ter ziele word geschoten als zijnde een preventiemaatregel tegen laters geregisseerde aanslagen.

    Weet ook dat er in Israel heel wat volk tegen deze “oorlog” zijn maar de liefde zal van 2 kanten moeten gaan komen en dat is niet eenvoudig daar.

    Om nu de schuld van alles op de schouders van het Joodse volk te leggen getuigd in mijn visie van een complete achterlijkheid.
    Hier is nml veel meer aan de hand dan alleen een geschil tussen het Joodse en Palestijnse volk.

    • Egbert Talens
      April 2, 2016 at 8:58 pm

      @ W.H. De Groen
      Het gaat niet aan uw beweringen volledig als onzin te bestempelen, maar er mankeert wel van alles aan. Normen en waarden zijn altijd aan verandering onderhevig, en zulks niet enkel in een vijandige omgeving. U beschouwt de video op uw eigen manier, en uw eraan verbonden conclusie komt geheel en al voor uw rekening.
      Dat in Israel heel wat volk tegen deze oorlog is — waarom schrijft u eigenlijk “oorlog”, het is toch een echte oorlog? — heb ik opgevat als: in Israel zijn veel joodse Israeliërs tegen de Israelische maatregelen die de Palestijnen treffen. Ja, dat klopt, maar ze zijn nóg met te weinigen. Trouwens, ook vele joden buiten Israel keuren de politiek van dít Israel, van déze Joodse staat, af, maar ook zij zijn nóg te gering in aantal om zoden aan de dijk te kunnen zetten.
      Nu naar uw belangrijkste punt, althans in mijn ogen: de schuld van het onrecht dat de niet-joodse inwoners van Palestina is overkomen, ligt inderdaad niet bij het Joodse volk. Dit zou alleen dan het geval zijn, als het gehéle Joodse volk had besloten tot de oprichting van een Jóódse staat, in Palestina. Maar dit was níet het geval; het is (zelfs) een tamelijk kleine groep Joden — nota bene búiten Palestina — die vanuit Europa, met tamelijk vastomlijnde ideeën over een te vestigen Joodse Staat, naar Palestina trekken, waar ze — zonder zich om de belangen van die niet-joodse inwoners daar te bekommeren — ijverig aan de slag gaan, ter voorbereiding van Eretz Yisra’eel, de Joodse staat Israel. Veel Joden ín Palestina hadden weinig op met die plannen. Tót aan die periode van de komst van die nieuwe Joodse pioniers uit (Oost-)Europa, waren de onderlinge verhoudingen tussen Joden en niet-joden bepaald niet slecht. Er is, en ik herhaal graag uw woorden, W.H. de Groen, namelijk veel meer aan de hand dan alleen een geschil tussen het Joodse en het Palestijnse volk. Om duidelijk aan te geven waar de schoen wringt, hanteer ik, bij het leveren van commentaar of anderszins in samenhang met het conflict Israel-Palestina, in plaats van Joden c.q. joden de aanduiding politieke zionisten.
      Als u hierover met mij van gedachten wilt wisselen, hier op Alexandrina, dan ben ik daartoe gaarne bereid. Voorgangers van u kiezen ervoor hun kiezen op elkaar te houden. John en Doei! laten het afweten; misschien bent u van een andere houtsoort gesneden. Ik ben benieuwd.

    • Ada Mars
      April 4, 2016 at 9:40 am

      Volgens mij is er hier niemand die die schuld op schouders van het hele joodse volk legt, maar de Israëlische politiek aanspreekt op de daden die uit naam van Israël worden gepleegd. Dat ook in Israël veel mensen wonen die het grondig hiermee eens zijn, is bekend.

      Wat de term ‘joods volk betreft kan het zeker geen kwaad eens kennis te nemen van het boek van de Israëlische historicus Shlomo Sand over het idee de term ‘joods volk’ dat uit de bijbel komt en dus ontstaan is in een tijd dat ‘volk’ een etnische noch een nationale betekenis had. Die zijn er pas in de 19e eeuw aan vastgeplakt en hebben een politieke betekenis. Sand heeft het over een mythe en legt uitgebreid uit waarom. Dat hem dit boek niet bepaald geliefd heeft gemaakt moge duidelijk zijn, maar dit houdt niet in dat het niet waar is. Het ondergraaft in ieder geval de claims op de door Israël bezette gebieden.

Comments are closed.