Gelukkig in Gaza? Elektriciteit!

ashwan1

Gaza in duisternis gehuld door stroomuitval. (Foto: Ibrahim Faraj)

Veel dingen die voor mensen elders vanzelfsprekend zijn, zijn voor ons in de Gazastrook bijzonder omdat we er zo moeilijk aan kunnen komen. Een van die dingen is elektriciteit. Wat de inwoners van de Gazastrook gelukkig maakt is samen te vatten als: één hele dag met elektriciteit.

Sinds 2007 heeft de Gazastrook te maken met stroomuitval, maar toen was ik nog te jong om het goed te beseffen. Op den duur begon ik te begrijpen wat het werkelijk betekent om 18 uur per dag zonder elektriciteit te zitten. Ik herinner me een keer een stormachtige en regenachtige dag toen ik 12 jaar was. Mijn familie zat in de woonkamer toen het balkon in brand vloog. Eerder op de dag was de stroom afgesloten en toen die weer terugkwam met een hoge stroomsterkte ontstond er een explosie op het balkon. Het was beangstigend. Mijn jonge familieleden huilden, maar mijn vader was aan het werk. Gelukkig kwamen de buren toegesneld om het vuur te doven, anders had het gevaarlijk voor ons kunnen worden.

Enkele weken na deze vreselijke dag, tijdens een rustige, donkere nacht, schrok de hele buurt wakker door geschreeuw. Het geluid kwam van het huis van een jong stel. De vrouw schreeuwde toen ze haar man bewusteloos op de grond zag liggen. Haar man was naar de generator gegaan om die aan te zetten toen de stroom uitviel, waarna hij was gestruikeld op de trap. Hij raakte gewond aan zijn hoofd en overleed enkele dagen later.

ashwan2

(Foto: Mohammed Zaanoun)

Mijn behoefte aan elektriciteit begon pas echt op de middelbare school toen ik moest studeren en werkstukken moest maken. Zes uur stroom was niet genoeg. Twee jaar geleden zat ik in het laatste jaar van de middelbare school, dat Tawjihi wordt genoemd. Het is het belangrijkste jaar van het Palestijnse schoolsysteem, dus alle leerlingen doen hun uiterste best om hoge cijfers te halen. Dat jaar studeerde ik vele uren per dag. Ik liet me niet ontmoedigen door het gebrek aan elektriciteit. Ik studeerde met behulp van kaarsen, olielampen of een zaklantaarn. Op een dag ging ik op het balkon zitten en keek uit over de straat. Het was pikdonker zonder elektriciteit. Het was een beangstigend gezicht. Ongeduldig wachtte ik op het ochtendgloren. Ik kon er niet meer tegen nog langer met behulp van een zaklantaarn te moeten studeren. De dagen gingen voorbij en ik haalde mijn diploma, maar ik had vaak last van hoofdpijn. Toen ik naar een oogarts ging om mijn ogen te laten testen bleek dat ik een bril nodig had. Het beperkte licht had mijn ogen geen goed gedaan.

Op de universiteit begon een nieuwe fase van problemen met elektriciteit. “Engels met technologie kan zorgen voor een gezond en voorspoedig leven“, vertelde een van onze professoren ons. Aan de Engelse faculteit probeerden de professoren de studie van de Engelse taal te combineren met technologie, door ons aan te moedigen onze werkstukken, onderzoeken en examens met behulp van het internet te doen. Ik zal nooit vergeten hoe vaak ik onder druk stond om een werkstuk in te leveren wanneer de stroom in mijn wijk was uitgevallen. Neem het afgelopen semester: ik had een opdracht, maar er was de hele dag geen stroom. Ik wachtte en wachtte, gaf het uiteindelijk op en probeerde wat te slapen. Maar ik werd om het uur wakker om te kijken of er al weer stroom was.

ashwan3

Kinderen protesteren tegen het gebrek aan elektriciteit.
(Foto: Mohammed Zaanoun)

Om vier uur ‘s morgens opende ik mijn ogen. Er was licht! Ik droomde niet! Ik ging direct naar mijn laptop en werkte drie uur aan mijn opdracht. Ik was zo bang dat de stroom elk moment weer zou kunnen uitvallen. Ik was meer bezig met het voltooien van de opdracht voor de volgende stroomuitval dan met het beantwoorden van de vragen zelf. Uiteindelijk klikte ik op “Submit” om er vanaf te zijn. Daarna ging ik me voorbereiden om naar de universiteit te gaan, zonder die nacht geslapen te hebben. Al mijn vrienden viel het op hoe bleek ik was en hoe rood mijn ogen waren!

Zo’n situatie komt keer op keer terug. Als ik een presentatie moet voorbereiden voel ik voortdurend de druk om het op tijd af te krijgen, omdat mijn laptop na drie uur opgeladen moet worden. Het valt mijn familie op hoe dit afmattende leven mij nerveus en bezorgd maakt.

De Gazanen zijn zo arm dat alles ons blij kan maken. We vieren feest als er weer elektriciteit is! De laatste keer dat ik met mijn vriendin sprak hoorde ik hoe haar jonge broertjes en zusjes schreeuwden, zongen en lachten. De reden? Elektriciteit uiteraard. Dat gebeurt elke dag in elk huis in Gaza.

Zodra er elektriciteit is beginnen mijn zussen en ik direct onze laptops en telefoons op te laden en mijn moeder haast zich om in de komende zes uur huishoudelijke taken te doen: wassen, strijken en koken. Voordat we bij vrienden, familie of buren op bezoek gaan vragen we eerst of er elektriciteit is. Ik blijf liever thuis als er elektriciteit is, zodat ik ervan kan genieten.

Enkele maanden geleden was elektriciteit beperkt tot slechts drie uur per dag. Het was een vreselijk leven. Ik werd wakker zonder elektriciteit en ging naar bed zonder elektriciteit. Nu zitten we weer op zes uur. Alle Gazanen hielden op met klagen en dankten God voor zes uur! Ons werd geleerd dankbaar te zijn voor wat kruimels.

Aya Nashwan

(Vertaling Engelbert Luitsz)

Naschrift EL:

Het verhaal van Aya is een van de talloze persoonlijke verhalen van kinderen die te lijden hebben onder de blokkade van de Gazastrook. Ondanks alle tegenwerking van Israëlische kant proberen ze er toch het beste van te maken. Je kunt alleen maar respect hebben voor mensen die onder die omstandigheden nog in staat zijn een universitaire studie te volgen.

Aya beperkt zich hier tot wat het betekent om geen elektriciteit te hebben. Zeker als je studeert. Maar daarnaast heeft zij al drie grote aanvallen op de Gazastrook bewust meegemaakt. De dagelijkse dreiging van Israëlische drones die overvliegen, de regelmatige bombardementen, invallen en de schijnaanvallen om angst te zaaien vormen deel van het dagelijkse leven van kinderen die juist zo graag een normaal leven zouden leiden.

Aya Nashwan is een 19-jarige studente Engels aan de Islamitische Universiteit in Gaza. Ze schrijft: “Het is mijn droom ambassadrice van Palestina te worden om de waarheid over Palestina over de hele wereld uit te dragen.”

Aya Nashwan: What makes us happy in Gaza? Electricity!

1 comment for “Gelukkig in Gaza? Elektriciteit!

Comments are closed.