Wanneer komt de volgende aanval op Gaza?

gaza_winterjan16_1

Een door Israël doelbewust gecreëerde situatie van uitzichtloosheid in de Gazastrook.

Bijna anderhalf jaar na het bloedbad in de Gazastrook is er nog niets veranderd. De Palestijnen hebben de schade van de aanvallen in 2008, in 2012 en in 2014 niet kunnen herstellen. Met doden valt nog wel te leven, wanneer die gezien kunnen worden als onderdeel van het verzet, als de helaas noodzakelijke slachtoffers van de strijd om het bestaan. Maar wanneer de levensomstandigheden dermate moeilijk zijn dat er geen enkel vooruitzicht is op een betere toekomst, lijken zelfs al die slachtoffers een zinloze dood te zijn gestorven.

De enorme werkloosheid, het gebrek aan schoon water en elektriciteit, de dagelijkse kwellingen van drones en vliegtuigen die overvliegen en angst zaaien, de meedogenloze Israëlische cipiers die de grenzen van deze openluchtgevangenis bewaken en op alles schieten wat in hun ogen te dicht bij het hek komt, de totaal vernietigde infrastructuur en de volledige controle door een vreemde overheerser over de privélevens van de gevangenen, dat alles maakt dat er geen ruimte is om het verleden als verleden te zien. Wanneer je zonder vorm van proces wordt opgesloten, zonder vooruitzicht dat je binnen een afgesproken termijn weer wordt vrijgelaten, is er geen verschil tussen verleden, heden en toekomst.

Toen de blokkade van kracht werd was Ahmad Ghazal slechts 13 jaar oud. Nu is hij 23 en werkt hij in een plaatselijke bibliotheek in Gaza Stad. “Het leven hier is niet prettig”, zegt hij, “Gedurende de afgelopen tien jaar had mijn familie gebrek aan voedsel, aan schoon water, aan adequate medische zorg en aan de meest basale menselijke behoeften. Maar wat mij nog het meest frustreert is het feit dat ik niet vrij kan bewegen. Het sluiten van de grensovergangen door Egypte en Israël heeft ons leven tot stilstand gebracht. Ik voel me opgesloten.

Dat schrijft Ramzy Baroud in een artikel dat ingaat op wat tien jaar van blokkade voor de Palestijnen in de Gazastrook betekent. En Ahmad is dan nog in Gaza Stad, niet in een van de vluchtelingenkampen waar generaties van Palestijnen aan hun lot werden overgelaten en die met grote regelmaat door Israël onder vuur worden genomen.

gaza_winterjan16_2

Kinderen die het bloedbad van 2014 hebben overleefd ploeteren voort. Kunnen ze nog dromen van een beter leven?

De volgende aanval

Er wonen meer dan anderhalf miljoen Palestijnen in de Gazastrook en het is dan ook niet verwonderlijk dat er verschillend gereageerd wordt op de situatie. Sommigen blijven hoop houden, zij kunnen niet geloven dat de internationale gemeenschap maar blijft zwijgen. Ooit moet de wereld tot inkeer komen. Maar er is ook een steeds grotere groep die niet meer kan geloven in een geleidelijk proces. Zowel van Palestijnen zelf als van hulpverleners hoor je steeds vaker dat men liever heeft dat Israël er maar een einde aan maakt. Laten ze ons maar allemaal vermoorden met hun bommen en raketten, dat is te verkiezen boven nog meer jaren van ellende.

Het Israëlische YNet bracht een artikel met de dreigende kop IDF preparing for possible war on northern, Gaza borders. We hebben het dan over Gaza, Libanon en Syrië. De voorstelling van zaken als zouden Hamas of Hezbollah een reëel gevaar voor Israël kunnen vormen, wordt vooral gebruikt om Iran onder druk te blijven zetten. Wanneer een land met een van de sterkste legers ter wereld zelfs demonstraties van Palestijnse kinderen tegen hun onmenselijke behandeling voorstelt als een “existentieel gevaar”, weet je dat we niet te maken hebben met een militaire analyse, doch met propaganda. Om een weerloos volk te kunnen blijven onderdrukken moet je het wel blijven voorstellen als iets heel gevaarlijks, want alleen dan is er steun van de Israëlische bevolking voor het collectief straffen van miljoenen mensen. Ontmenselijking van de ander begint bij ontmenselijking van jezelf.

Een tweede reden is uiteraard dat met veel media-aandacht voor het arme Israël de eigen agressie buiten beeld blijft. In het artikel heeft men het bijvoorbeeld over de “terroristische infrastructuur” in de Golanhoogte. Dat gebied werd net als de Palestijnse gebieden in strijd met het internationaal recht bij Israël getrokken. Het verschil is dat de Golanhoogte officieel door Israël is geannexeerd en de reden daarvoor is duidelijk: olie en gas. Het bedrijf dat zich bezig mag gaan houden met deze illegale exploitatie is verbonden aan namen als Dick Cheney, Rupert Murdoch en Jacob Rothschild. In de bizarre wereld van het zionistisch kolonialisme is het kennelijk normaal om land en grondstoffen te stelen en vervolgens het volkomen legitieme verzet daartegen af te doen als een terroristische infrastructuur.

Verschuiving naar het oosten

Israël heeft uiteraard nog steeds de onvoorwaardelijke steun van de Verenigde Staten en aangezien presidenten daar te koop zijn als hamburgers zal dat na de komende verkiezingen ook niet veranderen. In Europa en de rest van de wereld is er meer verdeeldheid. Ook landen als China en India, waarmee Israël met behulp van hun geavanceerde wapenindustrie een sterke band probeert te krijgen, zijn niet onverdeeld gelukkig met het Israëlisch optreden. Er is wel een kentering te zien in India, dat traditioneel eerder aan de kant van de Palestijnen stond (Gandhi had felle kritiek op het zionisme). Vorig jaar bracht president Pranab Mukherjee als eerste Indiase staatshoofd een bezoek aan Israël. Het is niet moeilijk te begrijpen waarom Israël graag zaken doet met de rechtse nationalist Narendra Modi, de huidige premier. Modi is een hindoe en is een voorstander van een strikte scheiding tussen hindoes en moslims. Precies wat men in Israël wil met joden en niet-joden. Die mensen begrijpen elkaar dus. Net als Zuid-Afrika tijdens de Apartheid warme banden met de joodse staat onderhield. (Lees over de historische overeenkomsten tussen nationalistische hindoes en het fascisme bijvoorbeeld ook dit artikel in de International Business Times: Hindu Nationalist’s Historical Links to Nazism and Fascism.)

Natuurlijk is de steun uit Aziatische landen (nog) niet te vergelijken met die uit de Verenigde Staten, maar het geeft wel aan dat het zionisme nooit op één paard wedt. In het Westen wordt door steeds grimmiger wetgeving, talloze invloedrijke lobby’s en aanvallen op bijvoorbeeld de BDS-beweging (voor o.a. een boycot van Israël) geprobeerd kritiek op het gedrag van Israël de mond te snoeren. Grote landen als India en China hebben echter het westers kolonialisme aan den lijve ondervonden, vandaar dat er hard gewerkt wordt om ervoor te zorgen dat de miljarden mensen daar niet te veel invloed krijgen op de publieke opinie in het Westen.

gaza_winterjan16_3

Een overschot aan vervuild water, maar geen gas of elektriciteit. Op enkele kilometers slechts wonen mensen comfortabel in huizen die eens van hen waren.

Oorzaken en symptomen

In dit ontzagwekkende geopolitieke spel lijken de Palestijnen er niet toe te doen. Ze staan machteloos tegenover een oppermachtige bezetter. Maar als we uitzoomen zien we dat de Palestijnen als geen ander laten zien waar het zionisme voor staat. De internationale wapenhandel speelt zich af op een niveau waar de meeste mensen geen weet van hebben. Precies een jaar geleden deed Yair Auron een oproep aan president Peres om excuses te maken voor Israëls steun aan de genocides in Rwanda en Servië. Samen met die andere “vredesduif” Yitzhak Rabin was Peres verantwoordelijk voor wapenleveranties. Auron schrijft:

Jij [Peres] keurde de levering van wapens goed door de staat Israël – en niet alleen via wapenhandelaars – aan Rwanda en het Servië van Slobodan Miloševic en het Servische leger, terwijl de genocide al plaatsvond.

En dat zijn slechts twee van zeer vele voorbeelden. Dit komt echter niet of nauwelijks aan bod in onze media. Wel heeft iedereen ingeprent gekregen dat de Palestijnen “de joden de zee in willen drijven”. Wat zich op het wereldtoneel vaak achter de schermen afspeelt, zien we in concreto in de Palestijnse gebieden. Daar gaat geen dag voorbij zonder het vermoorden, vernederen en opsluiten van Palestijnen en het vernietigen en stelen van hun eigendommen. Alles met het oog op verdere expansie van de joodse staat en zonder enig mededogen voor de miljoenen mensen die daar het slachtoffer van zijn. Hoe het Israël keer op keer lukt de realiteit om te draaien en zichzelf als slachtoffer te presenteren is iets waar onderzoekers van komende generaties op mogen studeren. Het proces is nu nog in volle gang en de druk van diverse zionistische lobby’s is zo groot dat slechts weinigen hun carrière zullen riskeren om de waarheid boven tafel te krijgen.

Iemand die dat wel aandurft is de Israëlische Jeff Halper, van huis uit antropoloog. In het begin van de jaren 70 kwam hij vanuit de Verenigde Staten naar Israël en al snel bemoeide hij zich met de manier waarop de Palestijnen werden onderdrukt. Hij richtte het Israeli Committee Against House Demolitions (ICAHD) op, een organisatie die zich exclusief bezighoudt met de situatie rondom de vernietiging van Palestijnse huizen door Israël. In zijn onlangs verschenen boek War Against The People gaat hij op zoek naar de reden waarom Israël getolereerd wordt, ook al lapt het land wetten, verdragen en resoluties aan z’n laars en behandelt het een ander volk op een manier die in West-Europa nooit geaccepteerd zou worden. De bezetting zelf kan daar geen goed antwoord op geven, iets moet ervoor zorgen dat de zionistische visie en de omkering van de werkelijkheid zwaarder weegt in de media en de politiek dan het gedrag van het land. Halper schrijft:

Ik begon buiten de kaders van de bezetting zelf te kijken. Ik ontdekte dat Israël diplomatieke betrekkingen onderhoudt met 157 landen en praktisch alle overeenkomsten en protocollen die Israël met hen sloot bevatten componenten op het gebied van militaire en beveiligingszaken.

Het is die schier onontwarbare kluwen van economische en militaire belangen waar president Eisenhower voor waarschuwde tijdens zijn afscheidsrede in 1961.

In the councils of government, we must guard against the acquisition of unwarranted influence, whether sought or unsought, by the militaryindustrial complex. The potential for the disastrous rise of misplaced power exists and will persist.

Dat het militair-industriële complex rampzalige gevolgen kan hebben is in de meer dan vijftig jaar die sindsdien verstreken zijn wel duidelijk geworden. Hoe de Amerikaanse neocons Irak van de kaart konden vegen op basis van leugens en uit eigenbelang is slechts één voorbeeld.

De staat Israël en de ideologie van het zionisme buiten deze situatie uit. Ondertussen beschermd door een indrukwekkend arsenaal aan massavernietingswapens, geavanceerde Duitse duikboten waarmee overal in de wereld kernwapens ingezet kunnen worden en een enorme vloot van bewapende drones, weet Israël dat het niet aangepakt zal kunnen worden op de manier waarop bijvoorbeeld Irak en Libië machteloos werden gemaakt.

De Palestijnen fungeren als de kanarie in de kolenmijn. Zolang er nog verzet is, is er leven. Zij tonen – voor wie de moeite neemt te kijken naar wat er echt gebeurt in Palestina – een beeld van een verstikkende overheerser. Zij tonen vooral de mentaliteit, het sadisme en de schaamteloze propaganda op een concrete wijze. Zij tonen het menselijk lijden als direct gevolg van een bezetter die zelfs zijn plicht als bezetter niet nakomt, namelijk het garanderen van de veiligheid in de bezette gebieden.

De abstractie van de internationale politiek is te complex en te ver weg om anders dan met machteloos afgrijzen op te reageren. Hier hebben we te maken met een concrete situatie die moet kunnen veranderen indien politici eindelijk eens wat ruggengraat zouden tonen. Waar kunnen we het morele recht aan ontlenen om waar dan ook op te treden uit naam van “democratische waarden”, indien we blijven toekijken hoe hier een volk kapot wordt gemaakt? Het wordt tijd dat we de kanarie redden en de mijn sluiten, voordat er nog meer ongelukken gebeuren.

Engelbert Luitsz

1 comment for “Wanneer komt de volgende aanval op Gaza?

Comments are closed.