De kinderen van Israël

groep_met_kinderen

Het Kinderrechtenverdrag van de Verenigde Naties is het meest geratificeerde verdrag van deze organisatie. Momenteel hebben alleen de Verenigde Staten het niet geratificeerd, maar dat heeft vooral te maken met het feit dat alle staten daar tot overeenstemming moeten komen. Nederlandstalige informatie loopt nog wel eens een beetje achter, maar ondertussen hebben ook Somalië en Zuid-Soedan zich aangesloten bij de internationale consensus, waarmee het aantal landen op 196 is gekomen.

Momenteel wordt er opnieuw veel gesproken over de situatie van kinderen in verband met de vluchtelingenstroom uit Syrië. Zoals altijd botst het dan tussen technocraten die kinderrechten ondergeschikt maken aan het eigen programma en mensen die de rechten van het kind onvoorwaardelijk voorop stellen. Jan Bouke Wijbrandi, directeur van Unicef Nederland, stelde het in een dialoog met staatssecretaris Van Rijn heel duidelijk: “Alsjeblieft, houd je aan het uitgangspunt dat een kind op de eerste plaats kind is en pas daarna vluchteling.” Ook na het trauma van een oorlog en het vluchten is de situatie in een adoptieland verre van ideaal. Over het verhuizen van noodopvang naar noodopvang zegt Wijbrandi: “Weet u wel hoe slecht dat is voor een getraumatiseerd kind?” Waarop Van Rijn niets beters weet te verzinnen dan: “Maar ze verhuizen wel in een veilig land.” (1)

Conflictgebieden geven duidelijk aan hoe belangrijk de rampzalige situatie ook voor de toekomst is. Onderwijs – een recht volgens het Kinderverdrag – is een direct slachtoffer van geweld en de gedwongen verplaatsing van enorme groepen mensen. Ontwikkelingswerker Rabi Bana schetst de situatie voor Syrische kinderen:

In Syrië zijn gezondheidszorg en onderwijs gratis voor iedereen. De geletterdheid van de Syriërs is een van de hoogste van het Midden-Oosten. Maar dat gaat nu verloren. Vijftigduizend leraren zijn gevlucht. Een op de vier scholen ligt in puin. En de buurlanden hebben geen capaciteit. Als we niet oppassen mist een hele generatie Syriërs elementair onderwijs.

Het is geen geheim dat onderwijs ook opvoeding is, het is geen kennis die in isolement wordt opgedaan. Onderwijs heeft een belangrijke sociale functie en geeft kinderen hoop op een toekomst die ze in ieder geval ten dele zelf vorm kunnen geven. Tineke Ceelen van Stichting Vluchteling merkt dan ook op: “Jongens die geen scholing en perspectief hebben, kiezen eerder voor actie.” (2)

Is het toeval dat die hoge graad van scholing ook in bepaalde andere landen op zo’n hoog peil stond en nu is verdwenen? In Irak, in Libië, in Palestina? Aangezien de discussie over jongeren die gedesillusioneerd zijn ook steeds terugkomt bij aanslagen in Europa, of bij het Palestijnse verzet van kinderen in de Gazastrook en op de Westelijke Jordaanoever, zou je bijna gaan denken dat het met opzet gebeurt. Zo moeilijk is het niet kinderen de hoop op een betere toekomst af te nemen. Elke psycholoog kan je vervolgens vertellen dat een deel van hen zal “radicaliseren” zoals dat tegenwoordig moet heten.

Iemand die veel onderzoek heeft gedaan naar hoe jongeren zich gedragen is de psychologe Eveline Crone. In haar populair-wetenschappelijke boek Het puberende brein schrijft ze “dat de meeste probleemoplossingsfuncties zich ontwikkelen tussen vier en twaalf jaar (de periode dat kinderen op de basisschool zitten)” (3, p. 51). Dat is dus een zeer kwetsbare periode en als die kinderen onthouden wordt is de kans op onaangepast gedrag sterk aanwezig. Een centraal thema in het boek van Crone is het feit dat het deel van onze hersenen waarmee we daadwerkelijk de consequenties van onze daden kunnen invoelen pas heel laat volledig tot ontwikkeling komt.

Pas bij zestienjarigen werd de eerste indicatie gevonden van een waarschuwingssignaal voorafgaand aan een gevaarlijke keuze, hoewel bij deze leeftijdsgroep dit waarschuwingssignaal nog niet zo sterk aanwezig was als bij twintig- tot vijfentwintigjarigen. (3, p. 104)

Palestina

Israël heeft het Kinderrechtenverdrag uit 1989 al in 1991 geratificeerd. Welke kinderen hadden ze in gedachten denk je dan? Joodse misschien? Ik moest daar vanmorgen aan denken toen de filosoof Hans Achterhuis aanschoof bij Wim Brands. In het programma Boeken werd Erfenis zonder testament besproken, een boek over de tien geboden dat hij samen met collega-filosoof Maarten van Buuren schreef. De absurditeit van de Bijbel als moreel richtsnoer kan bijna niet beter aangetoond worden dan door Mozes die met de tien geboden terugkeert en vervolgens 3000 onschuldige mensen vermoordt, omdat ze het gouden kalf hadden aanbeden. Een van die tien geboden was: Gij zult niet doodslaan.

Zo lijkt men in Israël ook om te gaan met die paar verdragen die ze in theorie wel zouden moeten respecteren. Zowel in de Gazastrook als op de Westelijke Jordaanoever, zowel bij de bedoeïenen als bij de Palestijnen in Israël wordt het onderwijs moeilijk tot onmogelijk gemaakt. En ook al doet men er alles aan om toch de leergierigheid te bevredigen en de kans op een beter leven te vergroten, het lukt slechts een klein deel de school af te maken (als die er nog staat). Het wordt nog moeilijker als men verder wil studeren, want de blokkade van de Gazastrook betekent ook dat bijna niemand toestemming krijgt om in het buitenland te studeren.

In de Gazastrook is het de fysieke vernietiging van de infrastructuur, van de scholen zelf, van het elektriciteitsnetwerk, van de invoerbeperkingen, alsmede de dagelijkse terreur van invallen, raketaanvallen en drones die overvliegen, die het naar onze Nederlandse maatstaven onmogelijk maken je te concentreren op een studie (hier kan ik de politie bellen als de muziek bij de buren te hard staat, daar heb je te maken met F16′s die laag overvliegen). Op de Westelijke Jordaanoever zijn talloze internationale hulpverleners en christelijke organisaties actief om kinderen naar en van school te begeleiden, om ze te beschermen tegen het geweld van soldaten en kolonisten. En dan is er nog de muur die een groot obstakel vormt.

Dit komt uiteraard bovenop de al vaak aangehaalde zaken als het arresteren van zeer jonge kinderen, de absurd hoge straffen die uitgedeeld worden en met name de afgelopen weken het vermoorden van kinderen en jongeren. Elke arrestatie, elke marteling van een kind en elke moord op een kind is een collectieve straf waarmee hele families worden gestraft, alleen omdat ze Palestijnen zijn.

Hoe is het mogelijk dat die andere 195 landen niet massaal in opstand komen tegen een regime dat generaties kinderen al decennia lang als beesten behandelt op basis van racistische criteria?

“Israël”

Is het in het land van de onderdrukkende en bezettende macht beter gesteld of is het racisme daar ook aantoonbaar aanwezig? Natuurlijk, racisme is nooit gericht tegen een enkele groep. Het is een mentaliteit die zich op allerlei manieren uit. Kort na de Tweede Wereldoorlog was er de beruchte “ringworm-affaire“. Zeer actueel, want de achtergrond was toen ook massa-immigratie. Immigratie van joden weliswaar, maar niet van Europese joden (Asjkenazim). Het waren joden uit Arabische landen die in Israël gezien werden als een bedreiging voor de blanke hegemonie (ziektes, besmetting, waar kennen we dat van…). De joodse eugeneticus Chaim Sheba gebruikte tienduizenden kinderen, joodse en Palestijnse, om testen te doen met extreem hoge doses straling. Velen stierven aan de gevolgen daarvan en talloze anderen hielden er blijvend letsel aan over. Nog los van het trauma dat ze als proefdieren waren gebruikt door iemand die niet onderdeed voor de symbolen van het kwaad waarvoor zoveel joden uit Europa waren gevlucht.

Deze meneer Sheba werd in Israël echter niet uit de geschiedenis verwijderd. Er werd veel later een documentaire over deze zaak gemaakt en de journalist Jonathan Cook merkte daarin twee omissies op. Er werd verzwegen dat er ook Palestijnse kinderen bij de experimenten waren gebruikt, en

het andere is dat dr. Sheba tot op de dag van vandaag wordt geëerd in Israël. Een van ‘s lands grootste ziekenhuizen, het Chaim Sheba Medical Centre, is naar hem vernoemd. (4)

Een andere pijnlijke geschiedenis werd gisteren door Marianne Azizi beschreven: een rechtszaak tegen Israëlische rechters, een Israëlische minister en Amerikaanse organisaties die betrokken zijn bij kinderhandel in Israël.

Duizenden kinderen in Israël worden bij hun ouders weggehaald op basis van flinterdun bewijsmateriaal en in instituten geplaatst. Daar worden ze onderworpen aan onderzoeken, medicatie, psychiatrische testen en worden ze vaak seksueel misbruikt, waarmee de kans dat ze weer kunnen terugkeren naar hun families heel klein wordt. (5)

De personen en organisaties die beschuldigd worden van betrokkenheid zijn zo machtig dat het maar zeer de vraag is of hier veel aandacht voor zal komen in de reguliere media. Het is in ieder geval weer een item voor het “anti-zionismedossier”. Het komt op de stapel van de rapporten over de situatie van kinderen in Israëlische gevangenissen, van de oorlogsmisdaden, de executies, de collectieve straffen, de behandeling van asielzoekers, de bloeddiamanten- en wapenhandel en van de vrouwenhandel en de prostitutie, onder andere beschreven door de bijzondere Israëlische schrijfster Ilana Hammerman in haar boek In Foreign Parts: Trafficking Women in Israel.

Een land dat een ander volk zo behandelt kan ook binnen de eigen grenzen (als die bestonden) niet fatsoenlijk zijn. Het ontmenselijken van de ander begint met het ontmenselijken van jezelf, en dat zien we terug in de Israëlische maatschappij.

Kinderen

Wat al die verhalen over kinderen en jongeren gemeen hebben, en waarom er zoiets bestaat als een Kinderrechtenverdrag, is dat zij de toekomst zijn. Een land dat de eigen toekomst ondermijnt door bepaalde groepen te discrimineren en andere op te voeden met haat, een land dat een ander volk onderdrukt en miljoenen kinderen heeft vernederd en gekwetst, moet ooit eens tot de orde worden geroepen. Zoals we dagelijks zien worden de daders steeds wreder, met als voorspelbaar gevolg dat ook de slachtoffers het niet meer lijdzaam over zich heen zullen laten gaan. Er komt een moment dat de coping mechanisms zoals psychologen ze noemen niet langer zullen voldoen. Dat moeten we koste wat kost zien te voorkomen, want hoe gruwelijk het nu ook is, het kan nog erger.

Engelbert Luitsz

1) Trouw, 16 november 2015, deVerdieping, pag. 2-3
2) Zelfstandige bijlage over kinderrechten bij Trouw van 16-11-2015, pag. 16
3) Eveline Crone, Het puberende brein, Bert Bakker, 14e druk 2009
4) Jonathan Cook, Israel’s very own history of eugenics
5) Marianne Azizi, Israeli minister and judges, and US Zionist donors, face major lawsuit over child trafficking

 

5 comments for “De kinderen van Israël

  1. Souzan
    November 27, 2015 at 5:06 pm

    Van een Nederlandse Vrijwilliger in Palestina

    26 november 2015, Tel Rumeida, Hebron-H2

    Hier in Hebron-H2, in de de westelijke jordaanoever, is vanmorgen een ca. 7-jarig kind gearresteerd, samen met de Franse mensenrechtenbeschermer, die vragen stelde over naam en leeftijd van het jonge kind.
    Het jochie liep op weg naar zijn school door het Qaitun checkpoint, toen hij werd gearresteerd en afgevoerd naar het politiebureau in de illegale Israelische nederzetting Kyriat Arba.
    https://youtu.be/3vUTBiAZCvg

    Het is bijna onmogelijk om de schoolkinderen te beschermen, omdat wij als internationale vrijwilligers regelmatig gearresteerd of weggestuurd worden door
    het Israëlische leger en de politie van Hebron als we bij de schoolingangen en checkpoints posten.
    De settlers van Hebron vallen ons regelmatig aan met fysiek geweld.
    http://palsolidarity.org/2015

    Maandag werd in Burin, dorpje ten zuiden van Nablus, de jongensschool aangevallen door 22 gemaskerde kolonisten van Yitzhar (bekend van het in brandsteken van familiewoningen in Duma, deze zomer). Een aantal kolonisten waren gewapend.
    Toen de ouders probeerden hun kinderen te beschermen, viel het Israëlische leger hen aan. Hoe kun je je nog concentreren als zoiets gebeurt, ongestraft blijft, en dus elke dag weer opnieuw gebeuren kan?
    http://palsolidarity.org/2015/11/settlers-from-yitzhar-attack-boys-school-in-burin-and-scare-students/
    https://vivaps.wordpress.com/2015/11/23/het-wordt-steeds-heftiger

  2. Pingback: ISM-Nederland

Comments are closed.