Het antigojisme van Esther Voet

De cultus van het slachtofferschap is een extreem giftige, voor individuen, volkeren en sektes.
Arnon Grunberg

nakba1

Ruim een week geleden kwam Esther Voet uitgebreid aan het woord in Vrij Nederland. In het interview met Greta Riemersma mocht Voet iets meer vertellen over de achtergrond van haar vertrek bij de zionistische belangenvereniging het CIDI. Dat het niet lekker ging was al langer bekend, maar ze moest een geheimhoudingsverklaring tekenen over de ware toedracht. Dat zal niemand verbazen. Alles om het imago van de club te beschermen, voor zover nog mogelijk dan.

Directeur van het CIDI is een van de moeilijkste banen in Nederland, lezen we daar. Maar wie beweert dat? Juist, de bestuursleden van het CIDI zelf. Nu mag ze het dan wat rustiger aandoen en met bevriende figuren als Joshua Livestro en Bart Schut gewoon zeggen wat ze wil op het rechtse Jalta, “een liberale opiniesite” volgens zowel Vrij Nederland als de Volkskrant. De “loodzware baan” gaat over op Hanna Luden.

In het interview probeert Riemersma nog wel wat duidelijkheid te krijgen. De kritiek op Israël heeft toch te maken met de manier waarop de Palestijnen worden behandeld? “Dan moet Voet toch iets van het hart. Waarom benaderen journalisten haar vaak zo kritisch, zoals ook nu weer in dit interview?” Voet was juist het slachtoffer, want “wie stond in de vuurlinie?” Jawel, niet de honderden Palestijnse kinderen, maar Voet zelf was het slachtoffer van operatie Machtige Klip. En dat omdat ze onheus bejegend was door de rapper Appa.

Haar gebrek aan inlevingsvermogen wanneer het niet om joden gaat bleek ook uit de door Voet gecoördineerde paginagrote advertentie “tegen jodenhaat” in de Telegraaf, die deze fantastische krant gratis ter beschikking stelde (volgens de tafiefkaart van de krant kost zo’n pagina ruim 80.000 euro). De advertentie viel ongeveer in het midden van de 51 dagen van moord en verwoesting waarop Israël de al zo geteisterde Gazastrook trakteerde. Voet vond het kennelijk belangrijker om de aandacht af te leiden van die gruwelen dan om zich eens als mens te gedragen. “Het Palestijns-Israëlisch conflict is right versus right“, verklaarde ze blijmoedig. Waren de rollen omgekeerd geweest, nog geen 100 slachtoffers aan Palestijnse kant (praktisch allemaal militairen) en meer dan 2000 aan Israëlische kant (praktisch allemaal burgers), dan zou ze haar slogan toch anders hebben geformuleerd.

Voet doet denken aan iemand die gestopt is met roken en dan extreem anti-roken wordt. Sinds ze zich tot het jodendom heeft bekeerd probeert ze joodser dan de joden te zijn. Ergens zal het toch blijven knagen dat die joodse fictie geen waarborg is voor een gedegen identiteit, want ze blijft op zoek naar bevestiging: “Opperrabbijn Binyomin Jacobs heeft in NRC gezegd dat Esther Voet honderd procent Joods is. En zo is het. Ik kan de papieren laten zien.

Dat blijkt ook uit een column (Hitlergroet 2.0) van vorig jaar, die ze schreef in een klaslokaal (!) van Yad Vashem. En opnieuw liet ze blijken hoe ze het slachtofferschap tot cultus verheft:

De expert die de huidige workshop leidt, vraagt intussen aan de leraren wanneer antisemitisme is ontstaan. Er komen verschillende antwoorden. Hij antwoordt: “Rabbijn Lau zegt: sinds Abraham.” Ik denk dat Rabbijn Lau gelijk heeft. Het is onuitroeibaar.

Waren het die licht-kritische vragen in Vrij Nederland die haar deden besluiten het nog eens over te doen in de Volkskrant? Vandaag verschenen in die krant twee volle pagina’s Voet. Deze keer mocht Janny Groen het doen en de kop “Het ergste is als mensen je moedwillig demoniseren” geeft al aan dat haar zieligheid hier opnieuw volop de ruimte krijgt. Hier geen enkele kritische noot, enkel begrip voor de uiterst moeilijke situatie van deze “roepende in de woestijn“. Ze wil “absoluut niet klinken als een slachtoffer“, zegt ze dan ook nog.

De training die ze voor het CIDI kreeg heeft haar kennelijk voor het leven verminkt. Een van de bekende propagandatrucs van het zionisme is om te doen alsof de critici van het zionisme voortdurend aan het woord zijn en veel en veel meer macht krijgen dan de zionisten zelf. Daarom “is het een plicht een tegengeluid te laten horen.” Mevrouw Voet beseft kennelijk niet hoeveel ruimte ze in de grote kranten, op de radio en op de televisie krijgt. Veel en veel meer dan iemand die de Nederlandse bevolking eens zou kunnen vertellen wat er nu werkelijk in Israël en de Palestijnse gebieden gebeurt. Een Palestijn bijvoorbeeld. Serieuze en noodzakelijke kritiek is zo goed als afwezig, terwijl clubs als het CIDI, de talloze websites met verwante geesten en andere zionistische lobbyclubs onevenredig veel aandacht opeisen. De onvoorstelbaar vunzige lastercampagne die vanuit die gelederen wordt gevoerd tegen de Britse politicus Jeremy Corbyn illustreert dat goed.

De vele uitlatingen van Voet van de afgelopen jaren wijzen maar al te vaak op een totaal gebrek aan empathie wanneer het niet direct met haar uitverkoren stam te maken heeft. De geheimhoudingsplicht is een kenmerk van het zionisme. Gun de gojim – de niet-Israëlieten – geen kijkje achter de schermen. Doe alsof je betrokken bent, snoer critici de mond door te zeggen dat je anti-racistisch bent, want dan kun je onder de radar verder met je werkelijke doelstellingen. Maar als je zo vaak en zo veel praat, verspreek je je wel eens natuurlijk. Onlangs nog had ze het op Radio 1 over “die mensen die waarschijnlijk net zo tegen de 2-statenoplossing zijn als bijvoorbeeld ik…” Akkoord, wel snel gecorrigeerd. Maar vandaag in de Volkskrant staat het dan eindelijk zwart op wit – en dit mag vet:

“De enige slachtoffers die vallen om wie ze zijn, zijn joden.”

Jawel, de honderden miljoenen mensen die zijn vermoord gewoon omdat ze zwart waren, of christen, of moslim, of “indiaan”, of Aboriginal, of wat dan ook.. dat doet er allemaal niet toe. Alleen joden hebben recht op een genocide in de anti-humanistische werkelijkheid van Voet en haar gelijken. En met de militaire macht van Israël en de politieke zionistische macht in talloze andere landen, moeten we veel banger zijn voor antigojisme dan voor antisemitisme, want dat laatste – als het al iets betekent – bestaat voornamelijk in de media. Het antigojisme wordt in Israël volop verkondigd door rabbijnen en seculiere zionisten en krijgt ook in het Westen steeds duidelijker trekken. Amerikaanse politici die zich tegen hun eigen land keren om de zionistische lobby te vriend te houden vormen bijvoorbeeld een groot gevaar voor de internationale rechtsorde.

In 1955 schreef Renate Rubinstein een artikel voor Propria Cures genaamd “Het zionisme of de nieuwe onvrijheid“. Ze wijst daarin op het feit dat de zionisten behoefte hadden aan “een grootste gemene deler” onder de joden buiten Israël en wat kon daarvoor beter dienen dan antisemitisme? De “Nieuwe Jood” van de zionisten was blank en blond en vol zelfvertrouwen, dus hoe kreeg je dat veel grotere andere deel van het jodendom achter je? Ook toen was angst het toverwoord. Wat de Israëlische premier Netanyahu na de aanslagen in Parijs probeerde, namelijk alle joden bang maken voor de gojim, zodat ze naar Israël zouden komen, dat deed de eerste premier van Israël, David Ben-Goerion, ook al. Dat “denkschema” zoals Rubinstein het noemt, viel haar op in een redevoering die Ben-Goerion in 1955 hield. Ze schrijft:

Ook binnen de staat Israël bewijst het zijn diensten als stimulans voor een militant nationalisme; het kan daar zelfs leiden tot het aperte ‘antigoyisme’ (nadruk van mij, EL) waar David Ben Goerion in zijn rede op de jongstleden herdenking van de onafhankelijkheidsdag blijk van gaf.

Zo zien we dat niet alleen de Palestijnen als inferieur worden beschouwd, dat niet alleen hun geschiedenis wordt gewist; in de visie van een kleine groep mensen is de hele mensheid ondergeschikt gemaakt aan een fictief verleden dat hedendaagse misdaden tegen de menselijkheid moet verhullen. We kunnen het niet vaak genoeg zeggen: de titel van de trilogie van Alan Hart heeft sinds de verschijning van zijn boeken alleen maar aan kracht gewonnen: Zionisme, de ware vijand van de joden.

Engelbert Luitsz

6 comments for “Het antigojisme van Esther Voet

  1. Ada Ferrant
    August 25, 2015 at 6:14 pm

    Het wonderlijkste van de gedachtegang van Voet is dat zij zichzelf zo belangrijk maakt. Alsof enige Nederlander, en helemaal diegenen die zich tegen de uitwassen van de Israëlische politiek keren, haar zouden herkennen als zij haar op straat tegenkomen. Ik spreek hier ook voor mijzelf. Zij identificeert zich met door haarzelf en anderen die de Israëlische politiek toejuichen, bedachte slachtoffers. Zij beseft inderdaad niet dat zij met haar houding in eigen voet schiet en dit de verklaring is voor haar pijn en is daarmee niet alleen een vijand van joden, maar ook haar eigen vijand. Je zou er haast medelijden mee krijgen.

  2. Daniel
    August 26, 2015 at 12:21 am

    Eenzijdig artikeltje dat Zionisme probeert te criminaliseren en ook nogal samenzweerderig klinkt:
    “De geheimhoudingsplicht is een kenmerk van het zionisme. Gun de gojim – de niet-Israëlieten – geen kijkje achter de schermen. Doe alsof je betrokken bent, snoer critici de mond door te zeggen dat je anti-racistisch bent, want dan kun je onder de radar verder met je werkelijke doelstellingen.”
    (zucht)

    • Ada Ferrant
      August 26, 2015 at 9:56 am

      Daniel, Met alleen de constatering dat dit artikel eenzijdig is, is wel erg oppervlakkig. Het daarbij laten maakt u geen gebruik van de ruimte die hier geboden wordt en snoert u uw eigen mond.

  3. August 26, 2015 at 11:19 am

    Het 4-e comment ook nog svp.

Comments are closed.