Zes jaar na operatie Gegoten Lood

NYT2008122809515642C

Het had van gisteren kunnen zijn, maar dit was zes jaar geleden tijdens operatie Gegoten Lood.

Op 27 december 2008, rond half twaalf ‘s morgens, toen de kinderen uit school kwamen en naar huis liepen, voerde het Israëlische leger binnen vijf minuten aanvallen uit op honderd doelen, waaronder de drukke straten van Gaza Stad. Er vielen direct al 200 doden en 700 gewonden. Een half uur later volgde een tweede golf aanvallen met tientallen gevechtsvliegtuigen en helikopters. Na maanden van voorbereiding werd een aanval uitgevoerd waarbij de propaganda net zo belangrijk was als de militaire kant. In 2006 was de aanval op Libanon op beide punten minder goed verlopen en nu kon de Gazastrook dienen om geleerde lessen in de praktijk te brengen.

De propaganda moest vooral de ironie verbloemen van “de enige democratie in het Midden-Oosten” die de democratisch gekozen Hamas-regering aanvalt (naast natuurlijk het buiten beeld houden van het op grote schaal inzetten van gruwelijke wapens – met name witte fosfor deze keer – tegen burgers en kinderen).

Een klein beetje context om het zionistische cynisme te duiden. De aanval werd ingezet op 27 december 2008, toen de wereld alleen oog had voor de Amerikaanse presidentsverkiezingen en eindigde op 18 januari 2009, twee dagen voordat Barack Obama werd beëdigd als president. Begin februari zouden er verkiezingen in Israël volgen en wat is er beter dan een “oorlog” om alle neuzen dezelfde kant op te krijgen?

Er is heel veel geschreven over deze slachtpartij en voor velen was dit ook een keerpunt. Gematigde joden in de Verenigde Staten begonnen zich in de media te uiten. Een jaar later schreef Peter Beinart een artikel dat veel stof deed opwaaien onder de leden van het Amerikaanse georganiseerde jodendom. Hij was een overtuigd zionist en leverde nu ongezouten kritiek op het joodse establishment dat zich niet verzette tegen dit zoveelste bloedbad. Hij had het over een “boos zionisme” dat in de plaats moest komen van het “comfortabele zionisme” dat al het onrecht maar bleef ontkennen. Hij is allesbehalve een anti-zionist, maar in de stilte van het totale gebrek aan zelfkritiek van de joodse gemeenschap klonken zijn woorden als donderslagen.

De Israëlische slachtoffers

We zijn vele boeken en duizenden artikelen verder. Maar nu wil ik even ingaan op een aspect dat niet of nauwelijks ter sprake komt bij deze voortdurende Israëlische agressie: de rol die ze speelt in de Israëlische samenleving zelf. De bevolking van Israël kun je grofweg indelen in drie groepen: de elite wordt gevormd door de Asjkenazische joden uit Europa (ca. 30%), dan de Mizrachi-Joden (verzamelnaam voor joden uit Arabische landen, Yemen, Ethiopië etc.) die 50% van de bevolking uitmaken, en tenslotte de Israëlische Palestijnen (20%). Tot de grote instroom van Russische joden, met name na de val van de Sovjet-Unie, maakten de Mizrachim zelfs 70% van de bevolking uit, zonder dat dat vertaald werd naar politieke macht: de Asjkenazische joden hebben het altijd voor het zeggen gehad. Mizrachim betekent “oosterlingen” in het Hebreeuws, de negatieve connotatie is duidelijk.

De antropologe Smadar Lavie behoort tot die groep van Mizrachim. Dit jaar verscheen er van haar het boek Wrapped in the Flag of Israel De uitgever vat het boek samen met:

Wat is de relatie tussen sociale protestbewegingen in Israël, geweld in de Gazastrook en de mogelijkheid van een aanval op Iran?

Op 18 januari 2009, de dag van de wapenstilstand, verscheen er een artikel van Smadar Lavie op de website van The Electronic Intifada, waarin ze vanuit haar eigen perspectief het bloedbad analyseert. Lavie:

Niet alleen heeft het Israëlische regime z’n militaire machine ingezet om genocide te plegen in de Gazastrook, men heeft ook de levens van de eigen burgers en soldaten in gevaar gebracht. En dit zonder ook maar een keer te proberen tot eerlijke onderhandelingen te komen met de verkozen regering van het Palestijnse volk.

Ashdod, het Israëlische plaatsje dat zo vaak genoemd wordt in de Israëlische propaganda vanwege de raketten vanuit de Gazastrook, wordt vooral bewoond door de Mizrachim. Dat is volgens Lavie een weloverwogen keuze van de Asjkenazische elite. Deze tweederangs joden worden daar als kanonnenvoer vastgehouden om de propaganda te kunnen dienen. Een groot deel van deze joden, die grotendeels door toedoen van de zionisten zelf uit hun geboortelanden werden gehaald, behoorden in hun eigen land vaak tot de betere middenstand. In Israël werden ze echter ingezet als “lompenproletariaat” om het vuile werk op te knappen waar de Asjkenazim hun neus voor ophaalden. Ook werden ze gebruikt om de Palestijnse dorpen te bevolken die eerder door de zionisten waren leeggeroofd en wier bevolking was verdreven.

Het was de arbeiderspartij die verantwoordelijk was voor dit beleid en daardoor kreeg je de idiote situatie dat deze Mizrachim zich aansloten bij de de oppositie, en dat was de rechtse Likoedpartij. Het is kiezen tussen twee kwaden, want zoals Lavie zegt:

Privé verwijzen de leiders van de rechter vleugel, die ook Asjkenazische joden zijn, naar de Mizrachim als “apen” en “indianen”.

Maar vanwege hun kiezerspotentieel investeerde rechts in hun eigen cultuur, in tegenstelling tot links dat die cultuur juist had geprobeerd te vernietigen. De rechtse krachten zorgden er zelfs voor dat er een paar jonge, geselecteerde Mizrachim politieke functies konden vervullen. Maar alleen als hun trouw aan de partij boven elke twijfel verheven was. Deze ontwikkelingen hebben ervoor gezorgd dat er onder die groep Arabische joden velen zijn die het racisme van zionistisch rechts hebben overgenomen en fanatiek meedoen in demonstraties waarbij “Dood aan de Arabieren” wordt geschreeuwd.

AH_06_27_2009_Smadar Lavie

De antropologe Smadar Lavie

Zoals zo vaak is opgemerkt: het verschil tussen rechts en links in Israël is vooral dat rechts gewoon zegt wat ze denken, terwijl links blijft liegen en draaien. Voor de vredesbewegingen heeft Lavie dan ook geen goed woord over.

Israëls “vredeskamp” bestaat uit Asjkenazische joden die het zich kunnen veroorloven zichzelf in het Westen voor te doen als verlicht en progressief, aangezien zij kunnen vertrouwen op de demografische meerderheid van de Mizrachim om hen te beschermen tegen de consequenties van hun eigen retoriek. De hypocrisie van deze retoriek blijkt duidelijk uit het feit dat de leiders van het “vredeskamp” het huidige bloedbad zijn begonnen, en daarvoor ook de oorlog tegen Libanon in 2006.

In 2006 kregen de “linkse” kibboetsen in Noord-Israël, bij de Libanese grens, goed uitgeruste schuilkelders met airconditioning, terwijl de nabijgelegen landbouwcoöperaties en dorpen van de Mizrahim daarvan verstoken bleven. Zij werden willens en wetens opgeofferd voor de propaganda. Daar zag Lavie een gemiste kans voor Hezbollah, die had over de rug van de Israëlische regering heen de woedende Mizrachim moeten aanspreken, maar dat is niet gebeurd.

Het Asjkenazische regime offert vaak z’n tweederangsburgers op om z’n oorlogen te rechtvaardigen.

Deze heersende elite doet er alles aan het contact tussen de Mizrachim en de Palestijnen te verstoren. Het woord cynisme is al gevallen, maar het is ook hier weer de meest adequate karakterisering. In de aanloop naar operatie Gegoten Lood was de populariteit van de Arbeiderspartij enorm gedaald. Maar de minister van Defensie, Ehud Barak, was van die partij. En dus werd dit bloedbad gepresenteerd als “verdediging van de Mizrachim” (ik zeg het nog maar eens: 50% van de bevolking). Als een gevolg van deze geslaagde campagne steeg de populariteit van Barak enorm, waardoor elke toenadering tussen de Mizrachim en de Palestijnen (ook al werden beide groepen gediscrimineerd) volledig onmogelijk werd gemaakt.

Het spreekt voor zich dat ook de Israëlische economie in handen is van de Asjkenazim. Zoals altijd volgde op operatie Gegoten Lood een enorme economische boom dankzij de wapenhandel. Deze elite houdt dus 70% van de bevolking onder de duim. Onderzoek van Smadar Lavie toonde aan dat van de 1600 vaste aanstellingen aan universiteiten er slechts 18 aan Mizrachim waren gegund. En veel van die gelukkigen dankten die positie ook nog eens aan het feit dat ze met een rijke Asjkenazi waren getrouwd. Een goede studie en een goede baan, twee belangrijke troeven voor een bevolkingsgroep om zich in de maatschappij te profileren, worden de Mizrahim onthouden. Bij hen gaat het niet met bommen, zoals de vernietiging van Palestijnse scholen, universiteiten en infrastructuur moet zorgen voor een volk dat arm en dom blijft, nee, bij hen gaat het via “bureaucratische marteling“. Het doel is echter steeds hetzelfde: zorg dat de elite ongestoord aan de macht blijft.

Al die Israëlische vredesapostels die bang zijn voor een Apartheidsstaat indien Israël de Westelijke Jordaanoever annexeert, zouden eens goed naar hun eigen – joodse – bevolking moeten kijken, daar kunnen ze in het klein zien wat de Palestijnen in de overtreffende trap wordt aangedaan. Het racisme en de discriminatie worden aangestuurd door de Asjkenazische elite en leiden tot een totalitaire samenleving, gebaseerd op de exclusieve rechten van een enkele groep. Het miserabele lot van de Palestijnen is een gevolg van die maatschappelijke structuur: zij worden aangevallen, zodat de interne spanningen tijdelijk kunnen worden weggedrukt met de slogan “één volk, één hart“. Begrijpen de Palestijnen dat zij dienen om een burgeroorlog te voorkomen?

Engelbert Luitsz

Interview met Smadar Lavie bij het Israëlische TLV1 (alleen audio)

Interview met TSVN (The Struggle) vanaf 6:50

Electronic Intifada: Smadar Lavie, Sacrificing Gaza to revive Israel’s Labor party