Mads Gilbert over het kindergetto van Gaza

140723-mads-gilbert-shifa-hospital

Mads Gilbert behandelt een jong kind na een Israëlische luchtaanval op 20 juli.  (Mohammed Asad / APA images)

In oktober wilde de Noorse arts Mads Gilbert terug naar het Al-Shifa-ziekenhuis in de Gazastrook waar hij gedurende de Israëlische aanval deze zomer 50 dagen lang de slachtoffers probeerde te helpen. Hij mocht echter Israël niet meer in, ook al waren al zijn papieren in orde. Uit “veiligheidsoverwegingen” heet dat dan. In een interview met Jane Dutton van Al-Jazeera vertelt hij over zijn ervaringen gedurende operatie Machtige Klip (voor de zeloten) of Beschermende Rand (voor goedgelovigen).

Al sinds 1981 komt hij in Palestina als humanitaire hulpverlener, dus de terechte vraag van Dutton was: “Waarom mag u nu niet meer naar binnen?” Mads Gilbert denkt dat het te maken heeft met het toenemende internationale besef van wat Israël daar uitspookt. Hij komt met harde cijfers en onweerlegbaar beeldmateriaal en dat is het laatste waar Israël op zit te wachten. De machtige propagandamachine is er vanaf de oprichting van de staat in geslaagd serieuze kritiek op een afstand te houden, maar de misdaden bleven zich opstapelen en steeds meer landen en zelfs grote kranten geven blijk van ontevredenheid met het gedrag van de zionisten. Ik zeg ontevredenheid, want veel meer dan dat is het nog niet, maar in het licht van de totale stilte van daarvoor lijkt het toch heel wat.

De publieke opinie, daar gaat het om, zegt ook Gilbert. We zagen hoe Israël deze zomer, zowel in de voorbereidingsfase als tijdens de aanval zelf alles deed om bewijsmateriaal te vernietigen. Er werden zeker 17 journalisten of andere mensen van de media vermoord, anderen werden naar huis gestuurd vanwege een tweet (een tweet!), burgers die foto’s maakten of filmden werden het slachtoffer en beveiligingscamera’s van Palestijnse winkels werden vernield, want die zouden toevallig iets kunnen vastleggen.

Israël verliest dus terrein, meent Gilbert. Ook al sijpelt er slechts een fractie door van de gruwelen die zich daar afspelen, als dat jaar in jaar uit doorgaat kan het niet langer allemaal verborgen blijven.

“Het is geen moeilijk conflict, het is een moeilijke bezetting.”

Na bijna 70 jaar van militaire onderdrukking is het een wonder hoe de Palestijnen zich keer op keer weten op te richten. Na elke nieuwe verwoesting wordt er opgebouwd, totdat ook dat weer vernietigd wordt. In de laatst ronde vielen er 2200 Palestijnse dodelijke slachtoffers, waaronder 520 kinderen, en 12.000 gewonden, waaronder 3500 kinderen. En wat deed de internationale gemeenschap? Niets!

“Wat als de Palestijnen 520 joodse kinderen hadden vermoord?”

Over de leugens over “menselijke schilden” heeft hij geen goed woord over. Sterker nog, er is een hele stapel aan bewijsmateriaal dat Israël zelf Palestijnen als menselijk schild heeft gebruikt. En tijdens de laatste aanval heeft het Israëlische leger het grondgebied van de Gazastrook met nog eens 25% verkleind, zodat in de toch al dichtbevolkte strook de mensen nog meer op elkaar gepakt zaten.

In het Westen wordt het Israëlische verhaal er met veel machtsvertoon ingeramd, maar de feiten liggen toch echt anders. Het is Israël dat de Palestijnen aanvalt en niet andersom. Palestijnen hebben het volste recht zich tegen deze overmacht te verzetten, ook gewapend, dat is vastgelegd in het internationaal recht. Ook al is Gilbert tegen elke vorm van geweld, hij kan niet anders dan begrijpen dat de wanhoop mensen soms tot extreme daden aanzet. Want hij is ook buiten Palestina in de vluchtelingenkampen geweest, in landen als Syrië, Jordanië en Libanon en de Palestijnse wanhoop is overal voelbaar.

Een kindergetto

In de Gazastrook leven 1 miljoen kinderen, het is “een kindergetto” zegt Gilbert. Mensen hebben het volste recht vergelijkingen te maken met getto’s of bezettingen uit het verleden, dat betekent helemaal niet dat Israël hetzelfde is als Duitsland, maar veel mensen hebben nog herinneringen aan die bezetting.

“Bezetting kan worden vergeleken met bezetting.”

En de Gazastrook is een extreme situatie. Hier zitten 1,8 miljoen mensen opgesloten, zonder uitweg. Als Israël zich daadwerkelijk hadden willen meten met Hamas, waarom lieten ze dan niet eerst de burgers vertrekken? Het was een aanval, geen “oorlog” of “conflict”, het was een eenzijdig bloedbad op mensen die niet eens mochten vluchten. En, zegt Gilbert, psychologisch is het effect dan dat mensen of nog meer vastberaden worden, of juist in paniek raken. Iedereen in het ziekenhuis, van het verplegend personeel tot de schoonmakers voelde zich onderdeel van het verzet. Hoe kan dat ook anders? De familiebanden zijn sterk, families helpen elkaar, ze hebben hun geloof en houden hoop op een toekomst in hun eigen Palestina. Die lotsverbondenheid krijgt Israël niet kapot, ook al proberen ze dat al tientallen jaren op de meest weerzinwekkende manieren. Die kant ziet men niet als men er van buitenaf naar kijkt, maar van binnenuit overheerst juist de warmte en de menselijkheid.

In het ziekenhuis

Wat men hier in het Westen ook niet besefte, was dat het ziekenhuis al voor de aanval nauwelijks nog kon functioneren. In juni was er al besloten alle geplande operaties te annuleren wegens gebrek aan middelen en functionerende apparaten. De medewerkers hadden al een jaar geen salaris ontvangen. En daar kwam toen die aanval nog eens overheen.

Het was onvoorstelbaar wat hij in die 51 dagen allemaal zag. Naast al die aan stukken gereten lichamen van vrouwen en kinderen een nog veel groter aantal gewonden.

  • Heel veel schrapnel van de granaten. Kleine, vlijmscherpe stukjes metaal, soms wel honderd in één lichaam, die overal bloedingen veroorzaken;
  • Een zeer groot aantal amputaties;
  • Heel veel brandwonden.

“Ik ben behoorlijk ervaren in oorlogsgeneeskunde, maar deze laatste aanval op de Gazastrook was zonder meer mijn ergste ervaring ooit als arts.”

“De Palestijnse staat”

De Zweedse erkenning van een Palestijnse staat zal volgens Gilbert weinig veranderen aan hoe Israël zich opstelt, het is niet erg effectief. Het is belangrijker te kijken naar wat we hebben geleerd van de strijd tegen de Apartheid in Zuid-Afrika en Rhodesië, tegen de fascisten in Spanje en Griekenland, waar internationale politieke druk en boycots hebben geleid tot een vreedzame overgang naar een andere maatschappij. Hij zat in de Gazastrook toen hij hoorde over de snelle sancties tegen Rusland. Het is dus wel mogelijk, maar de politieke wil ontbreekt om Israël ter verantwoording te roepen.

Al dat gepraat over de nederzettingen en een 2-statenoplossing maakt weinig indruk op Gilbert. Het doel van het politiek zionisme is het verwijderen van de Palestijnen uit het gebied tussen de Middellandse Zee en de Jordaan en als dat niet aangekaart wordt heeft praten over Palestijnse rechten weinig zin. Wat hier gebeurt, gebeurt met ons medeweten, zelfs met onze medeplichtigheid.

“Dit is geen aardbeving, het is een door mensen veroorzaakte ramp die voor 100% is bedacht, uitgevoerd en geleid door de Israëlische regering met de steun van de Verenigde Staten, en dat moet stoppen!”

Is er nog hoop?

Ondanks alles blijft Gilbert hoop houden. Hij ziet hoe de steun aan de Palestijnen toeneemt in de internationale gemeenschap. Net als zovele anderen steunt hij geen specifieke Palestijnse partij, hij steunt het Palestijnse volk. Maar hij blijft terugkomen op wat hem ongetwijfeld het meest heeft aangegrepen deze zomer: al die kinderen. Een op de drie kinderen is ondervoed en is veel te klein voor zijn of haar leeftijd. Ook die chronische ondervoeding is niet het gevolg van een natuurramp, maar van de gewetenloosheid en het beleid van de Israëlische onderdrukker.

Zijn betrouwbare verslag vormt een gevaar voor de zionistische propaganda. Misschien geeft dus het feit dat Mads Gilbert de toegang tot de Gazastrook is ontzegd weer een sprankje hoop.

Engelbert Luitsz

1 comment for “Mads Gilbert over het kindergetto van Gaza

  1. Aleid Blink
    December 23, 2014 at 6:57 pm

    Hoe gruwelijk moet iets worden voordat men gaat inzien dat machthebbers ontzien altijd de grootste fout is die gemaakt kan worden. Want daardoor raken zij totaal het contact met de werkelijkheid kwijt en groeit het idee van onaantastbaarheid. Maar de enige troost voorlopig is dat daarin ook hun onvermijdelijke val zich , voor hoe lang nog, verschuilt.

Comments are closed.