Miko Peled: Erken dat Israël bezet Palestina is

miko_peled_arrest

Eerder dit jaar werd Miko Peled gearresteerd op de Westelijke Jordaanoever, omdat hij het niet eens was met de manier waarop door de soldaten Palestijnen werden afgerost en vernederd.

Miko Peled, zoon van een beroemde Israëlische generaal die na 1967 vredesactivist werd, was in 1983 in Jeruzalem toen daar een demonstratie werd gehouden tegen Ariel Sharon, vanwege diens betrokkenheid bij de bloedbaden in Libanon. Miko twijfelde of hij zou gaan, hij was fanatiek bezig met karate en had die avond een training. Hij besloot niet te gaan. Tijdens die demonstratie gooide een joodse extremist een granaat in de menigte, waarbij de vredesactivist Emil Grunzweig gedood werd en er vele gewonden vielen. Voor Miko voelde het aan als voorzienigheid. “Ik had het gevoel dat het die avond de juiste beslissing was geweest om naar de karatetraining te gaan“, schreef hij later.

Tijdens diezelfde demonstratie raakte ook Yuval Steinitz gewond, toen nog deelnemer aan de actie van de vredesbeweging Peace Now, maar tegenwoordig minister en lid van de rechtse Likoedpartij. Steinitz is al jarenlang een hetze aan het voeren tegen Iran en kwam onlangs weer eens in het nieuws met de mededeling dat elke concessie aan de Palestijnen neerkomt op “collectieve zelfmoord” van Israël.

Miko Peled bewandelde een heel andere weg dan Steinitz. Niet lang na die gebeurtenis vertrok hij naar het buitenland, kwam uiteindelijk in Californië terecht en begon daar een karateschool. Hij had er al snel een prima leven, na een moeizame start als immigrant. Pas in 1997 veranderde zijn leven opnieuw radicaal. Smadar, de dochter van zijn zus Nurit, kwam om het leven bij een zelfmoordaanslag in Jeruzalem. Aangezien de familie Peled altijd veel contacten had gehad met militaire en politieke leiders kwamen onder andere Ehud Olmert en Ehud Barak op condoleancevisite. Barak zou later minister van Defensie en minister-president worden, maar stond toen nog aan het hoofd van de oppositiepartij. Toen de ambitieuze Barak verklaarde dat hij campagne wilde voeren met de harde lijn, omdat een imago als vredestichter hem te veel stemmen zou kosten, werd Miko woedend. Die leugens waren nu precies de oorzaak van de ellende. Waarom zei Barak niet gewoon de waarheid? Dat deze en zovele andere tragedies het directe gevolg waren van de bezetting en de onderdrukking van de Palestijnen? Hij werd vreemd aangekeken en kreeg later nog een preek van een medewerker van Barak. Hij zou niets van politiek begrijpen.

Vanaf dat moment wilde Miko zich actief gaan bemoeien met de situatie in Palestina. Het duurde nog jaren voordat hij wist hoe hij het moest aanpakken, maar uiteindelijk trok hij de stoute schoenen aan en ging hij persoonlijk kijken hoe de Palestijnen onder de bezetting leefden. Hij besefte al snel dat het gewoon aardige mensen waren en dat hij al die jaren in Israël was voorgelogen. Dat zorgde voor een ommekeer in zijn denken. Hij geloofde niet meer in een joodse staat of in het zionisme (zelfs niet het “liberale” van zijn vader), aangezien hij nu uit eigen ervaring wist dat men prima kon samenleven. In 2007 zette hij zijn ideeën uiteen in een artikel met de titel The Answers Have Changed en in 2012 verscheen zijn boek The General’s Son, waarin hij het hele traject beschrijft van indoctrinatie in Israël tot activist voor de Palestijnse zaak.

Hij geeft veel lezingen, zowel in de Verenigde Staten als in Europa en is vaak aanwezig op de Westelijke Jordaanoever bij vreedzame demonstraties, omdat zijn prestige als zoon van een generaal enige bescherming biedt aan de Palestijnen om hem heen.

De farce van de “erkenning”

Enkele dagen geleden schreef Miko Peled een fel stuk naar aanleiding van de recente ontwikkelingen als gevolg van het bloedbad dat Israël deze zomer aanrichtte in de Gazastrook. In steeds meer Europese landen gaan stemmen op tot erkenning van een Palestijnse staat* en in Israël werd een petitie opgesteld die werd ondertekend door bijna 900 Israëli’s, waaronder de bekende schrijvers Amos Oz, David Grossman en A.B. Yehoshua, In Nederland doet Koenders wat al zijn voorgangers ook deden: de boot afhouden en dus netjes het Israëlische spel meespelen. De eigen touch van Koenders bestaat in zijn onnavolgbare logica: waar Nederland opnieuw ver bij Europa achterblijft als het om Palestina gaat, verklaart Koenders dat “Europa Nederland volgt“.

Iedereen weet dat twee staten niet mogelijk zijn. Het blijven verkondigen van die fictie speelt alleen Israël in de kaart. Miko Peled heeft dan ook weinig waardering voor de “liberale zionisten” die vast blijven houden aan een joodse staat, terwijl ze daarnaast de Palestijnen een paar Bantoestans gunnen waar die kunnen doen of ze een eigen staat hebben. Hij ziet het als een oude koloniale truc die niets zal veranderen aan de feitelijke situatie.

Het feit dat liberale zionistische hypcrieten als de Israëlische schrijvers Amos Oz en David Grossman er bovenop zitten zegt genoeg.

Hij verwijst kwistig naar het klassieke boek over de anti-koloniale strijd van de Franse psychiater Frantz Fanon, De verworpenen der aarde, waarin Fanon het heeft over “de farce van de nationale onafhankelijkheid“. Fanon werd geboren op Martinique, maar verkreeg wereldfaam door zijn inzet voor de Algerijnse onafhankelijkheidsstrijd (waarin ook Israël weer een rol speelde door steun aan de Franse onderdrukker).

Miko Peled ziet het gevaar van de erkenning van een staat die niet bestaat: dat is bedoeld om het verzet monddood te maken. Er wordt een kleine elite in stand gehouden die financieel niets te klagen heeft, met mensen die zich “president” of “minister” mogen noemen, maar alles gebeurt precies binnen de grenzen die Israël stelt. Dat kwam veelvuldig voor in Afrika en ook Nederland had daar ervaring mee in z’n vroegere koloniën, waarover het laatste woord ook nog steeds niet is gesproken. In de woorden van Fanon:

Kolonialisme is geen machine die kan denken, een met ratio begiftigd lichaam. Het is naakt geweld en het geeft alleen toe indien het geconfronteerd wordt met groter geweld.

fanon

Peled moet niets hebben van “het vredeskamp” in Israël en vindt nu dat ook zijn vader – eveneens een “liberale zionist” – het bij het verkeerde eind had. Wat Israël wordt genoemd is bezet Palestina en door ons te richten op symptomen van het kwaad in plaats van op de bron maken we de zaak alleen maar erger.

Zij die geven om Palestina en werkelijk vechten voor rechtvaardigheid zouden er goed aan doen niet in de oude koloniale vallen te trappen. We moeten juist erkenning vragen van het feit dat Israël bezet Palestina is, dat alle Israëlische dorpen en steden illegale nederzettingen zijn, en dat het tijd is Palestina en haar volk te bevrijden van het illegitieme koloniale regime dat bekend staat als Israël.

Als de wegen scheiden

Vanaf eenzelfde vertrekpunt in 1983 zien we hoe Steinitz en Peled verschillende wegen hebben bewandeld. De eerste werd steeds meer onderdeel van de macht en werd daar rijkelijk voor beloond, de tweede gaf zijn luxe leventje op om zich te wijden aan een moreel doel. Zijn motivatie en inspiratie komen voor een belangrijk voort uit de reactie van zijn zus toen die haar dochter verloor. Zij trok zich niet terug achter een muur van haat, maar benoemde de oorzaak van het kwaad en stak een hand uit naar die ander, niet om te slaan maar om samen te zijn.

Engelbert Luitsz

* Toen onlangs Zweden zich uitsprak voor erkenning van een Palestijnse staat viel het me op hoeveel mensen dachten dat dat het eerste land was dat dat deed. Maar Palestina was al door meer dan 130 landen erkend en door veel andere landen wordt de PLO erkend als de officiële vertegenwoordiger van het Palestijnse volk.

Omgekeerd is het niet zo dat de staat Israël door de hele wereld wordt erkend. Slechts 160 van de 192 lidstaten (excl. Israël zelf) erkennen de joodse staat.

Miko Peled, This is NOT Recognition

3 comments for “Miko Peled: Erken dat Israël bezet Palestina is

  1. Boekenwurm
    December 17, 2014 at 5:46 pm

    Ik las ‘the general’s son’ van Peled.
    Aangrijpend verhaal van een ‘bekering’.
    De zoon van een ‘war hero’ die ‘peace hero’ wordt en hoe dit proces zijn verloop nam.
    Het probleem van samenwerking is er niet mee opgelost en niet alle zionisten zonen zijn Peleds maar het boek is een aanrader. Hoe iemand kan veranderen door het over een volk te hebben waar mee samengewerkt kan worden ipv ‘these people’. Het lijkt me een mooi begin, ‘these people’ uit het taalgebruik te bannen. Geen van ‘these people’ van welke kant dan ook is als Abraham geroepen hun zoon te doden en toch houdt het maar niet op.

  2. Boekenwurm
    December 17, 2014 at 5:53 pm

    Les damnés de la terre, met een voorwoord van sartre, is al een ouwetje 2004.
    Toch maar besteld. Niet in de laatste plaats daar Sartre al in 1980 is overleden!Oh nee, mijn exemplaar is van 2004 maar de eerste druk is al uit 1961. Vraag me af of we er vandaag de dag nog wat van kunnen leren, die anti koloniale tijd.
    Tweedehands 10,50

  3. December 20, 2014 at 12:20 am

    Wat een held is deze Kiko Peled. Ik las veel dingen die ik ook niet wist over Palestina.

Comments are closed.