De Tempelberg en Armageddon

megiddo_armageddon

De ruïnes van Megiddo (Armageddon in de Bijbel) in het noorden van Israël (foto WikiPedia Commons).

De voortgaande campagne van uitsluiting van en geweld tegen de Palestijnen op de Westelijke Jordaanoever en in Oost-Jeruzalem is de voortzetting van de periode die voorafging aan operatie Machtige Klip. Het is enerzijds de voortzetting van het expansiebeleid van Israël, maar daarnaast helpt het mee de aandacht af te leiden van de zojuist gepleegde oorlogsmisdaden op de bevolking van de Gazastrook.

Terwijl de Gazastrook opnieuw aan z’n lot wordt overgelaten, spitst “het conflict” zich toe op Jeruzalem. De Tempelberg of Haram al-Sharif is een heuvel in de Oude Stad waar zich twee beroemde en heilige gebouwen bevinden: de Rotskoepel en de Al-Aqsamoskee. Al sinds de kruistochten wordt de heilige plaats beheerd door een islamitische stichting, de Waqf. Ondanks het feit dat Israël in 1967 heel Jeruzalem heeft geannexeerd bleef het beheer in handen van moslims. Maar dat ging niet vanzelf. Zowel vanuit joods-religieuze, joods-seculiere en christelijke kant zijn er vanaf 1967 pogingen ondernomen de heiligdommen te vernietigen om plaats te maken voor een joodse tempel.

Aanvallen op de Tempelberg

Wat we in gedachten moeten houden bij de voortgaande aanvallen op deze heilige plek, is dat het hier niet in de eerste plaats om Palestijnen gaat. Het is een aanval op zo’n anderhalf miljard moslims, waarmee de kiem aanwezig is voor een trauma dat vergelijkbaar is met 9/11. Het grote verschil met de Amerikanen is dat de moslims alleen een kwantitatief voordeel hebben. Militair gezien blijven ze ver achter bij het Westen (inclusief Israël), dus als het escaleert zal het tot nog meer ellende leiden dan we al in Irak en andere landen hebben gezien. De mogelijkheid van een Armageddon is aanwezig en miljoenen christen hopen daar zelfs op, want dat zou de vervulling zijn van een diep geloof in de wederkomst van Christus.

Al direct na de Juni-oorlog van 1967 begonnen de aanvallen op de Tempelberg. In augustus van dat jaar trok Shlomo Goren met vijftig gewapende extremisten op naar de heilige plek om deze te vernietigen, uit naam van “een heilig gebod”. Hij was toen hoofd-aalmoezenier van de Israëlische strijdkrachten en in plaats van dat hij een levenslange gevangenisstraf kreeg werd hij later opperrabijn van Israël.

In 1978 werd een Talmoedschool of jesjiva opgericht waar jongens en jonge mannen worden opgeleid om letterlijk terug te keren naar de situatie van 2000 jaar geleden, inclusief het brengen van dierenoffers. Meer dan een school nog, is het een beweging. De leden van Ateret Cohanim behoren tot de meest agressieve verdrijvers van de autochtone Palestijnen in Oost-Jeruzalem, samen met Gush Emunim, een joods-religieuze terreurbeweging met een messiaanse ideologie.

In maart 1983 bestormde een grote groep leden van Gush Emunim de muren van Haram al-Sharif. Ze waren in het bezit van grote hoeveelheden explosieven, automatische wapens en pistolen. 29 van hen werden opgepakt en in staat van beschuldiging gesteld, maar al in september van dat jaar werden ze op last van een Israëlische rechtbank op vrije voeten gesteld. Deze zaak was bijzonder interessant, omdat hier een duidelijke link was tussen joodse extremisten en de Amerikaanse christelijke zionisten (ook Born Again Christians of evangelische christenen genoemd, andere trefwoorden zijn wedergeboorte en dispensationalisme. Met aanhangers onder Amerikaanse presidenten als Jimmy Carter, Ronald Reagan en George W. Bush.)

Een van deze christenzionisten, de Amerikaan Terry Reisenhoover, haalde tientallen miljoenen op in de Verenigde Staten om de zionisten in Israël financieel te steunen. Veel van dat geld ging in 1983 naar de advocaten die de 29 terroristen binnen enkele maanden weer vrij kregen. Maar hoe sluis je Amerikaans geld voor joodse terroristen Israël binnen? Via de reeds genoemde jesjiva Ateret Cohanim! Schenkingen aan een religieus instituut, die vervolgens werden gebruikt om terreur te financieren.

De lijst van aanvallen, tegenwoordig zoals we weten ook door het leger zelf alsmede door de politie, is heel erg lang. Een voorbeeldje nog uit de seculiere hoek, om te laten zien dat het niet voor iedereen om religie draait, maar vaak ook gewoon om controle over het hele gebied en uitbreiding van macht.

Stanley Goldfoot staat bekend als de man die de leiding had over de groep joodse terroristen die op 22 juli 1946 een bomaanslag pleegde op het Koning Davidhotel in Jeruzalem, waarbij zowel Britten, Arabieren als joden omkwamen. De bedoeling van de aanslag was om de Britten te verdrijven, de zionisten waren ervan overtuigd dat ze het voortaan zelf wel konden. Goldfoot richtte later de internationale, Engelstalige zionistische krant The Times of Israel op, waarin hij op militante wijze het land – en uiteraard Jeruzalem – opeiste. Goldfoot ging vaak op kosten van de reeds genoemde Reisenhoover naar de Verenigde Staten om praatjes te houden voor christelijke radio- en televisiestations en in kerken. Ook al moest hij zelf niets van God weten, hij zag al snel het enorme potentieel dat de evangelische christenen vormden voor het zionistische project. In die zin lijkt hij erg op de eerste minister-president van Israël, David Ben-Goerion, die ook niets van religie moest hebben, maar vaker dan welke andere politicus ook de Bijbel aanhaalde.

Israëlische provocaties nemen toe

Onlangs bracht de Israëlische politicus Moshe Feiglin een provocerend bezoek aan de Tempelberg (iedereen weet nog hoe het bezoek van Ariel Sharon in 2000 leidde tot de Tweede Intifada); er was een aanslag op de joodse extremist Yehudah Glick, die de joden volledige toegang wil geven tot de moskee; invloedrijke ministers als Avigdor Lieberman en Naftali Bennet dreigen met steeds meer maatregelen tegen Palestijnen die zich verzetten tegen de agressieve overname van hun heilige plekken. Maar net als tijdens het bloedbad in de Gazastrook blijven de westerse landen de andere kant opkijken.

De Palestijnse historicus Rashid Khalidi beschreef het gisteren nog in een opiniestuk op de website van Reuters. In Waarom komen de 300.000 Arabieren van Jeruzalem opnieuw in opstand? schrijft hij:

De regeringen van de Verenigde Staten en de Europese landen dragen een grote verantwoordelijkheid voor het aan hun lot overlaten van de inwoners van Jeruzalem in de handen van extremisten die zich zowel binnen als buiten de Israëlische regering bevinden – met enorme bedragen die aftrekbaar zijn van de belasting worden nederzettingen in Oost-Jeruzalem vanuit de Verenigde Staten gesteund.

De onwelkome boodschap van Grace Halsell

Niet elke journalist is een onderzoeksjournalist, zoals wederom eens bleek uit de “Shariadriehoekaffaire” van een journalist van Trouw. De Amerikaanse journaliste Grace Halsell (1923-2000) daarentegen was lang een beroemdheid vanwege haar revolutionaire aanpak. Zij vermomde zich als Indiaanse vrouw, als zwarte Amerikaanse en als Mexicaanse, om te ervaren wat het is om als minderheid te moeten leven. Ze schreef er boeken over als Soul Sister en Bessie Yellowhair. Daarnaast was ze een tijdje verbonden aan het Witte Huis en schreef ze jarenlang speeches voor president Lyndon B. Johnson. Ze had verslag gedaan van de Koreaanse Oorlog en de Vietnamoorlog en had onder andere aan de Sorbonne in Parijs gestudeerd. Niet de meest voor de hand liggende carrière voor een meisje uit de Bible Belt met een vader die een Born Again Christian was. Pas veel later zou haar opvoeding terug komen tijdens een onderzoek dat haar leven zou veranderen.

grace.halsell.and.lyndon.johnson

Grace Halsell met Lyndon Johnson.

Haar werk had de aandacht getrokken van niemand minder dan mevrouw Hays Sulzberger, van de beroemde joodse families Hays en Sulzberger, eigenaar/uitgever van The New York Times. Grace werd regelmatig uitgenodigd op feestjes, voor de lunch, of voor het weekend in een buitenhuis. Dankzij de contacten van de Sulzbergers kreeg ze ook artikelen geplaatst in de Times.

Grace Halsell had al veel gezien van de wereld, maar was nog nooit in Palestina of Israël geweest. Pas in 1979 ging ze naar Jeruzalem met het idee een stuk te schrijven over de drie grote monotheïstische religies aldaar. Al snel merkte ze echter dat het onmogelijk was de politiek buiten de journalistiek te houden. Ze interviewde Palestijnen en werd keer op keer geconfronteerd met verhalen over martelingen. Ze sprak veel mensen in Israël en in de bezette gebieden, zowel joden als Palestijnen. Er ging een nieuwe wereld voor haar open. Wat haar het meest verbaasde was dat de realiteit van Palestina nooit in de Amerikaanse pers werd getoond. Aangezien ze zelf controversiële stukken en boeken had geschreven, had ze er nooit aan getwijfeld dat er persvrijheid bestond. Totdat ze over Palestina schreef.

Ik kon straffeloos Frankrijk, Engeland en Rusland bekritiseren, en zelfs de Verenigde Staten. En elk onderdeel van het leven in Amerika. Maar niet de joodse staat.

Haar onderzoek resulteerde in het boek Journey to Jerusalem. Ze had een uitgever bereid gevonden het uit te geven en had afspraken gemaakt met Bill Griffin – verantwoordelijk voor het contract – dat alleen hij het recht had iets in de tekst te wijzigen. Op de dag dat het boek zou verschijnen ging ze naar het kantoor van de uitgever. Ze zag in de verte Bill Griffin die zijn spullen in een doos aan het stoppen was. Zijn secretaresse kwam naar Grace toe en vertelde dat Griffin ontslagen was, omdat hij een contract had getekend voor een boek waarin de Palestijnen met sympathie werden bejegend. Griffin wilde haar niet meer zien. Later hoorde ze dat de uitgever gedwongen was geweest het manuscript te laten lezen door mensen van de Israëlische ambassade, die het uiteraard betitelden als “anti-Israëlisch”. Toch kwam het uit, maar het kostte haar ook haar vriendschap met Iphigene Sulzberger.

Maar Grace Halsell liet zich niet uit het veld slaan. Met haar eigen fundamentalistische opvoeding als leidraad probeerde ze te begrijpen hoe het kon dat tientallen miljoenen mensen die zich christen noemen, de misdaden van Israël zagen als de wil van God. En evenzeer hoe het kon dat deze christenen door joden – inclusief de huidige minister-president Netanyahu – werden gezien als “de beste vrienden van het joodse volk”. De evangelische christenen hebben namelijk helemaal niets op met het joodse volk, alleen met het land Israël. In hun visie moeten alle joden zich in Israël bevinden, de nieuwe joodse tempel waar zoveel om te doen is, is het teken dat het einde der tijden nabij is. De bekeerde christenen worden net op tijd naar de hemel gehesen, waarna het Armageddon kan plaatsvinden. Twee derde van alle joden worden uitgeroeid en de overige zullen zich bekeren tot de enige ware God, die van Jezus Christus.

Kennelijk voelen de zionisten zowel binnen als buiten Israël zich sterk genoeg om dit scenario op de koop toe te nemen. Ondertussen profiteert men van de formidabele politieke en financiële steun die men ontvangt van christelijke organisaties met vaak een televisiedominee aan het hoofd. Een zo’n dubieus figuur was Jerry Falwell, een zeer invloedrijk man in de Verenigde Staten met een onvoorwaardelijke steun aan Israël, ook al wist hij zeker dat de antichrist die in de eindtijd zou verschijnen joods was.

Falwells organisatie regelde verzorgde reizen voor christenen naar het beloofde land. Ook Grace Halsell nam deel aan zo’n reis, waarbij het haar opviel dat de Palestijnse christenen werden gemeden als de pest. Er was alleen aandacht voor tekenen van joodse overheersing. Tijdens die reis sprak Grace met veel reisgenoten om hun motivaties te achterhalen. En het was opvallend met hoeveel kalmte en vanzelfsprekendheid deze Amerikaanse christenen spraken over het ophanden zijnde Armageddon. In 1999 was een groep christenen, genaamd Concerned Christians, in Israël opgepakt omdat ze een “bloedige apocalyps” wilden bewerkstelligen. Ze werden teruggestuurd naar de V.S. De nadering van het nieuwe millennium maakte dat veel volksmenners hun kans schoon zagen om zich te profileren ten kosten van de bijgelovige massa. Niet toevallig was de grote man achter Concerned Christians een marketingexpert van de multinational Proctor & Gamble.

Grace beschrijft haar gesprek met Owen, een oorlogsveteraan uit de Tweede Wereldoorlog, die net als zoveel andere reizigers de Bijbel niet zozeer ziet als een geschiedenisboek als wel een boek met instructies voor de toekomst. Een fragment van een van die gesprekken:

“We naderen het einde der tijden, zoals ik al zei. Orthodoxe joden zullen de moskee opblazen en dat zal de moslimwereld provoceren. Dat leidt tot een cataclysme, een heilige oorlog met Israël. Dat zal de messias dwingen in te grijpen.” Owen spreekt zo kalm en op zo’n rustige toon, alsof hij zegt dat het morgen gaat regenen.

Grace Halsell overleed aan de gevolgen van kanker, naar men zegt als gevolg van de medicijnen die ze had gebruikt om haar huid donkerder te maken voor het onderzoek dat zou leiden tot haar bekendste boek Soul Sister. Ze was een icoon van integere journalistiek, met een waarschuwing die men niet in de wind had moeten slaan. Net als haar collega Dorothy Thompson had ze tot haar dood een glanzende carrière kunnen hebben, ware het niet dat beiden zich koppig bleven vastbijten in het onrecht dat de Palestijnen werd en nog steeds wordt aangedaan.

Nawoord ex cathedra

Het is een onderdeel dat niet of nauwelijks genoemd wordt in al die artikelen over de explosieve situatie in Jeruzalem. De macht en steun van de christelijke zionisten, en hun gevaarlijke wereldbeeld. Het is niet alleen het wegkijken van de V.S. en de Europese landen, het is ook de actieve steun van tientallen miljoenen christenen die de meest extreme elementen in Israël steunen, ook al hebben zij een andere afloop in gedachten. Met de overtuiging dat de ware gelovigen op tijd zullen worden gered, hoeven zij niet te vrezen voor een nieuwe wereldoorlog. Met de voortdurende overtuiging dat de eindtijd nabij is hoeven ze niet te investeren in een betere wereld, dat is toch zinloos. Zelfs een boom planten is zonde van de tijd. Het verbond dat de zionisten hebben gesloten met deze suïcidale beweging is het recept voor een ramp waarbij zelfs de al honderd jaar durende ellende van de Palestijnen verbleekt.

Engelbert Luitsz

Grace Halsell schreef over deze problematiek naast Journey to Jerusalem ook nog Prophecy and Politics: The Secret Alliance Between Israel and the U.S. Christian Right en Forcing God’s Hand: Why Millions Pray for a Quick Rapture—and Destruction of Planet Earth. Alleen die laatste titel is nog vrij te bestellen. Een aanrader!

 

 

 

7 comments for “De Tempelberg en Armageddon

  1. likoednederland
    November 14, 2014 at 7:03 pm

    Dat moslims woedend worden als Joden gelijke rechten en vrijheid van godsdienst wensen, ligt toch aan de moslims – niet aan de Joden.

    • November 14, 2014 at 7:14 pm

      Gelijke rechten? Joden gaan vrijuit na het levend verbranden van een Palestijns kind en Palestijnse kinderen worden geëxecuteerd voor het gooien van een steen, of voor nog minder.
      Benieuwd of u net zo tolerant bent indien een wildvreemde uw huis binnenvalt en gelijke rechten wenst.

    • Aleid Blink
      November 15, 2014 at 10:53 am

      ln, Het klinkt zo mooi ‘gelijke rechten’, maar gelijk aan wat, wie eigenlijk. Punt is nl. dat in Israël er alleen politieke gelijkheid is voor zgn. rasechte joden, oftewel joden met een joodse moeder. De rest mag meedoen, maar trapsgewijs met minder rechten, afhankelijk van afkomst, herkomst en godsdienst. Het lijkt me niet onbegrijpelijk dat dit Palestijnen, christelijke en islamitische, die helemaal onderaan de ladder gepositioneerd zijn door de Israëlische politiek, hier niet bepaald blij mee zijn. Uw bewering dat dit aan hen ligt, is dus absurd en dit zegt veel over de denkbeelden die u in het hoofd heeft gehaald.

  2. piterfries
    November 14, 2014 at 8:14 pm

    Wat het is dat, naar het zich laat aanzien, het overgrote deel van de joden blind doet zijn voor de ramp, die op handen is, dat vraag ik me al heel lang af.
    Gemiddeld schijnen joden een tien punten hogere IQ te hebben.
    Die hogere IQ lijkt alleen aangewend te worden voor zelfdeceptie.
    Het debakel wat Asscher net over de PvdA heeft afroepen doet je hetzelfde afvragen.

  3. Aleid Blink
    November 15, 2014 at 10:56 am

    piterfries, Joden zijn niet anders en laten zich net zo makkelijk verblinden als zeer vele christenen. Dit heeft niets met IQ te maken.

    • piterfries
      November 15, 2014 at 12:05 pm

      Lees eens Norman G. Finkelstein, ‘Die Holocaust Industrie, Wie das Leiden der Juden ausgebeutet wird’, München 2001.
      Dit is de duitse vertaling, het origineel is engels.
      Je kunt ook lezen Abba Eban, ‘An Autobiography’, 1977, New York.
      Beide auteurs betogen dat joden hun leiders volgen.

  4. Aleid Blink
    November 15, 2014 at 5:18 pm

    pf, En dus net al bv. de hierboven genoemde christenen. Over moslims wordt ook zoiets beweerd. De mens is een kuddedier.

Comments are closed.