Schijn en werkelijkheid in de joodse staat

rawabi

De nieuwe Palestijnse stad Rawabi op de Westelijke Jordaanoever. Hoewel Israël voortdurend roept dat de Palestijnen zelf iets van hun leven moeten maken in plaats van steeds maar te klagen, worden dit soort veelbelovende projecten door Israël juist gesaboteerd.

Het blijft verbijsterend hoe zoveel mensen de Israëlische propaganda kunnen blijven herhalen. De veranderingen in het Palestijnse landschap sinds 1948 spreken boekdelen. Toch verklaarde minister-president Netanyahu gisteren in het Israëlische parlement nog:

Ik zie geen druk op de Palestijnen. Ik zie alleen druk op Israël om steeds meer concessies te doen.

De enige manier om die “concessies” te begrijpen lijkt te zijn dat het concessies zijn aan de expansionistische agenda van de zionisten. En de toon wordt steeds dreigender. Geen enkele druk vanuit Israël of vanuit de internationale gemeenschap zal effect sorteren, verklaarde hij ook nog. Een merkwaardige uitspraak voor een leider van een land dat een democratie zegt te zijn.

Het is zoals de Amerikaanse journalist Chris Hedges schreef in zijn artikel Israëls Grote Leugen:

Ze doen de waarheid geen geweld aan, ze draaien de waarheid om.

Dat zagen we tijdens het meest recente bloedbad in de Gazastrook, toen de Israëlische propagandamachine op volle toeren draaide om ons wijs te maken dat ze het beste voorhadden met de Palestijnen, dat ze de bevolking wilden “bevrijden van Hamas”, terwijl ze onder diezelfde bevolking een slachting aanrichtten waarbij meer dan 1500 burgers om het leven kwamen.

In Australië sprak John Pilger over “het laatste taboe“, wanneer het gaat om de waarheid over wat er in Palestina gebeurt. “De aanval op Gaza was een aanval op ons allemaal”, zegt hij. De Israëlische misdaden zijn erg genoeg op zichzelf, maar ze zijn vooral een symptoom van iets veel ergers: de onmacht of onwil van de wereld om krachtdadig op te treden tegen zoveel onrecht. In een wereld die steeds meer in de ban is gekomen van massavernietigingswapens kunnen we ons dat niet veroorloven.

Singapore of Darfur?

De Israëlische regering vertelt ons dat de Palestijnen (vooral in de Gazastrook) het allemaal zelf in de hand hebben. Ze kunnen zelf kiezen of ze “Singapore of Darfur” willen zijn, verklaarde de Israëlische minister van Transport Israel Katz, die daarnaast ook nog eens duidelijk maakte dat één huilende joodse moeder erger is dan duizend huilende Palestijnse moeders.

Maar hoe zouden ze dat moeten aanpakken? Op de Westelijke Jordaanoever is geen Hamas en daar werd het project voor een nieuwe Palestijnse stad vanaf het begin tegengewerkt door Israël. Ook nu is Rawabi nog een spookstad, aangezien de Palestijnen daar niet kunnen beschikken over hun eigen water en afhankelijk zijn van de goodwill van Israël. Precies het paradepaardje waar de Palestijnen hun geld aan zouden moeten besteden “in plaats van aan raketten”. Maar met een druk op de knop kan Israël de hele stad onbewoonbaar maken. Enige vorm van autarkie is noodzakelijk, voor het zelfvertrouwen en voor het vertrouwen in hun “buren”.

Een vreedzamer en hoopgevender project dan de Tent of Nations nabij Bethlehem is nauwelijks denkbaar in de context van “het conflict”. Het is een boerenbedrijf annex ontmoetingsplek waar onder het motto “Wij weigeren vijanden te zijn” gewerkt wordt aan een dialoog tussen joden, moslims en christenen. Maar ook met dit initiatief veegde het Israëlische leger de vloer aan toen het in mei een complete vallei met 1500 fruitbomen vernietigde.

Een derde voorbeeld. Nu uit de Gazastrook. Daar werd het project Gaza’s Ark gesaboteerd door Israël. Ook dit is een volkomen vreedzaam project van mensen uit de Gazastrook met hulp van internationale vrijwilligers. Gaza’s Ark voert niets in en kan dus niet beschuldigd worden van “steun aan Hamas”. De bedoeling is juist om mensen en producten uit te voeren om de inwoners iets van menselijkheid terug te geven tijdens de onmenselijke blokkade. In april was er al een aanslag op de boot die voor forse schade zorgde en in juli werd de boot volledig vernield door Israëlische bommen.

Should I Stay Or Should I Go?

If I go there will be trouble
And if I stay it will be double
The Clash

Na drie “projecten”, nu drie mensen die wier relaties tot de joodse staat eveneens goed weergeven wat er mis is. Ik schreef al eerder uitgebreid over de Palestijnse schrijver Sayed Kashua die zeer succesvol was in Israël, maar onlangs besloot te emigreren naar de Verenigde Staten. Ook al sprak hij beter Hebreeuws dan Arabisch, ook al was hij de schrijver van een televisieserie die een hit werd, ook al werden zijn columns en boeken veel gelezen en won hij prijzen, toch werd hem keer op keer duidelijk gemaakt dat hij er toch nooit bij zou kunnen horen. Toen hij in juli ook nog eens getuige was van het geweld en het racisme tegen de Palestijnen waar politie en regering eerder aan meewerkten dan dat ze probeerden het te voorkomen, was de maat vol en pakte hij zijn koffers. Sindsdien schrijft hij af en toe een column voor de Israëlische krant Haaretz waarin hij verslag doet van zijn belevenissen in het land van de American Dream.

Ook Rula Jebreal heeft een meer dan geslaagde carrière. Ze werd geboren in Haifa en groeide op in Oost-Jeruzalem. Ze deed haar studies in Italië en is nu zowel Israëlische als Italiaanse. Haar roman Miral over de situatie van een Palestijnse vluchtelinge en haar worsteling met welke vorm van verzet het beste is, werd in vele talen vertaald en verfilmd door Julian Schnabel. Jebreal is journaliste, schrijfster en televisiepersoonlijkheid. Toen zij onlangs kritiek uitte op de eenzijdige berichtgeving van de Amerikaanse nieuwszender MSNBC in verband met de recente aanval op de Gazastrook, werd haar samenwerking met de zender beëindigd.

Zij kreeg van huis uit mee dat als ze in Israël maar heel hard zou werken om een bijdrage te leveren aan de samenwerking, ze uiteindelijk als een gelijke zou worden behandeld. Maar net als bij Sayed Kashua bleek dat een misrekening. Zelfs het feit dat ze tegenwoordig getrouwd is met een joodse Amerikaan, een zoon van een bankier van Goldman Sachs nog wel, maakt haar nog niet tot een welkome gast in haar geboorteland.

Mijn ouders geloofden in de belofte van een democratie die uitstijgt boven etniciteit. Ik koester die droom nog steeds, ook al wordt die elke keer op de proef gesteld wanneer naar huis ga. Ik ben een inwoner van Israël, getrouwd met een Amerikaanse jood, en toch ben ik niet welkom in Israël. Omdat ik Palestijns ben.

Toen zij onlangs naar Israël ging kon haar man gewoon doorlopen bij de douane, maar zijzelf en haar 17-jarige dochter werden gefouilleerd. Ook haar dochter heeft een dubbele nationaliteit, maar toen ze het paspoort van haar dochter wilde laten verlengen, kreeg ze te horen dat het niet zeker was of dat kon, want “zij is niet joods”. Een nicht van haar liep op het strand langs een groep Israëli’s die lagen te zonnebaden. Ze hadden het over de aanval op de Gazastrook en een van hen zei: “Gewoon allemaal doodschieten.” Haar nicht, 32 jaar oud, zei dat ze nog nooit zo bang was geweest.

Haar opiniestuk in The New York Times, getiteld Minority Life in Israel, is van groot belang voor het Amerikaanse publiek, dat grotendeels onwetend wordt gehouden van de realiteit in Israël die zij met veel belastinggeld steunen. Of het ook een koerswijziging van de NYT is moeten we afwachten. In het artikel gaat ze uitgebreid in op de discriminatie van niet-joden die in vele wetten is vastgelegd. Het gaat hier dus over de discriminatie van inwoners van Israël en ook al is die minder schrijnend dan de discriminatie van Palestijnen in de bezette gebieden, het blijft je verbazen hoe ook onze politici daarover blijven zwijgen.

Israël wijst erg makkelijk naar pogingen de joodse staat te delegitimeren, maar wat Israëls internationale reputatie werkelijk ondermijnt zijn niet de critici, maar Israëls afgrijselijke behandeling van de eigen Palestijnse burgers. Er is maar weinig verschil met andere landen die zich schuldig hebben gemaakt aan systematische discriminatie en segregatie van een hele bevolkingsgroep, gebaseerd op ras, religie en etniciteit.

Drie mensen had ik gezegd. Maar dit stuk is al te lang. De derde, een Israëlische jood genaamd Na’am Hirschfeld, schreef een indringend essay over zijn beweegredenen om naar Berlijn te verhuizen. En, u raadt het al, dat komt niet door discriminatie. Terwijl Palestijnen terug willen en nog steeds de hoop koesteren dat het mogelijk moet zijn als normale mensen samen te leven met hun huidige onderdrukkers, trekken gewetensvolle Israëlische joden uit Israël weg, omdat ze niet langer onderdeel willen uitmaken van een rotte en gewelddadige maatschappij. En dat is officieel, want ook de Israëlische president Reuven Rivlin heeft het over een “zieke maatschappij”.waarin de Israëli’s zijn vergeten wat het betekent “een fatsoenlijk mens” te zijn.

Het essay van Hirschfeld is te belangrijk om alleen te benoemen. Ik zal er een apart stukje over schrijven.

Engelbert Luitsz

Update 29/10: En ja hoor. De website Mondoweis geeft vandaag een overzichtje van hoe de “verdedigers van Israël” zich op Rula Jebreal storten vanwege haar opiniestuk.

4 comments for “Schijn en werkelijkheid in de joodse staat

  1. piterfries
    October 28, 2014 at 7:45 pm

    Het is niet in het minst verbijsterend.

    Het was , denk ik, John W Wheeler-Bennett, in, ‘Brest-Litovsk, The forgotten peace, March 1918’, 1938, 1963, London, die schrijft: ‘het erge van propaganda is dat degenen die die propaganda bedenken, er zelf in gaan geloven’.

    Daarentegen schrijft Daniel Patrick Moynihan, in ‘Secrecy’, New Haven 1998, ‘nooit kon propaganda slachtoffers er van overtuigen dat ze geen slachtoffers zijn’.

    Het Israëlisch Palestijns drama in twee uitspraken.

  2. Egbert Talens, Zutphen
    October 29, 2014 at 11:44 am

    Hoewel je vele kanten op kunt, bij (het lezen over) de situatie in de Palestijnse regio, ontkom ik niet aan de indruk dat er licht gloort aan het einde van de tunnel: licht dat er in bestaat dat geleidelijk de bizarre feitelijkheden van wat het p-zp, het politiek-zionistische project ‘der Judenstaat’, beginnen door te dringen tot het grote publiek. Dit zou al veel eerder het geval zijn geweest, ware het niet dat de propagandisten van dit p-zp met veel aplomb zulks wisten te blokkeren; maar die tijd is voorbij, en wereldwijd begint de publieke opinie te kantelen. Zelfs in de VS, dat zich toch heeft ontwikkeld tot de grootste steunbeer van het p-zp, dringt het besef door: ‘there’s something rotten in the state of Denmark’…

    …? Ja, maar een lang verhaal bespaar ik allen die van goede wil zijn; aan de ziende blinden en de horende doven is dat sowieso verspild.

  3. Aleid Blink
    October 29, 2014 at 7:12 pm

    Dit is precies wat Shlomo Sand beschrijft in zijn nog niet zo lang uitgekomen boek How I stopped being a Jew en waarover hij onlangs sprak in Amsterdam. Zijn optreden is te vinden op youtube Israël-Palestinalezing. Ik heb nog geen tijd gehad hiernaar te luisteren, maar wel zijn boek gelezen. Dit geluid van Israëlische zijde is zeker niet overbodig.

    Hoe meer Netanyahu van dit soort stomme opmerkingen maakt, hoe sneller men gaat doorzien dat dit niet langer zo kan. Maar het blijft hoe dan ook verbijsterend dat men er nog steeds in trapt. Telkens weer blijkt dat mensen moeilijk de knop om kunnen zetten terwijl het toch echt niet meer dan een handomdraai is.

    • piterfries
      October 29, 2014 at 8:18 pm

      Ik denk dat de geschiedenis van de joden één lange reeks zaken is waarvan een verstandig mens toen had gedacht dat het zo niet langer kon.
      Dat soort verhalen lees je over de joden in het oude Rome, en in het oude Alexandrië. Ook over joden in N Afrika en het Iberische schiereiland voor de Islamitische invasie, en over joden in het tsaristische Rusland.
      Ik zag en hoorde ooit op een Turkse engelstalige zender Turkse historici uitleggen dat de beweerde Armeense genocide zozeer onderdeel is van de Armeense identiteit dat die genocide wel altijd overeind zal blijven.
      Zo lijkt me dat de joodse identiteit van eeuwig onschuldige slachtoffers steeds weer tot rampen voor hen zal leiden.

Comments are closed.