Hoe verdrijf ik een Palestijn?

jenin_checkpoint

Palestijnen op weg naar hun werk bij een militair checkpoint in Jenin. Twintig procent van de inwoners van de Westelijke Jordaanoever en veertig procent van de inwoners van de Gazastrip zegt te willen emigreren. (Foto AP)

In een scherpe column geeft de Israëlische journaliste Amira Hass een “inventarisatie van methoden” die door Israël worden ingezet om de Palestijnen te verdrijven. Wat deze methoden gemeen hebben is dat ze doorgaans gecamoufleerd zijn: soms hebben ze de vorm van wettelijke bepalingen en soms zijn het de omstandigheden die worden aangegrepen als excuus.

(Dit stuk is losjes gebaseerd op haar column Israelis excel at camouflaging the expulsion of Palestinians, dat vandaag in de Israëlische krant Haaretz verscheen.)

De Nakba

De grootste verdrijving stamt natuurlijk uit 1948, toen er tussen de 700.000 en 800.000 Palestijnen werden verjaagd. Sindsdien ging het om kleinere aantallen, maar tot op de dag van vandaag gaat dit door.

Hier zijn de negen belangrijkste methoden om Palestijnen te verdrijven, volgens Amira Hass.

1.
Het intrekken van een verblijfsvergunning. Israël beheert het Palestijnse bevolkingsregister en heeft tussen 1967 en 1994 de verblijfsvergunningen van zo’n 250.000 Palestijnen uit de Gazastrook en de Westelijke Jordaanoever ingetrokken, aangezien deze mensen langer dan zeven jaar in het buitenland verbleven. Daar komen nog minstens 100.000 Palestijnen bij die tijdens de oorlog van 1967 waren gevlucht of verdreven. Deze mensen mochten niet terugkeren naar hun huizen.

Hass merkt hierbij fijntjes op dat Israëli’s die naar Los Angeles emigreren, nog steeds Israëli’s zijn.

2.
Onder de Oslo-akkoorden zouden Palestijnen die in 1967 hun identiteitskaart waren “verloren”, gaandeweg moeten kunnen terugkeren naar de Gazastrook of de Westelijke Jordaanoever. Hier gebruikt Israël legale truukjes om dat onmogelijk te maken.

3.
Met de controle over het Palestijnse bevolkingsregister voor de Gazastrook en de Westelijke Jordaanoever heeft Israël de terugkeer van honderdduizenden Palestijnen onmogelijk gemaakt. Slechts enkele tienduizenden konden vanwege “familiehereniging” terugkeren. Iets wat door Israël wordt gepromoot als een teken van goede wil.

4.
Zelfs Palestijnen die zijn geboren in Oost-Jeruzalem moeten erg uitkijken. Hoewel ze een status als “permanente inwoner” hebben, wordt die status ingetrokken wanneer ze zeven jaar of langer in het buitenland zijn. Maar nu is opeens de Westelijke Jordaanoever “het buitenland” (terwijl Israël in alle andere gevallen juist claimt dat dat een deel van Israël is). Dus als een Palestijn op slechts een kilometer van zijn woonplaats werk vind, raakt hij zijn permanente status kwijt. Op deze manier zijn er sinds 1967 meer dan veertienduizend Palestijnen uitgewezen.

5.
Bedoeïenen worden altijd verdreven. Van hun waterbronnen en hun graslanden. Vaak omdat hun gebied wordt aangemerkt als militair oefenterrein.

6.
Bedoeïenen (II). Zonder dat er enige aandacht voor was in de pers werden enkele tientallen Bedoeïenen die al sinds de jaren vijftig in Oost-Jeruzalem hadden gewoond, verbannen naar de Westelijke Jordaanoever.

7.
Al voor dat er sprake was van Gebied C (het grootste deel van de Westelijke Jordaanoever, volledig onder Israëlisch bestuur), had Israël er door middel van strenge regels (uitsluitend bedoeld voor Palestijnen) voor gezorgd dat het bijna onmogelijk was een vergunning te krijgen om te wonen, te bouwen, of landbouw te bedrijven. Slechts 12% van de Palestijnen van de Westelijke Jordaanoever (zo’n 300.000) leven nog in 60% van het land. Alle inwoners van zogenoemde “niet erkende dorpen” werden gedwongen te verhuizen naar de kleinere gebieden A en B.

8.
In 2002 werden 26 van de Palestijnen die in de belegerde Geboortekerk zaten naar de Gazastrook verbannen. Ze mochten na twee jaar terugkeren, zo werd hen beloofd. Maar daar is niets van terechtgekomen. Ze zijn nog steeds verbannen, op 70 kilometer van de plek waar ze geboren werden.

9.
Een favoriete methode is gewoon het leven ondraaglijk maken.

Twintig procent van de inwoners van de Westelijke Jordaanoever en veertig procent van de inwoners van de Gazastrip zegt te willen emigreren.

Doordat Israël praktisch het hele gebied van de Westelijke Jordaanoever onder controle heeft en er grote beperkingen zijn in de bewegingsvrijheid van de Palestijnen, is de kans op het vinden van werk gering. In Oost-Jeruzalem hebben ze weer te maken met het rabiate joodse racisme.

Is het mogelijk dat de Israëlische demografische experts niet weten dat er een link bestaat tussen economische problemen, het ontbreken van politieke en professionele toekomstverwachtingen, militaire en racistische aanvallen, en het verlangen te vertrekken?

Tamelijk vrij naar Amira Hass
Engelbert Luitsz

 

3 comments for “Hoe verdrijf ik een Palestijn?

  1. Aleid Blink
    October 21, 2014 at 1:01 pm

    Is het mogelijk dat Israëlische demografische experts niet weten dat …? Dat is altijd mogelijk, maar niet waarschijnlijk. Ze willen gewoon niet zover denken, want als zij dat wel doen kunnen ze hun werk niet doen. Liever handhaven ze de illusie dat zij met deze misdadige methoden meewerken aan de opbouw van een eigen land dat een voor hen veilige eenheid vormt. En zoals veelal gebeurt bereiken ze daarmee het tegenovergestelde: geen eenheid, geen veiligheid, geen eigen land, geen vrede. Zelfs niet in hun eigen hart.

Comments are closed.