De dood van een Israëlisch kind en Netanyahu’s hypocrisie

Hypocrisy: The practice of claiming to have higher standards or more noble beliefs than is the case
(Oxford English Dictionary)

montypytong2

De “stenigingscene” uit Monty Pythons Life of Brian.

Enkele dagen geleden ontmoette minister-president Netanyahu twee Amerikaanse congresleden. “We volgen de ontwikkelingen in de Golanhoogte op de voet”, zei hij, en voegde daaraan toe: “Wat we zien is dat het Al-Nusra Front, Hamas, Hezbollah – gesteund door Iran, al Qaida en die andere terreurgroepen – alle internationale normen aan hun laars lappen.”

Dat waren de woorden van de man die net zo’n 2100 mensen had gedood, bijna allemaal burgers, en daarmee elke norm van internationaal fatsoen had overschreden.

“En ik denk dat de Verenigde Naties zichzelf een grote dienst zou bewijzen indien ze in plaats van het automatisme van de Israëlkritiek de aandacht en onderzoekscommissies zou richten op deze terroristen die elke norm waarop de VN gegrondvest is met voeten treden”, voegde de premier er ook nog aan toe.

Dat zei de man wiens luchtmacht slechts enkele dagen eerder complete woonwijken had weggevaagd, soms met de bewoners er nog in, daarmee nogal wat waarden en normen waarop de VN was gegrondvest met voeten tredend.

Na dat gesprek ging Netanyahu naar huis. De volgende dag “onteigende” hij nog eens 4000 dunam (bijna 400 hectare) bezet gebied om nog meer nederzettingen te bouwen en daar duizenden van zijn landgenoten naartoe te sturen.

Er was dus niet één waarde, norm, internationale wet of verdrag – van alle waarden en normen en wetten en verdragen waarop de VN was gegrondvest – die hij niet brak, vermorzelde, verpletterde en verpulverde.

Men zou dus kunnen zeggen – zelfs met grote zekerheid – dat al het bovenstaande aantoont dat Benjamin Netanyahu met succes voldoet aan alle eisen die het woordenboek stelt aan de definitie van een hypocriet.

Maar voor wie nog twijfelt aan de grootsheid van de hypocrisie van de minister-president zijn hier nog een paar voorbeelden.

Op 20 augustus was de heer Netanyahu op video te zien toen hij zijn grote afschuw uitsprak over de onthoofding van een Amerikaanse journalist met het mes van een moordenaar van IS. Een waarlijk gruwelijke daad.

Op 19 augustus, precies een dag voor deze afschuwelijke executie, gaf de minister-president toestemming tot het doden van een acht maanden oude baby met zijn moeder, in de hoop dat de vader ook aanwezig zou zijn en ook gedood zou worden.

De moordaanslag werd uitgevoerd. Het was geen volledig succes: de baby en de moeder werden vermorzeld, over het lot van de vader is niets bekend. (Geeft niet. Hij zal wel weer trouwen en dan krijgen we opnieuw een kans.)

Merkwaardig. Er zat slechts een dag tussen een uitstekende executie en de afschuw-tot-op-het-bot van een andere executie. En hoezo is een baby minder eerzaam dan een journalist?

Misschien leert ons dit iets over wat hypocrisie eigenlijk is. Het blijkt dat het soms, afhankelijk van de behoeften van de hypocrisie, niet de daad is die het beslissende element vormt, doch het instrument. Gebruikte je een mes voor de moord? Je bent het toonbeeld van beestachtigheid. Gebruikte je laser-geleide projectielen? Je bent het toonbeeld van morele vooruitgang.

Maar Netanyahu bereikte de climax van zijn hypocriete vermogens na de vreselijke dood van de 4-jarige Daniel Tragerman op 22 augustus. Met een somber gezicht verklaarde de minister-president dat de dood van Daniel een “dubbele oorlogsmisdaad” was. Ware woorden. Hij bezwoer tevens dat Hamas een hoge prijs zou betalen. Scherpe woorden.

Het probleem is dat in de ongeveer vijftig dagen voorafgaand aan die bittere dag, het Israëlische leger tien kinderen per dag doodde. Minstens. Elke dag weer. Meer dan 500 dode kinderen in totaal. Of – in Netanyahu’s woorden – 500 dubbele oorlogsmisdaden. En wie gaat daarvoor betalen?

En dat, lieve lezers, is niet slechts een stukje uitmuntende hypocrisie. Dat is een indrukwekkende kandidaat voor de titel van opperste schaamteloosheid.

De Talmoed verhaalt over koning Alexander Janneüs die (ongeveer) het volgende tegen zijn vrouw Salome zei: Wees niet bevreesd voor de farizeeën, noch voor de sadduceeën, maar alleen voor de hypocrieten die de farizeeën naäpen, want hun daden zijn de daden van Netanyahu, maar zij verwachten een beloning als Nelson Mandela.

Janneüs heeft me overtuigd. Ik ben zeer bevreesd.

B. Michael

(Vertaling Engelbert Luitsz)

B. Michael, Death of Israeli child reveals Netanyahu’s hypocrisy

De journalist B. Michael is een van de weinige scherpe en dappere pennen in Israël. In 2009 werd hij ontslagen bij de krant Yediot Aharonot, vanwege zijn scherpe politieke satire. Hij werd weleens de “anti-bezettingscolumnist” genoemd.

8 comments for “De dood van een Israëlisch kind en Netanyahu’s hypocrisie

  1. Aleid Blink
    September 7, 2014 at 5:51 pm

    Voor de äardigheid eens even hypocriet opgezocht in Le Petit Robert, omdat daar altijd een groot aantal synoniemen genoemd worden. En vond: bedrieger, gluiperd, huichelaar, leugenaar, misleider, valsaard, enz. Allemaal nuances en allemaal even passend. Geef mij maar iemand die scherpe kritiek durft te uiten, zoals deze B. Michael. Aan het feit dat hij door de krant is afgedankt valt te zien hoe het gesteld is met eerlijkheid in die staat. Niet best.

  2. September 7, 2014 at 7:17 pm

    In 1996 verscheen er in Israël een boek, in reactie op het ondertekenen van de Oslo-akkoorden wat uiteraard een logische stap was om Palestijnen te bewegen hun gewapend verzet tegen de bezetting op te geven, waarin stond dat de de hele Arabische wereld bestond uit een gevaarlijke massa van terroristen en dat de VS vroeger of later geconfronteerd zouden worden met een enorme aanslag die hun zou helpen om te begrijpen dat Israëliërs niet vechten tegen Palestijnen vanwege hun verzet tegen wat zij als een bezetting beschouwen, maar omdat Palestijnen deel uitmaken van een groot netwerk van islamisten en Arabieren over de gehele wereld die om ideologische en islamitische redenen strijden tegen het Westen.

    Die man probeerde premier te worden en slaagde daarin. Het boek heette “Fighting Terrorism: How Democracies Can Defeat Domestic and International Terrorists.”

    Vanaf zijn eerste termijn in de jaren ’90 tot vandaag heeft Netanyahu binnen eigen kringen deze taal gebruikt en al zijn opvolgers, het leeuwendeel van politici en een groot deel van de Knesset van vandaag heeft deze taal overgenomen. In Israël bestaat er dus in hoge mate consensus over het feit dat zij vechten tegen tegen een monolithische vijand: de eeuwige Arabier/moslim. Elke Arabier/moslim is een potentiële vijand en daarom moeten we Israël onbeperkt ondersteunen voor altijd. In die bijna vijf jaar dat hij nu weer premier is, heeft Netanyahu gepleit voor een oorlog met Iran, was er de strijd tegen ‘al-Qaida’ in de woestijn, in de Sinaï-woestijn, en daarna de zoveelste genocidale acties in Gaza vanwege ‘de vijand’ die dit keer Hamas heet, en zo verder en zo voort. Ad infinitum. Deze waanzin is voor een groot deel in het westen overgenomen. Althans, Washington geeft daar leiding aan en Europese leiders, met Mark Rutte voorop, papegaaien dat na (foto’s van John McCain in gesprek met de leider van (IS)IS in 2013, bij een door een militante Palestijn genaamd Mouaz Moustafa, in dienst van AIPAC, georganiseerde “Syrian Emergency Task Force”, wat doet denken aan het Yinon-plan, laat ik achterwege. Eén (betrouwbare) bron is onvoldoende). “Maak u geen zorgen,” schreef Pepe Escobar, “wat er in Syrië/Irak en in Oost-Oekraïne gebeurt zijn slechts energie-oorlogen.”

    Bijna bij toeval vond ik een interview met ‘American rebel’ Norman Finkelstein bij ‘propaganda-zender’ RT over wat ‘gory details’ bij de laatste slachtpartij in Gaza.
    https://www.youtube.com/watch?v=JvBZhe7nU2M#t=756

    Tot zover mijn beschouwingen over de voorafschaduwingen van het aanstaande Vierde Rijk.

    • piterfries
      September 7, 2014 at 7:29 pm

      Het ging m.i. andersom, het Palestijnse verzet werd toegeschreven aan de Islam.
      Anatol Lieven schreef het volgende op 28 sept 2001 in New Cold War, Guardian

      This shame is the result of an applied historical intelligence that does not extend to the Arab world. Americans tend – and perhaps need – to confuse the symptoms and the causes of Arab anger. Since a key pro-Israel position in the US has been that fundamental Palestinian and Arab grievances must not be allowed legitimacy or even discussed, the only explanation of Arab hostility to the US and its ally must be sought in innate features of Arab society, whether a contemporary culture of anti-semitism (and anti-Americanism) sanctioned by Arab leaderships, or ancient ‘Muslim’ traditions of hostility to the West.

      • piterfries
        September 7, 2014 at 7:34 pm

        Het schiet me te binnen dat de Arabische Liga nu de VS steunt in de strijd tegen IS.
        Galloway, nu met gebroken kaak, vanwege zijn oproep tot een Israel boycot, zei eens daarover iets van ‘ze zullen wel moeten, anders bungelen ze aan de lantaarnpalen’.

  3. piterfries
    September 7, 2014 at 7:23 pm

    De vraag is, lijkt mij, hoe lang Israel zich dit gedrag nog kan permitteren.
    Zonder VS steun is Israel verloren.
    Wie VS fora volgt ziet dat de kritiek op Obama sterk toeneemt, de VS cijfertjes over hoe goed het gaat, staan tegenover door gewone Amerikanen opgezette statistieken, dat de VS de EU misbruikt staat er ook gewoon.
    Het militariseren van de VS politie lijkt er op te wijzen dat die zich voorbereidt op opstanden.
    Er is groot wapenbezit onder VS burgers, de politie wordt uitgerust met pantserwagens, en armor penetrating munitie.
    Bericht wordt dat de VS nu een grote anti IS propaganda campagne voorbereidt, ik vraag me af of VS burgers een tweede Irak oorlog zullen pruimen.
    Het idee dat met bombarderen een oorlog kan worden gewonnen is al diverse keren bewezen een illusie te zijn.
    De VS bombardeert nu VS materaal bij IS, hoe lang gaat het duren voor de VS Duits en VS materieel bij de Koerden gaat bombarderen ?

  4. September 7, 2014 at 9:00 pm

    Beste Piterfries. Wat Engelbert Luitsz doet vergt enorm veel energie. Wat ik probeer te doen is hem te ondersteunen – als betrekkelijke solipsist; wie zich autonoom noemt moet maar eens uitleggen waar men dit idee vandaan haalt en verder ga ik niet op de filosofische toer -omdat empathie en logica op een goede manier gecombineerd wordt. Of ik daar als een bak slaghout in slaag door een context te schetsen waarin genocide door het westen op macabere wijze geaccepteerd wordt – er is/was zonder meer sprake van door Israël gepleegde genocide in Gaza – is maar zeer de vraag.

    Als jij schrijft = Het ging m.i. andersom, het Palestijnse verzet werd toegeschreven aan de Islam = dan denk ik niet dat je ook maar iets van mijn 7:17 gelezen hebt. Of iets begrepen hebt van wat Engelbert, althans in de titel, bedoelt met het nogal eufemistische ‘hypocrisie’ van de zijde van Netanyahu.

    • piterfries
      September 8, 2014 at 6:59 pm

      Ik legde uit dat het naar mijn mening andersom ging, en citeerde Anatol Lieven.
      Zo nodig kan ik meer verwijzingen geven.
      Het woord hypocrisie voor de Tel Aviv bende is het eufemisme van deze eeuw.

  5. Aleid Blink
    September 9, 2014 at 1:17 pm

    piterfries, Waarom denk je dat ik die synoniemen van hypocriet hierboven heb opgesomd? Zou dat niet zijn ter voorkoming dat iemand het woord te zwak zou vinden? M.i. blijkt daaruit dat het wel degelijk een passend woord is voor deze politici. Overigens werden hun methoden ook als in koloniale tijden gebruikt door de landen die wij nog steeds als onze bondgenoten beschouwen om daarmee de lokale bevolking onder de duim te houden en ons te verrijken met de grondstoffen waaraan hun gebieden rijk waren. En waarmee haar vaak, of eerder misschien meestal terechte verzet met geweld onderdrukt werd.

    Het gaat mij er niet om het gedrag van Israël te relativeren, want het blijft schokkend.

Comments are closed.