Die trage tijd

stefan-lotte_zweig

Alsof je een klein kind ziet rennen. Een bal achterna. De wereld is niet groter dan dat. Maar dan is er de weg en de vrachtwagen. En je moet iets doen, maar je bent te ver weg en de jaren gaan voorbij voordat je haar hebt ingehaald. Honderdzeventien jaren. We zien het gebeuren, maar we willen niets doen. We kunnen niet vluchten want er is geen andere planeet die zo gastvrij is als de onze.

Stefan Zweig ontvluchtte Oostenrijk al in 1933. Hij wilde weg, ver weg  van alle ellende die zich afspeelde in Europa en ver daarbuiten. Maar de wereld was niet langer de wereld die hij had gekoesterd. Daar kon het paradijs ook niets meer aan veranderen. In Brazilië pleegde hij zelfmoord. Die Welt von Gestern was vergaan.

Een nieuwe realiteit zoals die ook door Israëlische woordvoerders werd aangekondigd is in de maak. Ontsnappen aan de gruwelen die je bedreigen behoedt je niet voor erger leed. Er is een wereld die je nodig hebt, die je achterlaat.

De mensen die helder en zonder belastende emoties kijken naar wat er gebeurt in Palestina weten dat het zionisme de vrachtwagen is die het kind zal vermorzelen. Zij weten dat die twijfelende, angstige, gevangen, verloren, verbeten, ontaarde, boze, ongelovige en verbaasde mensen het kind zijn dat overreden zal worden.

Het is niet de persoon, het is de gedachte die de ander reduceert tot een toekomst van onderwerping. De opstand moet dan ook gericht zijn tegen de idee van onderwerping, alleen dan zullen de leiders, filosofen en ideologen van de onderdrukking zich realiseren dat zij niet de bouwstenen doch het afval van de beschaving zijn. Als mensen talloze morele kamertjes bezitten is de vernietiging van een flatgebouw een morele zelfmoord.

Ik zie dat kind nog langzaam oversteken. We moeten die vrachtwagen tegenhouden. Of we moeten dat kind tegenhouden.Toen de zionisten zich met kernwapens omringden werd de wereld opeens erg klein. Misschien dat we langs de bermen met verdord gras sluipenderwijs de mensen kunnen oppakken die deze wereld niet accepteren. Want uiteindelijk zijn het mensen, geen spoken, geen zombies, geen engelen, geen duivels. We moeten in staat zijn dit gevaar te vertalen naar menselijke maatstaven.

Engelbert Luitsz