Erik Ader: “Israël wenst onderwerping”

Erik_Ader

Erik Ader, in 2008, sprekend in Groningen (foto: A. Meulenbelt).

Op 25 april 1948 regende twintig ton explosieven neer op Jaffa, zijn angstige bevolking op de vlucht drijvend. De meesten van hen belandden in Gaza. Deze terroristische daad, met het doel de stad te ontdoen van zijn Palestijnse bevolking, wordt verheerlijkt op de muren van een museum bij Jaffa, gewijd aan “de bevrijding” van die stad.

Vandaag de dag, net als in 2008/9 en 2012, regenen er op nieuw explosieven neer op deze onfortuinlijke vluchtelingen en hun afstammelingen. Deze keer kunnen ze nergens meer heen. Ze worden gedood, gewond, getraumatiseerd en hun bezittingen en infrastructuur worden geruïneerd. Hun levens waren al miserabel door opsluiting en een verstikkende blokkade.
Israël heeft geen andere keus dan zijn burgers te verdedigen, zeker, maar er zijn verschillende manieren om dat te doen. Als de keus op militaire middelen valt dan is Israël gehouden aan internationale overeenkomsten die het gebruik van geweld aan banden leggen. Een daarvan is het principe van proportionaliteit.

Israëls Dahiyeh-doctrine is gebaseerd op disproportionaliteit: de burgerbevolking zoveel pijn toebrengen dat die zich tegen het verzet zal gaan keren. Dat werkt niet en is immoreel.

Een militaire oplossing voor dit conflict is er niet. Je kunt niet een hele bevolking onderwerpen met geweld, zoals het gewapende verzet in het getto van Warschau al aantoonde. De alternatieve benadering is een oplossing van het conflict door onderhandelingen met als uitkomst een duurzame vrede, gebaseerd op een minimum aan gerechtigheid en waardigheid voor de Palestijnen. We weten allemaal hoe zo’n oplossing eruit zou moeten zien. Israël heeft tot op heden zo’n oplossing gesaboteerd. Zelfs zijn meest trouwe bondgenoot, de VS, moest na het mislukken van de laatste onderhandelingsronde toegeven dat de verantwoordelijkheid daarvoor bij Israël lag.

Is dat verrassend? Wie alle vredesprocessen heeft gevolgd kan niet anders concluderen dat Israël te kwader trouw handelde. Het “Camp David Kader voor Vrede” van september 1978, dat uitmondde in het vredesverdrag tussen Israël en Egypte, bevatte ook tekst die de volledige terugtrekking van Israël uit de bezette Palestijnse gebieden binnen vijf jaar beloofde, dat wil zeggen op z’n laatst in 1983. Dat is niet gebeurd. Israëls vorig hoofd van de MID, Jehoshafat Harkabi, zei daarover: “ Ik ben diep bezorgd over het ontwijkende gedrag van Israël in het nakomen van zijn verplichtingen in zijn eerste overeenkomst met een Arabische staat”.

Op de vredesconferentie van Madrid, die begon in oktober 1991, handelde Israël evenmin te goeder trouw. Shamir zei daarover, een paar dagen nadat hij de verkiezingen van juni 1992 had verloren, dat het hem speet dat hij er nu niet voor kon zorgen dat de nederzettingen verder zouden uitbreiden. “Ik zou de gesprekken over autonomie tien jaar lang hebben gerekt en ondertussen zouden we een half miljoen mensen in Judea en Samaria hebben bereikt”.

Rabin was de uitzondering. Hij kwam tot het inzicht dat een oplossing van het conflict door onderhandelingen onvermijdelijk was, dus werd hij vermoord in november 1994. Niet door een gestoorde enkeling maar door een representant van Israëls politiek compromisloze rechtervleugel die begreep dat Rabin een bedreiging vormde voor hun project van annexatie van de West Bank. Gelukkig voor hen kwam Likoed in 1996 weer aan de macht. Terwijl premier Netanyahoe over vrede onderhandelde in de VS in oktober 1998, spoorde minister Sharon via de radio de jeugd van Israël aan alle heuveltoppen in de bezette gebieden in te nemen.
Wie ooit de bezette gebieden bezocht, kon met eigen ogen zien dat terwijl Israël praatte over een twee staten oplossing, het er alles aan deed om dat onmogelijk te maken, met alsmaar meer nederzettingen en kolonisten. Barak’s “genereuze” bod in Camp David in de zomer van 2000 was niet goed genoeg, maar het had de basis kunnen vormen voor een doorbraak naar een vreedzame oplossing van het conflict via verdere onderhandelingen. Dat is de reden waarom Sharon het klimaat daarvoor verziekte met het uitlokken van de tweede Intifada in september 2000. Pogingen het geweld in te dammen en het vredesproces weer in ernst op de rails te krijgen via de zogenaamde “Road Map” saboteerde hij met veertien amendementen. Toen Israël de kolonisten terugtrok uit Gaza in 2005 was dat met de bedoeling het vredesproces op formaldehyde te zetten, zoals zijn kabinetschef, Dov Weisglas, het formuleerde. En dat is waar het sindsdien staat. “Annapolis” en Olmert’s Plan en Kerry kwamen en gingen en hebben daar geen iota aan veranderd. Het enige dat werd bereikt was meer tijd voor Israël om feiten op de grond te creëren. Shamir’s doelstelling van een half miljoen kolonisten is inmiddels meer dan gehaald.

Israëls agenda is duidelijk: uitvoering van het Allon-Plan van 1967. Dat wil zeggen: de annexatie van 60% van de West Bank met daarin zo weinig mogelijk Palestijnen en zoveel mogelijk natuurlijke hulpbronnen.

De Palestijnen krijgen dan in de resterende 40% van het land een soort zelfbestuur in vier gescheiden gebieden. Niet meer dan Bantoestans, zoals Sharon dat noemde. Kortom: zeer beperkte soevereiniteit in 9% van het oorspronkelijke Mandaatgebied Palestina.

Terwijl het vredesproces gaande was, hield de Palestijnse Autoriteit de West Bank rustig. Gaza moest onder de duim worden gehouden met invallen en bombardementen, zo om de twee à drie jaar. Israël heeft tot op heden met succes het plan uitgevoerd. Op den duur zal het suïcidaal blijken te zijn. Zoals Zeev Maoz, voormalig hoofd van het academische programma van de Israëlische KMA droogjes opmerkte: “Het idee dat geweld anti-Israëlisch geweld aanwakkert, maakt geen deel uit van de discussies over strategie in Israël.”

Bij vele gelegenheden heeft Hamas te kennen gegeven bereid te zijn wapenstilstanden te sluiten, voor periodes oplopend tot vijftig jaar.

In september 1997 toonde Hamas belangstelling voor een oplossing van het conflict via onderhandeling. Netanyahoe antwoordde met een aanslag op het leven van Khaled Meshal. Van de stichter van Hamas, sheik Ahmed Yassin, is bekend dat hij bereid was de staat Israël te accepteren in ruil voor een Palestijnse staat daarnevens. Een vorige chef van de Mossad, Efraim Halevi, acht Hamas een organisatie die woord houdt en die ook in staat is afspraken na te komen. Israël is nooit serieus op deze openingen ingegaan. Noch heeft het gereageerd op de vredesvoorstellen van de Arabische Liga in 2002, herhaald in 2007. Die behelzen vrede in ruil voor een beëindiging van de bezetting.

In 2006 is er een unieke gelegenheid verspild om het conflict op te lossen. Hamas nam deel aan de verkiezingen voor het Palestijnse parlement, al doende deelnemend aan het politieke en democratische proces en bereid de verantwoordelijkheden te dragen die daarbij horen. Het resultaat van deze vrije en eerlijke verkiezingen in Palestina waren Israël en het Kwartet onwelkom en de regering die op basis van deze uitslag werd gevormd zag zich geconfronteerd met drie voorwaarden. De VN vertegenwoordiger, Alvaro de Soto, en Efraim Halevi noemden ze onnodig en onrealistisch. Alsof deze politieke banvloek nog niet genoeg was, hielp de VS-administratie uit die tijd met het versterken van Fatah’s sterke man Dahlan om Hamas in Gaza omver te werpen. Dat pakte verkeerd uit: Hamas doorzag het opzetje en verdreef Fatah in juni 2007 uit Gaza.

Kanwisher et al, drie onderzoekers verbonden aan Amerikaanse en Israelische topuniversiteiten, verdiepten zich in de vraag wie er verantwoordelijk was voor het weer oplaaien van geweld tussen Israël en de Palestijnen tussen september 2000 en oktober 2008. In 79% van de gevallen was het Israel, 8% was de schuld van de Palestijnen en 13% was een gedeelde verantwoordelijkheid. Getallen om in het achterhoofd te houden wanneer Netanyahoe praat over de noodzaak voor de Palestijnen het gebruik van geweld af te zweren, cq. ze te ontwapenen. Deze percentages passen naadloos in een algemeen patroon van Israëlische afwijzing van oplossingen voor het conflict zoals dat naar voren komt uit onderzoek van Maoz, en Amit en Levitt.

Israël startte een nieuwe geweldsronde met een inval in Gaza op 4 november 2008. Halevi vertelde het Israëlische kabinet in december 2008 dat Hamas bereid was Israël te erkennen in ruil voor een Palestijnse staat binnen de grenzen van 1967; de directeur van Shin Bet vertelde het kabinet toen dat Hamas een voortzetting van de bestaande wapenstilstand wenste. Israël koos voor geweld: de vreselijke “Operation Cast Lead”. Oud-president Jimmy Carter, die met Hamas had gesproken, noemde deze oorlog onnodig: hij had kunnen worden vermeden als Israël positief had gereageerd op Hamas’ redelijke voorwaarden.

In November 2012 doodde Israël de militaire kommandant van Hamas, Ahmed Jabari, terwijl hij nog bezig was de details van een wapenstilstandsovereenkomst met Israël door te nemen. Israëls onderhandelaar, Gershon Baskin, noemde dat: “..een preventieve aanval op de mogelijkheid van een langdurige wapenstilstand en een zware slag voor de weinige meer gematigde aanhangers van Hamas.”

Deze oorlogen waren kennelijk niet onnodig voor zover het Israël aanging: zij waren nodig om de territoriale concessies te voorkomen die het gevolg zouden zijn van vrede.

Na het mislukken van het initiatief van Kerry, met dank aan Netanyahoe, creëerden de Palestijnen in april jl. een nieuwe regering van nationale eenheid. Deze regering, onder President Abbas en bestaande uit alleen maar technocraten, was bereid de Kwartet-voorwaarden te accepteren. In plaats van deze ontwikkeling te verwelkomen wees Netanyahoe die af en confronteerde het nieuwe kabinet met obstakels. Toen daarna twee individuen drie Joodse tieners ontvoerden en vermoordden, gaf Israël Hamas de schuld en gebruikte het als voorwendsel om op de West Bank te keer te gaan – nachtelijke invallen in 1500 huizen en de arrestatie van 570 mensen – en om Hamas daar aan te vallen.

De Palestijnen leven in een steeds kleiner wordend gebied, onder verslechterende economische en sociale omstandigheden, onder de voortdurende, straffeloze aanvallen door kolonisten en het Israëlische leger, die gevangen nemen en doden, bezit vernielen en natuurlijke hulpbronnen stelen, terwijl de rest van de wereld tandeloze vermaningen mompelt. Er is geen eind in zicht aan hun lijden, er is niets dat de vlam van hun hoop brandende houdt. Opperste wanhoop is de bron waaruit het Palestijnse. terrorisme voortkomt. Nurit Peled, de moeder van een slachtoffer van een Palestijnse zelfmoordterrorist begreep dat toen zij Benjamin Netanyahoe verbaal te lijf ging met de woorden: “Israel kweekt terrorisme…zij offeren zichzelf op omdat wij hun levens waardeloos hebben gemaakt in hun eigen ogen.”

Vijftig jaar geleden maakte het westen de tragische vergissing niet te begrijpen dat voor de Vietnamezen communisme slechts een ideologie was voor hun nationale bevrijding en niet een onderdeel van een grote communistische strategie gericht op wereldoverheersing. Het zou even tragisch zijn niet te begrijpen dat Palestijnse steun voor Hamas geen uitdrukking is van extreme religieuze opvattingen noch deel uitmaakt van een Islamistische samenzwering om de wereld te overheersen. Het moet gezien worden voor wat het is: een uitdrukking van gefrustreerde nationale aspiraties.

Israël distantieerde zich nooit van de terroristische daden die het beging in het proces van het creëren van de Staat en daarna. De meest prominente daders werden presidenten en premiers.

Albert Einstein en andere Joods Amerikaanse leiders, noemden hen in 1948 fascisten, met goede redenen. Netanyahoe is een kind van deze politieke traditie. De veroordeling van Palestijns terrorisme uit zijn mond klinkt hol en onoprecht zolang hij, zijn partij en zijn coalitiepartners zich niet onvoorwaardelijk hebben gedistantieerd van de daden van de grondvesters van Israël in plaats van ze te verheerlijken, en zolang zij de Dahiyeh- doctrine aanhangen die is gebaseerd op de principes van terrorisme.

Israël wil geen vrede, gebaseerd op een minimum aan gerechtigheid, Israël wenst onderwerping.

Het zal slechts leiden tot verdere radicalisering in Palestina en uiteindelijk tot Israëls ondergang.

Erik Ader

Erik Ader is een Nederlandse oud-ambassadeur. Volgens Yad Vashem redden zijn ouders meer dan 200 Joodse landgenoten gedurende de Duitse bezetting; zijn vader betaalde daarvoor met zijn leven. Hij reisde veelvuldig naar Israël en de Bezette Gebieden, inclusief Gaza, voor het laatst in mei dit jaar.

Dit artikel verscheen eerder op de website van Anja Meulenbelt.

22 comments for “Erik Ader: “Israël wenst onderwerping”

  1. Nestor Makhno
    August 13, 2014 at 1:49 pm

    De moord op de drie jonge kolonisten wordt dor vrijwel iedere commentator als een op zichzelf staand gegeven gezien . Ik zie dat anders. De executie van twee knapen op 15 mei Nakba dag in Ofer door het IDF en vastgelegd met camera’s waaronder die van CNN lijken mij de werkelijke reden te zijn voor de moord op de drie kolonisten. op 12 juni 2014

    • August 14, 2014 at 10:21 pm

      Duidelijk dat je niet door hebt dat dat waarover jij hebt hebt pallywood was en de moord op de drie Joodse jongens begaan werd omdat zij Joden waren en moslims menen dat alles van hen is, dus ook Judea en Samaria. Overigens ook Nederland en de rest van de wereld. Of ben je nog niet zo ver dat dit eens tot je is doorgedrongen?

  2. Aleid Blink
    August 13, 2014 at 2:19 pm

    NM, Daar zoudt u wel eens gelijk in kunnen hebben. Israël wenst geen enkele verantwoordelijkheid voor wat dan ook te nemen. Het ziet er naar uit dat de zionistische grondleggers van die staat niet bedacht dat dit hoort bij een volwassen staat. Een psychiater of psycholoog zou dit gedrag neurotisch noemen.

    • piterfries
      August 13, 2014 at 3:45 pm

      ‘Palestijns jood’ Gilad Atzmon bepleit dan ook collectieve psychotherapie voor alle joden.

  3. piterfries
    August 13, 2014 at 3:36 pm

    Israëliërs begrepen Rabin niet.
    Hij deed maar alsof.
    Hij was één van de beste nederzettingen bouwers.
    Oslo was één grote poppekast, de Israelische hoofdonderhandelaar schreef later zelfs een boek als titel iets van ‘Hoe wij de Palestijnen bedonderden’.

    • Egbert Talens, Zutphen
      August 13, 2014 at 4:42 pm

      Zonder nadere gegevens — titel, naam van de auteur, uitgever — is dit een losse flodder. Daarvan bestaan er al méér dan genoeg.

      • piterfries
        August 13, 2014 at 7:22 pm

        Lees ‘Het beroofde land’, Anja Meulenbelt, 2000, Amsterdam.
        Ik ben geen losse flodder iemand, dat zou inmiddels bekend kunnen zijn.
        Als het echt nodig is kan ik kijken of het boek kan vinden, en meer details kan geven.
        Ik vermoed dat het boek alleen in het hebreeuws is verschenen.
        Dat Oslo een losse flodder was lees je overigens ook bij
        ‘This side of peace’, Hanan Ashrawi, 1995, Simon + Shuster.

        • Egbert Talens, Zutphen
          August 13, 2014 at 9:27 pm

          Wijs maar aan waar dit staat in DEZE KANT VAN DE VREDE. Zelfs in bedekte termen, of tussen de regels door, kom ik nergens tegen dat ‘Oslo’ door Hanan Mikhail-Ashrawi als een losse flodder wordt beschouwd. Als u, p, het anders bedoelt, dan hoor ik dat graag.

          • piterfries
            August 14, 2014 at 9:04 am

            Uit mijn herinnering van dit boek, het is even geleden dat ik het las, schrijft Ashrawi dat er op de dag na het ingaan van de Oslo accoorden niets veranderd was. In de dagen daarna ook niet.

        • piterfries
          August 14, 2014 at 11:20 am

          Kon niet laten het even na te kijken.

          ‘Het beroofde land’, Anja Meulenbelt, 2000, Amsterdam

          bl 342, Uri Savir, The Process, Savir 1999.

          Savir was hoofd van de Israelische onderhandelingsdelegatie in Oslo.

          ‘Kijk hoe we de Palestijnen nou weer te slim zijn afgeweest, is de teneur van het boek. … absoluut minimum aan concessies in de vorm van land. Over Jerusalem is niet te praten …. over de vluchtelingen is ook geen discussie mogelijk, over de ontmanteling of bevriezing van de nederzettingen evenmin’

          • Aleid Blink
            August 14, 2014 at 1:18 pm

            Hier wordt dus exact beschreven wat aan alle kanten voelbaar was in de bezette gebieden: dat er wel gepraat wordt over een vredesproces, maar dat de praktijk anders uitwijst. Ik heb dit boek allang in de kast staan, het te lezen van dit soort boeken vreet zodanig aan me dat ik ze steeds weer opzij moet leggen.

          • Egbert Talens, Zutphen
            August 14, 2014 at 2:55 pm

            Kijk, dat ‘Oslo’ niets goeds voor de Palestijnen in petto had, dat moge duidelijk zijn. Maar dit werd pas na verloop van tijd duidelijk, ook voor Hanan Ashrawi c.s. Nmbm had Abbu Ammar — Yassir Arafat — beter moeten weten; dat tegenover een batterij aan juristen aan Israelische kant, de kleine Palestijnse delegatie volledig in het niet verzonk. Overigens schrijft Hanan wel dat het bij het wereldkundig maken van ‘Oslo’ — op 13 september 1993, notabene — de Israelische juristen al hadden geprobeerd, met kleine wijzigingen in de tekst, de Palestijnse aanspraken op een zijspoor te dirigeren. Een teken aan de wand. Een en ander kwam naar voren in samenhang met de Israelische weigering dat er sprake kon zijn van zoiets als de PNA. Niks PNA, enkel PA, omdat met de N van Nationaal de Palestijnse aanspraken internationaal-rechtelijke betekenis kregen; dat werd (dus) voorkomen met de term Palestijnse Autoriteit, zónder Nationaal als duiding inzake legitieme Palestijnse aanspraken op de grond! En in DEZE KANT VAN DE VREDE komt de indeling van de regio als Palestijns entiteit in A, B en C gebieden, niet aan de orde.
            Het erbij slepen van Het Beroofde Land, van Anja Meulenbelt, komt bij mij over als een afleidingsmanoeuvre; Maar dit terzijde; het is niet echt van belang. Wat ik wel van belang acht, is dat u eens moet proberen duidelijker te formuleren. Die laatste alinea, met daarin de woorden ‘is de teneur van het boek’. … , is bijna onleesbaar. Dan liggen misverstanden al snel voor het oprapen. En rond dit onzalige I-P-conflict bestaan al misverstanden genoeg; sommige met opzet gelanceerd, dus laten wij er dan niet nóg meer aan toe voegen.

    • August 13, 2014 at 5:21 pm

      Ik ken dat boek ook niet. Wel is bekend dat Netanyahu trots vertelde dat hij de Oslo-akkoorden om zeep had geholpen en dat Israël met de VS naar believen kon schuiven.

      Jonathan Cook: Netanyahu admits on video he deceived US to destroy Oslo accord
      http://goo.gl/3Nhq39

  4. Aleid Blink
    August 13, 2014 at 6:47 pm

    Toen ik begin 1996 in Palestina arriveerde, maakte ik meteen kennis met de Jahalinbedoeïenen die toen van hun gronden werden verjaagd t.b.v. de bouw van Ma’ale Adumim, sindsdiens een van de grootste nederzettingen op bezet gebied. Men meende hier dat er daar vrede heerste, maar vrijwel niemand begreep hoe de werkelijkheid daar in de steel stak. Er werd versneld doorgebouwd aan de nederzettingen om daarmee feiten aan de grond te creëren. Israël had dit soort zaken niet bij de onderhandelingen willen betrekken, maar schoof ze door naar de toekomst. De oneindigheid dus. In Le Monde Diplomatique had ik al gelezen dat het gebied langs de Jordaan buiten de onderhandelingen was gebleven en de verdeling in A, B en C-zones een farce was. Dit was dan ook de oorzaak van de vier dramatische aanslagen eind februari 1996 door Hamas – nog geen verentwintig uur na mijn aankomst – die begrijpelijkerwijs geen genoegen nam met de uitkomst van de vredesonderhandelingen.

    Ik heb toen direct al de indruk gekregen dat Rabin vooral met zijn vredesspel zijn eigen mensen en de wereld een rad voor de ogen wilde draaien en dat zo geloofwaardig deed dat de tegenpartij hem vermoord heeft. Nog jaren werd er gesproken over hét vredesproces, maar dat is nooit werkelijk op gang gekomen. Israël heeft er steeds weer alles aan gedaan om het tegen te houden en schoof, alsof dat vanzelfsprekend was, de schuld daarvoor op de Palestijnen. Helaas geloven nog steeds te veel mensen in deze schandalige leugen.

  5. piterfries
    August 14, 2014 at 3:13 pm

    ” Wat ik wel van belang acht, is dat u eens moet proberen duidelijker te formuleren. Die laatste alinea, met daarin de woorden ‘is de teneur van het boek’. ”

    Beste Egbert,
    Ik citeer Anja Meulenbelt, letterlijk, vandaar de aanhalingstekens.
    In citaten is het gebruikelijk onderbrekingen met stipjes aan te geven.
    Je kunt niet van mij verwachten dat ik een halve pagina overtik, de vraag waar het om ging is welk boek het was.
    Ik voegde het citaat toe omdat mijn eerste formulering van de inhoud onnauwkeurig was.

    Aleid,
    je schrijft vredesproces was.
    Naar mijn mening IS er nog steeds geen vredesproces, er zijn alleen schijnbewegingen.
    Verder, tja, dit soort boeken moet je toch uitlezen.
    Ze geven inzicht in de hersenprocessen van sommige Israëliërs.
    Die tref je ook aan bij lieden als Goldhagen, Ralph Giordano, Chaim Potok, Yitshaq Ben-Ami en Rich Cohen.

    • Aleid Blink
      August 14, 2014 at 4:43 pm

      Pf, Wel goed lezen. Ik schrijf over begin1996 en dat ik toen al begon te beseffen dat het vredesproces een farce was. Het is nooit van de grond gekomen, omdat Israël iedere keer weer het zo wist te draaien dat de onderhandelingen op niets uit draaiden, En vervolgens legden ze de verantwoordelijkheid daarvoor bij de Palestijnen. Ook dat ettert nog steeds door.

      Ga er maar vanuit dat er mensen zijn die minstens zoveel over deze kwestie weten als jij, bv. doordat ze het niet alleen van boeken hoeven te hebben.

      • piterfries
        August 14, 2014 at 7:05 pm

        Vanwaar het idee dat ik het alleen van boeken moet hebben ?
        Wat ik uit anderen hoofde weet, daar kun je niet zoveel mee.
        Dat is ‘horen zeggen’, of ‘subjectieve waarneming’.

        Zoals een Syrische grenspostcommandant, die uitgebreid uitlegde dat niet de Arabieren, maar de joden de racisten zijn.

        Israel bezocht ik inderdaad nooit, ik zou ook niet weten wat ik daar zou moeten, afgezien van dat ik een dergelijk land niet wil bezoeken.
        Ik was wel lang geleden achter het ijzeren gordijn, en in de tijd van Franco in Spanje, maar ik wist dat daar de bewoners tegen het regime waren.

        Hoe het is op West Bank en in Gaza, daar hoef je alleen tv voor te hebben, vooral Belgische.

        • August 14, 2014 at 10:18 pm

          ‘Hoe het is op West Bank en in Gaza, daar hoef je alleen tv voor te hebben, vooral Belgische.’

          Waarmee links zeer mee ingenomen is, met zo’n politieke zombie die meent dat wat hij in de media ziet of leest de waarheid is.

          • piterfries
            August 15, 2014 at 8:29 am

            Consistent liegen is heel lastig.
            Wie zich interesseert in de geschiedenis van Israel en de Palestijnen baseert zich niet op één tv reportage.
            Er is internet, er zijn fora, er bestaan e mails, er zijn boeken.
            Er zijn mensen die er geweest zijn, daar hoor je verhalen van.
            Dat geheel levert op termijn een consistent beeld.
            Zionistische propaganda is dan niet meer in staat zo’n beeld onderuit te halen.
            Dat is ook wat Thomas L Friedman schrijft ‘de technische ontwikkelingen zijn niet in het voordeel van Israel’.
            Tijdens het vorige bloedbad op Gaza konden we de foforbommen live zien exploderen, deze keer wilde Israel kennelijk dat stigma voorkomen.

          • Aleid Blink
            August 15, 2014 at 9:35 am

            Pf en Mirjam, In boeken lees je over en op TV zie je de ervaring van een ander. Het is hoe je het ook wendt of keert toch anders wanneer je zelf zo’n twee jaar onder Palestijnen woont en dagelijks met Palestijnen en hun kinderen verkeert, met hen in de collectieve taxis zit, tegenover soldaten staat, hun reacties kent, vele dorpen en vluchtelingenkampen bezoekt en daar ook bij mensen logeert, m.a.w. hen en hun leven door en door leert kennen. En daardoor ook hoe zij met die hele situatie omgaan, hun leven leven met alles erop en eraan en daarin je eigen ervaringen herkent die je nog hebt van de bezetting 40-45 hier. Dat samen is het deel wat ontbreekt als je het alleen van boeken en de media moet hebben. Dat geeft verder niets, maar dit is wel een aanvulling op de kennis die je zonder deze ervaringen hebt opgedaan.

  6. piterfries
    August 15, 2014 at 10:39 am

    Aleid,
    ik ben het in zoverre met je eens, dat ik na reizen in verre landen terugkwam met het idee dat ik niet veel had geleerd wat ik niet wist, maar dat het wel meer waar was geworden.
    Toch geldt ook het tegenovergestelde, ik kwam eens terug uit een land wat toen dagelijks de voorpagina’s haalde vanwege revolutie en opstanden, ik had er daar niets van gemerkt.
    Wist wel dat er wat gaande was.
    Een Nederlander was in die tijd zelfs in een stad met een burgeroorlogje, hij wist niet dat die gaande was op de dag dat hij er was, merkte er niets van.
    Twee straten vanaf de Champs Elysée in de zestiger jaren, studentenopstanden, merkte je er niets van.
    Bezetting 40 45, kort geleden opgedoken foto’s uit die die tijd van Parijs leidden tot groot opzien in Frankrijk, een vredige stad, mensen op terrasjes, Duitse soldaten die op hun eentje ongewapend door de stad liepen.
    In de tijd van Z Afrika rassentoestanden mocht je daar niets van zeggen als je er niet geweest was.
    Het is dus allemaal maar betrekkelijk.

  7. Aleid Blink
    August 15, 2014 at 12:08 pm

    Pf, Dat kan inderdaad gebeuren, maar niet als je daar bent op de manier waarop ik daar was, zoals op te maken valt uit wat ik schreef – alleen al wat je dagelijks meemaakte bij de checkpoints. Ik zal nooit zeggen dat mensen die het nieuws goed volgen en zich verder in de zaken verdiepen, niets mogen zeggen. Integendeel. maar wel dat de directe ervaring nu eenmaal dingen anders kleurt en het zinvol kan zijn ook die inkleuring serieus te nemen. Het gevaar is echter, maar dat besefte ik gelukkig terdege, dat je je emotioneel laat beïnvloeden door de mensen om je heen, de situatie alleen nog maar in zwart/wit ziet, zoals veel Israëlliefhebbers plegen te doen.

    Wat die foto’s van Parijs betreft, vergeet niet dat dat momentopnamen waren van gebeurtenissen die ‘ook’ plaats vonden, maar vaak niet bij iedereen bekend werden en vooral niet in zo’n grote stad als Parijs en groot en toen verdeeld land als Frankrijk. In ons kleine landje was het heus zo anders, weet ik ook min of meer uit eigen ervaring. Ik vraag me af of de mensen die zich zo verbaasd toonden over die foto’s, de oorlog zelf hadden meegemaakt en hoeveel mensen dit betrof.

Comments are closed.