Peter Cohen: een radicaal voorstel voor Palestina

Anti-Zionism, in fact, is the form that much of today’s anti­-Semitism takes.
Alvin Rosenfeld [1]

jaffa

Gezicht op Jaffa vanaf zee, 1898-1914. (Matson Collection)

De wortel van het nooit eindigende conflict in Palestina en hoe het op te lossen

De zienswijze dat Joden een natie vormen ligt ten grondslag aan het zionisme. Er liggen nog veel meer ideeën aan de basis van het zionisme, maar een bespreking van al die ideeën is hier niet zinvol. De notie van een joodse staat is een 19e-eeuwse uitvinding [2] en net als veel andere 19e-eeuwse uitvindingen kost het veel tijd om deze te ontwarren en ter zijde te leggen. Hieronder wordt de vraag gesteld hoe de schade die het zionistisch project aangericht heeft kan worden verminderd, of zelfs teruggedraaid, met vreedzame politieke middelen.

Het zionisme is een conceptuele ideologie die er van uitgaat dat de grond van Palestina ‘de joden’ toebehoort, in zijn geheel dan wel voor een deel. Men mag natuurlijk geloven wat men wil, maar het wordt anders wanneer dergelijke aannames leiden tot georganiseerde veroveringen, verdrijvingen, landonteigeningen, of de herhaaldelijke episoden van bruut geweld die we onlangs in de Gazastrook hebben gezien.

Vele woorden zijn er gewijd aan de vraag hoe er ‘vrede’ kan komen tussen de bewoners die ten tijde van de zionistische verovering van Palestina al in Palestina woonden, en zij die er naartoe zijn geëmigreerd als zionistische kolonialen. Dit stuk gaat niet over dat soort vrede. Ik ben niet geïnteresseerd in manieren om tot vrede te komen binnen de huidige status quo. Waar ik het over heb is iets veel fundamentelers: de teruggave van Palestina, langs politieke weg, aan wat we de Palestijnen zijn gaan noemen. Het past hen die een eind aan het geweld en een rechtvaardige vrede zoeken om in ieder geval open te staan voor mijn argumentatie, die als volgt gaat:

Ik versta onder Palestijnen alle mensen die het land bewoonden gedurende de eeuwen dat het onder Turks bewind stond (1517-1917). Daaronder zijn ook joden. Ik beschouw die joden als onderdeel van de Palestijnen omdat ze geen deel uitmaken van de zionistische kolonisatie vanaf circa 1890.

Men kan Palestina definiëren als het hele gebied dat de Engelsen in 1923 in mandaat toegewezen kregen door de Volkenbond. Daartoe behoorde ook het huidige Jordanië, ten oosten van Jordaanrivier. Ik bedoel hier met Palestina het hele Britse mandaatgebied zonder Jordanië. Vaststaat dat dit Palestina zonder Jordanië in de afgelopen periode van ongeveer honderd jaar is beschouwd als emigratiebestemming voor mensen die zich “zionisten” noemen. Deze zionisten zijn afkomstig uit een groot aantal landen waar joden woonden en nog steeds wonen. Ik beschouw deze emigratie als onwettig, want ze is door vreemde machten opgedrongen aan de lokale bevolking. De mensen die het land bewoonden beschikten niet over de middelen om die stroom emigranten te weren, noch om de politieke en ideologische legitimeringen ervoor afdoende te weerleggen.

De Balfour-verklaring uit 1917 wordt beschouwd als een van die legitimeringen hoewel niemand beweert dat de toenmalige regering van Groot-Brittannië het recht had het land van Palestina aan anderen toe te wijzen dan de bewoners ervan. Ook de Verenigde Naties, die een stuk van Palestina toewees aan de immigranten bij de zogenaamde deling van Palestina in 1947, had volgens haar eigen Handvest dat recht niet zonder de toestemming van de bewoners van het mandaatgebied.[3]

De economisch en staatsrechtelijk zwak ontwikkelde inheemse bewoners van het Britse mandaatgebied hebben de zionistische immigratie niet kunnen verhinderen, hoewel de Britten konden weten dat zionistische immigratie de belangen van de lokale bevolking in hoge mate schaadde.

Britse pogingen om die immigratie tegen te houden waren onvoldoende, om niet te zeggen slordig en ongeloofwaardig[4]. Een reden om de door de Britten zwak tegengewerkte immigratie naar Palestina als legaal te beschouwen is er dus niet. Er is ook geen reden om de zionisten – die Palestina tegen de wil van de bevolking zijn gaan bevolken – te beschouwen als ‘bewoners’ in de zin van het VN-handvest. Ze moeten worden beschouwd als krakers van een niet leegstaand huis. De koloniale machten die in de VN van 1947 de belangrijkste financiële en militaire touwtjes in handen hadden hebben die kraak mogelijk gemaakt en hebben vervolgens geholpen bij de inrichting van hun nieuwe huis.

In zijn dikke en zorgvuldig geformuleerde boek ‘A just Zionism’ stelt Chaim Gans vast dat er sprake is van ‘historische rechten’ van de joden op het land van Palestina. Ik ben het zoals velen niet met hem eens, het is uit de lucht gegrepen knutselwerk zonder enige basis. De stelling dat er joden bestaan die afstammen van hen die er duizenden jaren geleden woonden is op zijn best een veronderstelling.[5] Maar zelfs als die veronderstelling plausibel gemaakt zou kunnen worden, dan nog is er geen enkele juridische grondslag in te vinden voor de zionistische roof van Palestina. Ander “bewijs” zal geleverd moeten worden om deze kolonisatie te rechtvaardigen.

Gans stelt in aanvulling op de ‘historische rechten’ dat “the horrendous scope and nature of the persecution [of Jews] in the 1930s and 1940s provided justification for establishing Jewish self-determination in the Land of Israel.”[6] Hij herhaalt dit argument op vele plekken op verschillende manieren, alle neerkomend op zijn conclusie dat de joden net als de oorspronkelijke bewoners rechten hebben en ‘dus’ het land moeten delen. Dat argument heeft de logica van een crimineel die het verschrikkelijke misbruik uit zijn jeugd en de moord op al zijn verwanten gebruikt om uit te leggen dat zijn misdaad eigenlijk geen misdaad is.

Deze wijze van formuleren is de standaardformule van het denken over een uitweg uit dit conflict en heeft nog steeds veel voorstanders in Israël, de Verenigde Staten en Europa. Dat is echter louter misleiding en de verdraaide logica die erachter zit bevat de kern van het conflict: men geeft illegaal een stuk land aan immigranten, men legitimeert dit met opportunistische argumenten van religieuze en pseudohistorische snit, daarbij vermijdend te spreken over wat er aan de hand is: klassiek westers kolonialisme dat zich alleen kan handhaven dankzij militaire of economische overmacht en bezetting.

Hoe men het ook wendt of keert, de immigranten die erheen gingen vanaf circa 1890, of na de volstrekt onwettige ‘deling’ door de VN in 1947, zijn niet anders dan dat: immigranten. Ze zijn neergestreken in een mandaatgebied tegen de uitdrukkelijke wens van de bevolking en tegen de in het VN-handvest omschreven regels van internationaal recht. De bevolking van Palestina en haar leiders hebben geprobeerd zich met primitieve middelen te verzetten, maar hebben het verloren van de immigranten met hun superieure financiële en militaire organisatie van westerse oorsprong[7].

Maar die superioriteit creëert geen legitimiteit. Alle kolonialisme werd mogelijk op grond van vergaande militaire en economische overmacht ten opzichte van de gekoloniseerden. Pas toen koloniën zelf over wapens en organisatie gingen beschikken hebben ze zich aan hun bezetter kunnen onttrekken. Vietnam, Indonesië, India, Algerije, om voorbeelden te noemen. Waar het niet lukte, in Palestina, Zuid Amerika, Australië en de VS is de situatie van de inheemse bevolking rampzalig.

Palestina is echter een apart geval omdat het pas veel later een kolonie werd, in een periode van algemene dekolonisatie. Het werd een koloniale staat in een naoorlogse periode waarin de VN was opgericht om aan het kolonialisme en illegale veroveringen een einde te maken! Het is een laatste en dramatische stuiptrekking van het westers veroveringskolonialisme. Het wordt tijd het beestje bij de naam te noemen: Israël is als kolonie een voortdurende bron van geweld en conflict. Het is geen ex-kolonie, noch is het voor zeer velen een aanvaard onderdeel van de wereld. Het is een westerse bezetting in het Midden-Oosten zonder politieke legitimatie nu of in de toekomst, aangezien het geen reden van bestaan heeft en die ook niet kan scheppen.

De politiek van Israël is altijd geweest het scheppen van voldongen feiten, voldongen veroveringen die werden vastgehouden met behulp van de haar constituerende westerse staten in Europa en Noord-Amerika. Die politiek is tot nu toe nimmer afdoende aangevochten en gaat dus door. Israël kan zich gedragen als schepper van steeds nieuwe voldongen feiten, om daarbij zijn status als zich continu uitbreidende bezetting met enorme overmacht te bestendigen. Maar als het de steun van het Westen verliest heeft het niet langer de middelen om zichzelf te beschermen, zal het niets meer hebben om z’n bestaan te waarborgen, noch de grondstoffen om zichzelf overeind te houden. Het zou atoombommen kunnen gebruiken, maar die brengen de legitimiteit van het westers implantaat op geen enkele wijze dichterbij.[8]

De uitweg

In dit stuk pleit ik ervoor dat de verplaatsing van miljoenen zionisten naar Palestina ongedaan wordt gemaakt. Dat de zionisten die naar Israël zijn geëmigreerd teruggaan naar waar ze vandaan kwamen, en dat de in Israël geboren nakomelingen van emigranten gevraagd wordt of ze zullen teruggaan naar de landen van hun ouders of grootouders of naar andere landen.

In een goed doordacht VN-plan om Israël te dekoloniseren en Palestina te reconstrueren moet het onrecht dat de Palestijnen werd aangedaan niet herhaald worden. Honderdduizenden Palestijnen werden uit hun huizen en van hun land verdreven, zonder ooit ook maar een cent compensatie te ontvangen voor de immense schade die het zionistische project hen heeft berokkend. Dat is geen voorbeeld om te volgen. Mijn voorstellen behelzen geen “deportatie” van Israëli’s, maar geven hun mogelijkheden om elders een beter leven op te bouwen, waardoor na verloop van tijd het zionistische project uiteen zal vallen. Ik herhaal: het voorbeeld van de zionisten in 1948 verdient geen navolging. Dat moet nooit herhaald worden! Het doel moet zijn om te komen tot een vreedzame beweging om de pre-koloniale status te herstellen. Er moet (eindelijk) compensatie worden betaald aan de oorspronkelijke Palestijnen en tevens aan alle zionisten die bereid zijn tot vreedzame emigratie uit het veroverde land.

Deze compensatie moet worden betaald uit een fonds van de Verenigde Naties dat door hen moet worden opgericht en beheerd. Het geld moet voornamelijk komen uit die landen die hebben geholpen Palestina te verdelen in 1947: de Verenigde Staten, Europa en Rusland. Deze landen moeten al diegenen die Palestijns land hebben gestolen de mogelijkheid bieden zich legaal in die landen te vestigen. Uiteraard kunnen ook andere VN-leden aanbieden bepaalde aantallen zionistische kolonisten op te nemen.

Het aanbieden van een zeer royale compensatie in ruil voor emigratie zou ook veel geld besparen vergeleken met de voortgaande demografische en militaire bezetting van Palestina. Het voorstel tot compensatie is vergelijkbaar met dat van de Likoed-politicus Moshe Feiglin (noot 11), die het voorstelde voor Palestijnen. In zijn optiek was het beter Palestijnen geld te geven om te vertrekken dan om enorme sommen uit te geven aan veiligheid. Zoals hij in 2013 verklaarde:

De staat Israël besteedt elk jaar 10% van z’n Bruto Nationaal Product aan de tweestatenoplossing en de Oslo-akkoorden. Israël betaalt voor afscheidingen, raketafweersystemen (Iron Dome) en een beveiliger bij elke koffiebar. Binnenkort moeten we bij elke school in Tel Aviv een Iron Dome neerzetten. Met dat budget kunnen we elke Palestijnse familie in de Westelijke Jordaanoever 500.000 dollar geven om migratie te bevorderen naar een plek met betere toekomstverwachtingen. In westerse landen neemt de bevolkingsgroei af, dus die zullen hen zeker willen opnemen.

Binnen de door mij bestreden visie die Israël afbeeldt als gerechtvaardigde staat is wel altijd een plek geweest voor een verlangen van de Palestijnen naar ‘een eigen stukje van Palestina’. Met het mogelijk maken van een zogenoemde Palestijnse staat zou Israël een status van deelrechthebbende realiseren en ‘vrede’ sluiten met de oorspronkelijke bevolking. Maar in mijn visie van Israël als kolonie hebben ‘deling’ of vrede geen enkele betekenis. Israël als kolonie kan niet voortbestaan en dus ook niet haar voortbestaan ‘delen’ met een Palestina. De Palestijnen hebben het recht volledig te worden bevrijd van hun koloniale bezetters, en die bezetters hebben een plek; de plek van waar ze kwamen. De Palestijnen hadden die luxe niet in 1948.

Een nieuwe, niet gewelddadige manier van denken over Palestina in termen van beloning, compensatie en “Palestijnse emancipatie” is essentieel om de wapenwedloop en de toenemende spiraal van militair geweld een halt toe te roepen. De bevolking van Palestina werd na duizend jaar verdreven om ruimte te maken voor de zionisten. Deze ernstige daad van verdrijving wordt in stand gehouden door militaire onderdrukking die zowel gewelddadig als onrechtvaardig is. Het einde aan dit geweld lijkt niet in zicht, aangezien de Israëli’s er jarenlang veel profijt van hadden in de vorm van land en politiek overwicht. Maar als de wereld een andere strategie zou hanteren, namelijk het beëindigen van de deportatie en de militaire onderwerping van de Palestijnen, zou dat een goede stap zijn in de richting van het rechtzetten van de meest fatale vergissing van de naoorlogse westerse politiek.

Daarnaast zouden we het de Israëlische economie zeer moeilijk moeten maken, net als niet zo lang geleden in het geval van Zuid-Afrika. Het is evident dat dergelijke maatregelen de politieke, morele en economische positie van Israël drastisch zullen veranderen. Er zou een datum vastgesteld moeten worden (bijvoorbeeld 12 of 15 jaar na het begin van het compensatieprogramma) waarop de Palestijnen volledige zeggenschap krijgen over het gehele gebied. Die zeggenschap hadden ze al moeten krijgen op basis van het VN-handvest na afloop van het Britse mandaat op 14 mei 1948. Zionisten die willen blijven zouden die keus kunnen krijgen, maar het is aan de Palestijnen om die optie in te willigen. Deze ex-kolonisten zouden geen aparte privileges, wegen, wetten, bescherming of enclaves krijgen. In de Palestijnse staat zouden zij onder andere wetgeving vallen dan nu het geval is.

Een benadering van Palestina zonder oogkleppen

Bijna alle critici van de Israëlische politiek verzanden hopeloos in een discussie over de gewenste status waarheen het conflict zich dient te ontwikkelen. Voor Israël is die discussie een waardevolle, permanente vaudeville, een voorstelling van gedresseerde circusdieren, ver weg maar van enorme propagandistische relevantie[9].

Er zijn veel gedresseerde dieren die ijverig de meest gewenste visie verdedigen, waarbij Israël ‘vrede’ sluit met de Palestijnen die dan een ‘eigen Staat’ krijgen. De Palestijnen moeten dan wel de rechtmatigheid van hun verdrijving erkennen. Zowel de zionisten als de oorspronkelijke bewoners wonen in die toekomstfantasie apart, ieder in hun eigen stuk van Palestina. Israël heeft deze fantasie sinds haar ontstaan levend gehouden (alleen was er nimmer een leider of een juist moment, of een voldoende zich neerleggen met de -voldongen- feiten om die vrede aan te bieden dan wel te realiseren). In een situatie waarbij de zionisten alle spelregels maken kan die ‘vrede’ er nooit komen.

De kolonisatie breidt zich sinds 1948 juist uit, en de wetten van het land maken duidelijk dat de Palestijnen niet alleen militair onthand zijn, maar ook beroofd zijn van hun wettelijke rechten. Verzet van Palestijnse kant tegen de ‘continu expansie’-politiek van Israël wordt omgebouwd tot een nieuwe rechtvaardiging voor het voortduren van deze ‘continu expansie’-politiek. In het minuscule stukje overgebleven Palestina is een onleefbaar en sociaaleconomisch vernietigd Bantoestan gecreëerd van mensen die opgesloten zijn in een door militairen op despotische wijze en vaak met dodelijke gevolgen bestuurd gebied tussen grenzen, muren, gefortificeerde nederzettingen en wegversperringen. Tot mijn verbazing blijven velen ondanks alles geloven dat het zionisme ‘vrede’ zal sluiten met de oorspronkelijke bewoners. Onder de paraplu van die utopie hoefde Israël niets anders te doen om te worden wat het nu is dan die spookachtige ‘vrede’ eindeloos uit te stellen. Israël is zo groot en zo sterk geworden dat men er hardop durft te zeggen wat vroeger slechts voor de zwaarste critici duidelijk was: de kolonisten zullen heel Palestina ontdoen van de Palestijnen, om daarmee de ideologische – en racistische – essentie van het zionisme te realiseren.[10],[11]

De zogenaamde ‘één-staat-oplossing’ hanteert ook de utopie van vrede, waarin de verpauperde Palestijnen op wonderbaarlijke wijze dezelfde rechten krijgen als de kolonisten. Hoe mensen in de ‘één-staat-oplossing’ kunnen geloven is mij onbegrijpelijk. Nog nooit heeft een koloniaal bewind haar dominantie opgegeven zonder strijd. Is in Palestina die strijd te verwachten? Zijn er aan Palestijnse kant ooit genoeg mensen en wapens en geallieerden om daarin een reële mogelijkheid te zien?
Natuurlijk niet. De ‘één-staat-oplossing’ is een bedrieglijke droom, net zoals de ‘twee-staten-oplossing’. Zionisten delen het land niet, het is hen immers door God en de atoombom gegeven en aan hen alleen. Ze hebben de afgelopen zestig jaar gebruikt om dat glashelder te maken. Daarom is er slechts één serieus te nemen optie: de volledige opheffing van de kolonie en het beëindigen van de verdrijving en de landonteigening die begon in 1948. De enige wijze waarop dat kan gebeuren is het oplossen van de westerse grondslag van die kolonisatie; het militair, ideologisch en economisch op de been houden ervan.

Kritiek op Israël is dan niet primair het kritiseren van de Israëlische politiek, maar van de onmenselijke politiek van het Westen. Een ‘verbeterd’ Israël is een contradictio in terminis. We moeten eindelijk de moed hebben de Tweede Wereldoorlog te beëindigen en om Israël op verstandige wijze te ontmantelen.

Peter Cohen

Peter D.A. Cohen (Haarlem, 1942) werkte als onderzoeks-socioloog aan de Universiteit van Amsterdam. Sinds zijn pensionering in 2007 woont hij in Frankrijk.

De Engelse versie van dit artikel verscheen op 4 augustus op de website van de Huffington Post onder de titel: The Root Cause of the Never-Ending Conflict in Palestine; and How to Fix It.

NB (update 7/8/14) Ik heb gebruik gemaakt van een eerdere Nederlandse versie (uit 2010) die op stopdebezetting.nl staat. De Engelse versie die de Huffington Post afgelopen maandag publiceerde wijkt echter af van die Nederlandse. Nieuwe stukken heb ik vertaald uit het Engels.
De hier getoonde Nederlandse versie is tot stand gekomen in overleg en in overeenstemming met de auteur.

Het sluit mooi aan bij Arabische stemmen die ik eerder aan het woord liet in: Israël heeft geen bestaansrecht en Waarom Israël geen joodse staat kan zijn.

Noten:

1) Alvin Rosenfeld, “‘Progressive’ Jewish thought and the new Anti -Semitism,” American Jewish Committee, 2006, p. 8.
In dit artikel legt Rosenfeld uit welke vormen van kritiek op Israël volgens hem legitiem zijn en welke volgens hem verkeerd en “antisemitisch” zijn. Zie hier.

2) Zie Shlomo Sand, The Invention of the Jewish People. London 2009.

3) Artikel 76b van het VN Handvest stelt dat de ‘trustee’ van een gebied zich verbindt

to promote the political, economic, social, and educational advancement of the inhabitants of the trust territories, and their progressive development towards self-government or independence as may be appropriate to the particular circumstances of each territory and its peoples and the freely expressed wishes of the peoples concerned, and as may be provided by the terms of each trusteeship agreement;

4) Zie bijvoorbeeld Charles Enderlin: “Par le feu et par le sang. Le combat clandestin pour l’indépendance d’Israël 1936-1948”, Paris, 2008

5) Ofri Ilani “Shattering a national mythology”, Haaretz, 21 march 2008 Israel News – Haaretz Israeli News source.

6) Pag. 25 in Chaim Gans “ A Just Zionism”, Oxford University Press, 2008.

7) “Billions of dollars in annual aid, access to the most advanced weaponry in the world, the political immunity assured by the US veto in the Security Council and all the other forms of assistance have helped successive Israeli governments to maintain and intensify the occupation.” Uri Avneri, And A Little Child Shal Lead Them, 28/11/2009.

8) Nucleair geladen Jericho-raketten hebben al eens op punt van afvuren gestaan op de basis Herbath Zacharia in 1973, waardoor de Amerikanen zich gedwongen voelden meer conventionele steun aan Israel te geven. Zie: Warner Farr LTC US Air War College, 1999, in Israel’s Nuclear Weapons
De Amerikanen hebben aan Israël militaire vliegtuigen geleverd met installaties voor het afwerpen van atoombommen (‘nuclear capability’) vanaf 1967.

9) Zoals A.Lieberman zegt, minister van Buitenlandse Zaken in Israel: “I do not think there is anything to be expected from negotiations. Even if lasting 16 years they will produce no agreement. But my travels around the globe have shown me that the world is very interested in seeing peace talks start, even if only for the sake of appearance. A willingness to talk and talk is something we can give. Why not?”
zie Adam Keller: A trampled democracy.

10) In zijn ontluisterende essay “Zionism as jewish self defense?” noemt Michael Neumann het zionisme een theorie. Die term is m.i. onjuist omdat het zionisme geen wetenschappelijke pretentie heeft, maar een politiek-ideologische. We noemen kolonialisme geen ‘theorie’, maar een ideologie die aan verovering en exploitatie allerlei legitimering plakt, naar gelang de omstandigheden. Precies hetzelfde gaat op voor het zionisme. Michael Neumann; ‘The case against Israel’ 2005, pag. 83

11) In de woorden van Moshe Feiglin die Netanyahu wil opvolgen als leider van de Likud Partij en als Eerste Minister: “We will win because we represent what most Likud members really want – a government which says loud and clear that this country is ours and ours only. I definitely want to deprive Arabs of civil rights, unless they prove their loyalty to the state, and give them financial encouragement to emigrate from here. Any area from which Israel is attacked should be conquered and its whole population expelled.” Yedioth Ahronoth, 23 april 2010. Geciteerd door Adam Keller in: A Trampled Democracy.

(De meest recente uitspraken van Feiglin zijn nog veel extremer. EL)

19 comments for “Peter Cohen: een radicaal voorstel voor Palestina

  1. piterfries
    August 6, 2014 at 9:07 pm

    Heeft nu Israel niet net weer aangetoond dat het voor geen enkele rede vatbaar is ?
    Dit soort redelijke betogen is dan ook volstrekt zinloos.
    Israel valt zodra het gedaan is met de VS macht.
    Wat er dan gebeurt is gissen, de Israelische joden zijn gek genoeg voor de Samsom optie.

  2. Egbert Talens, Zutphen
    August 6, 2014 at 11:16 pm

    Dit betoog van Peter Cohen is van grote klasse. Bravo voor zijn uiterst heldere én gedurfde uiteenzetting. De ideeën die hij naar voren brengt, zijn niet geheel en al nieuw; al vaker hebben moedige mensen het aangedurfd de dwaasheid van het politiek-zionistische project aan te kaarten. Ook — en dat is in deze materie van enorme betekenis — afkomstig van Joodse kant.
    Ik beschouw zulke betogen geenszins als zinloos, en al helemaal niet als volstrekt zinloos. Dwaze, sterker nog, misadige ondernemingen zijn er al veel vaker geweest, en ze gingen ten onder nadat ze werden aangepakt en met wortel en tak uitgeroeid. Dit gebeurt, zodra iemand durft te roepen dat de keizer geen kleren draagt… Aanvankelijk vanuit de woestijn, maar na verloop van tijd kan die stem gehoor gaan vinden, waarna ook het proces van aanpak serieus kan beginnen.

    Zo ook hier. En let wel, dit proces is al een tijd gaande. De propaganda die voor dít Israel moe(s)t worden gevoerd, wat op zich al een teken aan de wand is (was), is allengs uitgewerkt. De steun voor dít Israel is op z’n retour, maar het einde van déze onderneming is nog niet daar. Echter, met mensen als Peter Cohen zou het wel eens snel kunnen veranderen…

    Ik vraag mij wel af of er geen andere uitweg is, om uit dit probleem te komen. Bijvoorbeeld als binnen het joodse bestanddeel van de staat Israel, een grote meerderheid ervoor kiest, tot een échte overeenkomst met de Palestijnen te komen. Waarbij ook plaats is voor de Palestijnen van elders, zoals die uit de omliggende landen. Over die insteek zou ik wel eens met Peter Cohen en andere vooruitstrevende Israeliërs van gedachten willen wisselen.

    • piterfries
      August 7, 2014 at 8:45 am

      Het betoog kan zin hebben in de zin van mensen de ogen te openen over Israel.
      Dat het betoog enig effect heeft op de Tel Aviv leiders, daar geloof ik niets van.
      Ik hoorde ergens kort geleden dat 85 % van de Israëliërs achter de moordpartij staat.
      Hoe joden steeds weer in grote problemen verzeilden wordt naar mijn idee steeds duidelijker.

      • Egbert Talens, Zutphen
        August 7, 2014 at 1:01 pm

        @p: Als puntje bij paaltje komt, is het politiek-zionistische project (p-zp) — der Judenstaat — een kwestie, waarbij steun werd gezocht bij (een deel van) de internationale gemeenschappen. Aanvankelijk klopten de politieke zionisten aan bij de Westerse staten Verenigd Koninkrijk en Frankrijk, welke onderling tot een inmiddels bijna overal bekende overeenkomst waren gekomen: het Sikes-Picot verdrag (1916). Vandaar ging het verder via Balfour Declaratie (1917), verdrag van Versailles (1919), het Volkenbond-mandaat aan de Britten m.b.t. Palestina (1922), en tenslotte belandde hun onzalige project op het bordje van de VN, in 1947. Ik vertel u niets nieuws. Wat ik hiermee bedoel te zeggen, is dat de basis voor dit project bij de internationale gemeenschap ligt. De zin van betogen m.b.t. Israel dient dáárop gericht te zijn. Dat ‘Tel Aviv’ er niet wakker van ligt, zal mij worst zijn; natuurlijk heeft enig betoog in deze geen enkel direct effect op de politieke zionisten c.s., omdat die Gideon-bende er álles aan gelegen is, elke vorm van betoog ver van zich te werpen. Zij beschouwen dit p-zp als een geslaagd en voor altijd in-stand-te-houden product, ver boven alle twijfel verheven en dus wimpelen ze élke vorm van inmenging en/of aanvechting af, want… lastig, vervelend, knagend aan het geweten, pijnlijk, name it…

        Maar daaraan hebben de Palestijnen geen boodschap, natuurlijk. Zij werden, zijn, en als het aan die Gideon-bende ligt, blijven het slachtoffer van een project dat naar mijn stellige overtuiging onhaalbaar is, áls.. democratische principes er deel van (moeten) uitmaken. En dáár ligt nmbm de achilleshiel bij dit p-zp, dat figuurlijk en letterlijk bezaaid is met voetangels en klemmen. Figuurlijk, omdat velen er niet voor terugschrikken met bijbelse gegevens hun steun voor een Joodse staat te onderbouwen; dat daarmee de democratische insteek op datzelfde moment verloren gaat, deert hen niet in het minst, maar dit is eigenlijk een ander verhaal.

        Vandaag staat in de Volkskrant een column van Roger Cohen: Begin met Gaza…
        Ofschoon met een andere insteek dan zijn naamgenoot van hierboven, Peter Cohen, legt ook hij, Roger voor alle duidelijkheid, Israel de klemschroeven aan. Hij opent met: “Het Israëlisch-Palestijns conflict is een rituele obsceniteit geworden. Het beledigt het geweten van de mensheid. … tijd om alles opnieuw te overdenken.” Hij stelt: Netanyahu én Hamas behaalden pyrrusoverwinning… Kortom, ook déze Cohen — tevens columnist van The New York Times — durft het aan, kritiek op Israel te uiten. Anders dan Peter gelooft Roger nog wel in twee staten, de enige weg uit het labyrint…

        Hoe dit ook zij, ook dit betoog toont aan dat het p-zp géén gelopen race is. Zoals velen op basis van wishful thinking wíllen denken. Maar als éénmaal de beerput achter dit onzalige project echt open gaat, blijft er niets, maar dan ook helemaal niets van over.

        • Aleid Blink
          August 7, 2014 at 1:19 pm

          Egbert, Ik ben erg voor die duimschroeven. Maar tegelijkertijd moeten we nu niet dezelfde fout maken t.a.v. de Palestijnen, door hen nu te pamperen. De beste oplossing blijft dat ze hoe dan ook nader tot elkaar komen. Maar wel in vrijheid. Daar hebben de Palestijnen het volle recht op. Die veiligheid, die Israël opeist, komt pas als die staat die ook de ander gunt, maar daartoe ontbreekt tot nu toe de wil.

          • August 7, 2014 at 1:24 pm

            Die “veiligheid” van Israël is een van hun vele leugens, Aleid. Ze hebben vanaf het begin doelbewust gekozen voor expansie en niet voor veiligheid. Sterker nog, ik ben van mening dat veiligheid juist het einde van de joodse staat zou betekenen. Zonder vijand kunnen ze die kunstmatig in stand gehouden identiteit niet lang volhouden.

          • Aleid Blink
            August 7, 2014 at 3:17 pm

            Natuurlijk, Engelbert, die claim op veiligheid is een manier om de angst erin te houden die het makkelijk maakt de bevolking e.a. te manipuleren. En als het gevoel van veiligheid weer te groot wordt, is er wel een aanvalletje of geprovoceerde aanslag omdat het weer helemaal terug te roepen.

            Het ergste vind ik eigenlijk nog dat die zgn. behoefte aan veiligheid van Israël tegenover de Palestijnse behoefte aan vrijheid en perspectief wordt gezet, alsof twee zaken zijn.

    • Aleid Blink
      August 7, 2014 at 1:11 pm

      Ik ben wat minder verrukt over dit plan. Het ziet er op papier allemaal heel goed uit, maar ik denk niet dat dit zal werken. Hoe krijg je al die miljoenen mensen daar weer weg, zonder dat er een wereldoorlog uitbreekt. Israël zit vol wapens en de VS zal nooit de greep die ze daardoor op die regio hebben, willen opgeven. De woede en wrok die al zo groot is, zal nog verergeren en een vredig vertrek verhinderen.

      En dan de Palestijnen. Zij hebben al die jaren onder immense druk geleefd. Dat maakt de kans op een burgeroorlog zeer groot, net als in de omliggende staten.

      Palestijnen hebben geleerd autoriteiten te wantrouwen. Hoe krijg je dan de mensen ertoe belasting te betalen en zich als burgers te gedragen.

      Er is met de stichting van de staat Israël een monster tot stand gekomen, dat de sfeer in het hele MO in z’n greep heeft. Een zo radicale oplossing als in dit plan wordt gesuggereerd, zal dit niet veranderen, vrees ik.

      Er zal iets van binnenuit moeten gebeuren, een innerlijke transformatie. Mensen moeten gaan inzien dat het angst is die monsters baart en de moed proberen op te brengen, daaraan voorbij te gaan. Het zijn beslist niet alleen joden die bang zijn, maar zij worden daarin wel extra vastgezet door die mensen die menen dat zij speciaal het recht hebben om te worden ontzien en daarom niet verantwoordelijk hoeven te worden gesteld voor hun daden.

      • Egbert Talens, Zutphen
        August 7, 2014 at 3:19 pm

        Mevrouw Blink; wat uw laatste alinea betreft, hierbij vraag ik mij af of de laatste alinea van mijn reactie van gisteren, 6 augustus 2014 – at 11:16 pm, wel bij u is overgekomen. Die lijkt nl. sterk op wat u hier opmerkt over de noodzaak dat er (in Israel) iets van binnenuit moet gebeuren. Bij het schrijven van mijn reactie van gisteren dacht ik daarbij ook aan Uri Avnery c.s. Mensen die u en ik goed kennen; toch?
        Maar zonder politieke druk en steun van elders, óók vanuit Nederland, zal het voor hen héél moeilijk worden.

        Wat de door piterfries mij aangewreven naïviteit betreft — inzake de m.i. verantwoordelijke internationale gemeenschap in deze — meen ik dat u er zeer waarschijnlijk een andere mening op na houdt. Boekenwurm p.. heeft geen kennis genomen van ‘Ebr…’, zoveel moge duidelijk zijn. Dit ligt bij u anders; ik bedoel kennisname van ‘Ebr…’, maar om niet het verwijt te krijgen van preken voor eigen parochie, laat ik uitleg inzake ‘Ebr…’ liever aan anderen over…

        • Aleid Blink
          August 7, 2014 at 7:01 pm

          Dank, Egbert Talens, voor uw reactie. Eerst een voorstel. We corresponderen al zo vaak dat dit langzamerhand best wat minder formeel mag, lijkt me. Ik nam in mijn vorige reactie hierop al het voortouw en menend dat je daar geen bezwaar tegen zult hebben.

          Het ging mij om de noodzaak de angst in die samenleving te bestrijden. Angst is een gevoel en gevoelens kunnen alleen veranderen door de mens zelf. Maar dat betekent natuurlijk niet dat degenen die de gevolgen van dat angstgedrag proberen te bestrijden, geen steun van buitenaf kunnen gebruiken. Integendeel, zij hebben deze zeer hard nodig, net als de Palestijnen zelf.

          Ik hoop hierover nu duidelijk genoeg te zijn geweest.

  3. piterfries
    August 7, 2014 at 1:39 pm

    ” Ik vertel u niets nieuws. Wat ik hiermee bedoel te zeggen, is dat de basis voor dit project bij de internationale gemeenschap ligt. ”

    Uiterst naief.

    De Balfour verklaring werd de Britten afgedwongen in ruil voor VS militaire hulp, om de Britse capitulatie in november 1917 te voorkomen.
    Je kunt het nalezen in de gepubliceerde dagboeken van Harold L Ickes, Nye ontdekte in 1938 de betreffende diplomatieke correspondentie tussen VS en Engeland.

    Versailles werd indertijd gezien als een joodse conferentie, Baruch leidde een delegatie van 117 joden.
    Frankfurter was ook van de partij.

    Wie kennis heeft genomen van de machinaties rondom de VN aanbeveling van 1947 lacht ook daarom.

  4. August 7, 2014 at 2:12 pm

    Het voorstel als zodanig isgoed te rechtvaardigen

    Maar dan komt het:
    Zionisme heeft de boel daar goed op disorde gebracht.Compensaties lijken terecht
    maar voor deze oplossing wordt er meteen weer geexternaliseerd..Een ander betaalt..niet degenen die er een zooitje van hebben gemaakt.
    Want dan zijn de Zionistjes weer zielige figuren..

    De schuldigen zijn niet de Zionisten..maar de Westerse politiek..De Zionisten konden het ook niet helpen..
    Kom zeg..!.. de kinderen zijn niet schuldig..het is de maatschappij..
    Ik geloof niet in een dergelijke afwerking van zaken

    En dat er weer de luxepot met geld moet worden verzameld om Israelieten en Zionisten luxueus te betalen (een half miljoen dollar per eenheid, wat dat bedrag krijgen de Palestijnen ook etc geklets)te redden omdat ze anders steeds mensen gaan doodmaken en de boel vernielen met hun zotte hoofd, lijkt me nou helemaal niet de bedoeling.
    Zionisme als bron voor inkomsten..

    ik geloof ook niet dat andere landen zitten te wachten op Zionisten..Ze halen meteen ultrarechtse racisten in huis..Heeft niemand gebrek aan..
    Verhuis maar maar Tel Aviv..veel leuker..

    Voor de oplossing zijn de morele piketpaaltjes en gevolgen weer eens in m.i. onjuiste en onlogische/verdraaide samenstelling geplaatst
    Israel/Zionisten moeten eens voor hun eigen gevolgen gaan staan ipv de stakker uit te hangen die alles goed wil; zolang ze er zelf iedere keer maar beter van worden.en een ander de rekening betaald
    Dat soort oplossingen kan iedereen bedenken, zelfs Nederalnders.
    Geef mij ene half miljoen en ik verhuis ook

    kortom: de verpakking is leuk, maar de inhoud vol valkuilen en bedrog

  5. Peter Cohen
    August 7, 2014 at 4:26 pm

    Jos van Veen, uw reactie begrijp ik goed.Maar we willen opschieten en de Staat van het joods fascisme kwijt. Als geld geven de oplossing kan zijn is het mij goed, alhoewel uw bezwaar volkomen terecht is. Er is al veel emigratie vanuit Israel omdat het leven elders veel beter is. Help ze weggaan in nog groter getale, maak economisch leven in Isr razend moeilijk, en we creeeren de kans om deze smerige zaak zonder nucleaire gevaren op te lossen.

    • piterfries
      August 7, 2014 at 4:46 pm

      De toevallig vermoorde Anna Lyndh wilde een EU economische boycot van Israel.
      De moord op Palme is nooit opgelost.
      Kennedy dreigde Israel geen wapens meer te leveren.
      De toevallig omgekomen Hammarskjöld was te neutraal.
      Barschel pleegde zelfmoord omdat hij niet wilde dat Mossad Iraanse piloten trainde in N Duitsland.
      Maxwell viel overboord.
      Diana kreeg een ongeluk.
      Hess pleegde zelfmoord.
      Ferdinand Smit kwam om in Mali.
      Mölleman’s parachute werkte niet goed.

      • August 7, 2014 at 7:53 pm

        Aluhoedje?

        • Egbert Talens, Zutphen
          August 8, 2014 at 11:37 am

          idd

    • Aleid Blink
      August 7, 2014 at 7:14 pm

      Peter Cohen, ik heb natuurlijk geen enkel bezwaar tegen hulp, zo nodig zelfs financiële, aan de mensen die weg willen. Maar de mensen die met de andere inwoners van dat hele gebied een ‘samenleving’ willen opbouwen waarin iedereen gelijkwaardig is, mogen wat mij betreft blijven. Handeldrijven kunnen ze samen uitstekend, zoals ik daar menig maal heb meegemaakt. Als eerste moet iedereen zijn wapens inleveren.

      Het grootste gevaar zijn de mensen die aan de knoppen zitten. Een kat in het nauw kan rare sprongen maken. Maar, inderdaad, eerst zal de economie naar de verdommenis geholpen moeten worden. We zure boel in een regio waar een stabiel land zoveel goeds zou kunnen doen.

  6. Peter Cohen
    August 8, 2014 at 11:44 am

    Aleid Blink, zionisten zijn denk ik nauwelijks geneigd tot ‘gelijkheid’ omdat hun racistische leer die expliciet uitsluit.
    Men heeft het gebied veroverd en de aanwezige bevolking verjaagd. Doel is om er joden te laten wonen. Anderen zijn indringers of mensen van een 2e klasse die zich naar de joden dienen te voegen. De bevolking van het gebied heeft nimmer gevraagd om te worden verwijderd door mensen die dan later met hen zouden ‘samenwerken’? Zoals het nationaal socialisme een Duitsland voorzag gezuiverd van niet ariers, zo voorziet het zionisme een ‘Israel’ zoveel mogelijk gezuiverd van niet joden.Vandaar ook de uitvoerige rassenwetgeving (toegepast door de zg rabbinale commissies) die voorziet in vragen van ‘wie wel en wie niet’. Een zeer goed boek dat deze zaken uiteenzet is geschreven door Jonathan Cook “Blood and religeon” Pluto Press 2006.
    (Lees het boek en u zult begrijpen dat als titel beter zou zijn geweest ‘Blut und Boden’)
    Wat het betekent om burgerschap te koppelen aan ras is voor ons Nederlanders slecht te bevatten. Bijvoorbeeld: trouwen met mensen van een ander ras is in Israel niet mogelijk (en dus doen mensen dat op Cyprus en komen getrouwd terug).

    • Aleid Blink
      August 8, 2014 at 12:34 pm

      Peter Cohen, Inderdaad, zionisten stellen zich boven de rest van de mensheid, maar ik denk dat u het met mij eens zult zijn dat dit lang niet voor alle joden geldt, ook niet voor diegenen die op een of ander moment in Israël zijn gaan wonen. Het hele idee ras in dezen is sowieso onzinnig. Vrijwel niemand daar kent in die zin zijn afkomst. De mijne is, zover ik weet, Europees, maar aangezien er wortels in Zuid-Italië en Oost-Europa liggen,kan dat van alles zijn, gelukkig! Voor joden geldt hetzelfde. En ook de wortels van godsdiensten hebben een min of meer een zelfde, dieper gelegen, ondergrond. Maar blijkbaar geeft dat idee doorgaans mensen te weinig houvast.

      Maar ik hoef u niet te vertellen dat zionist geen synoniem voor jood is en dat eerder het tegendeel waar is – zie bv. Wilders die zijn houding in Israël heeft afgekeken. Aan mensen met dergelijke ideeën kan je maar beter niet te veel ruimte geven. Zij horen zeker niet thuis in een gebied dat niet zo lang geleden nog de naam Palestina droeg. Maar daar inwoner van zijn heeft nooit afgehangen van religieuze afkomst en dat moet zo blijven.

      Ik hoorde, toen ik op de West Bank woonde, en natuurlijk ook veel contact had met mensen uit Israël, dat men ook op Cyprus ging trouwen omdat in Israël geen burgerlijk huwelijk was toegestaan. En dat men, toen Jericho een tijdje een hype was, daar naartoe ging. Dat riep natuurlijk heel wat spottende opmerkingen op. Maar trucjes om huwelijksregels te ontlopen zijn van alle godsdiensten en tijden en niet specifiek zionistisch. Zelfs niet dat idee van uitverkorenheid. Het probleem is dat dit een politiek is geworden, maar die kan veranderen.

      Ik las gisteren in NRC Handelsblad dat in de VS Israël en het zionisme erg snel grond begint te verliezen, omdat de jeugd, m.n. studenten, de propaganda niet meer voor zoete koek slikt en verder om zich heen kijkt. Nog zo’n actie van Israël en dan kan het hard gaan.

Comments are closed.