Israël heeft geen bestaansrecht

kinderen_gaza_280714

De rede

Er zitten elf lange jaren tussen de artikelen van Faisal Bodi en Sharmine Narwani die beide het bestaansrecht van Israël betwisten. Bodi is politiek commentator en tevens lid van de islamitische mensenrechtenorganisatie IHRC. Zijn artikel, Israel simply has no right to exist, verscheen in op 3 januari 2001 in The Guardian. Dat was niet lang nadat Ariel Sharon met zijn “bezoek” aan de Tempelberg de Tweede Intifada had uitgelokt en het was negen maanden voordat de aanslagen op de Twin Towers als aanleiding zouden worden gebruikt om het Midden-Oosten verder te onderwerpen aan de macabere Amerikaans/Israëlische grillen.

Bodi had zijn ideeën jaren eerder al verkondigd in een blad van de studentenvakbond. De reacties toen verschillen niet van wat we nu zien: de bekende beschuldigingen en bedreigingen van hemzelf en zijn familie. Hij liet zich echter niet intimideren en is zijn visie blijven uitdragen. De basis van zijn kritiek is dat Israël uitsluitend de Bijbel heeft om zich een schijn van legitimiteit te geven.

Er is in ieder geval geen moreel argument voor het bestaan van Israël. Israël is de verwezenlijking van een Bijbelse uitspraak. De manier waarop minister-president Golda Meir het verwoordde werd beroemd: “Dit land bestaat als vervulling van een belofte door God zelf. Het zou absurd zijn z’n legitimiteit in twijfel te trekken.”

Bodi vindt dat de PLO met het ondertekenen van de Oslo-akkoorden in 1993 dat bestaansrecht heeft geaccepteerd en in het verlengde daarvan dus ook de manier waarop Israël tot stand is gekomen. Let wel, hij schrijft dit tijdens de Palestijnse opstand. Die opstand was de stem van het Palestijnse volk dat zich bedrogen wist door z’n leiders. Dat verraad – eigenlijk het ontkennen van de catastrofe of Nakba van 1948 – noemt Bodi het “intellectueel geheugenverlies” van die leiders.

Het geheime Sykes-Picotverdrag van 1916, waarin Engeland en Frankrijk de buit onderling verdeelden, en de Balfour-verklaring van 1917 die de zionisten een “joods thuis” beloofde in Palestina, werden achter de rug van de Palestijnen om bekokstoofd. In 1917 viel Palestina nog onder Turkije, dus volgens de Volkenbond zelf en het internationaal recht kon Engeland daar niet zomaar over beslissen.

Iets soortgelijks gebeurde in 1947 met het Verdeelplan van de Verenigde Naties. Joden maakten slechts 32% van de bevolking uit en bezaten slechts 5,6% van het land. Niet alleen kregen zij meer dan 55% van het land toegewezen, vanaf 1947 begonnen zij bovendien met het uitbreiden van het grondgebied en in 1949 hadden zij dankzij hun verschillende paramilitaire organisaties zo’n 80% van het land onder hun controle gekregen. Daarbij werden bijna 800.000 Palestijnen verdreven die niet meer terug mochten keren, iets waartoe een oorlogvoerende natie verplicht is volgens het internationaal recht.

Die “belofte” die leidt tot arrogantie en een vermeend exclusief recht op land dat niet van hen is, heeft geleid tot het racisme dat we zowel in de wetgeving als in het gedrag van kolonisten en steeds meer andere groepen Israëliërs zien. De enige moreel aanvaardbare oplossing is vreedzame co-existentie in een gemeenschappelijk land. Het kunstmatig gescheiden houden van twee volken kan nooit tot vrede leiden.

De emotie

De politiek analist Sharmine Narwani had in 2012 een iets andere insteek in Excuse Me, But Israel Has No Right To Exist. Ze vertelde een keer op Facebook dat ze dat “Excuse me” er van haar moeder bij had moeten zetten, om het iets af te zwakken.

Voor haar begon het al in de jaren negentig duidelijk te worden, toen we het concept van de “tweestatenoplossing” kregen opgedrongen. Nu weten we dat dat niets anders was dan een van de vele leugenachtige trucs die het zionisme had bedacht om de expansiepolitiek te kunnen verstoppen achter een mooi gordijn van “dialoog” waarmee het Westen de mond gesnoerd kon worden. In die tijd – en, helaas, nu nog, om onbegrijpelijke redenen – zagen velen het voorstel als iets positiefs. En wanneer er een discussie ontstond waarin de zionisten in het nauw gedreven werden, kreeg je onvermijdelijk te horen: “Bedoel je soms dat Israël geen recht van bestaan heeft?”

Met name het feit dat in die discussies altijd kwistig met de holocaust werd gestrooid voor het maximale effect stoorde haar. Dat was niet haar schuld geweest, noch van de Palestijnen. De gevoelloze en opportunistische manier waarop de zionisten de geschiedenis misbruiken om hun eigen etnische zuivering van de Palestijnen goed te praten stuit terecht op veel weerstand.

Wat een waanzinnig idee, die notie dat een stel buitenstaanders van een ander continent een bestaande, bevolkte natie voor zichzelf zouden kunnen innemen – en de “wereldgemeenschap” ervan overtuigen dat het moreel juist was. Ik zou hartelijk lachen om die gotspe als het niet zo serieus was.

Het zijn dingen waar men in Nederland liever niet over nadenkt. Maar als je je even probeert los te maken van de decennia aan indoctrinatie hier te lande en je kijkt naar het naakte feit dat joodse vluchtelingen uit Europa in Palestina de oorspronkelijke bevolking verdreven, moet je toch aanvoelen dat er iets niet klopt. En wat is het verschil tussen de kolonisten van voor 1948 en die van na 1967?

Als iemand die met taal werkt is Narwani gevoelig voor de manier waarop het “conflict” wordt beschreven en waarom dat zo is. Amerika en Israël hebben de parameters voor het discours bepaald. Zij bepalen of iemand al dan niet als “gesprekspartner” kan worden gezien. En daarmee worden dus ander visies, andere mensen, buitengesloten.

Woorden als duif, havik, militant, extremist, gematigd, terrorist, islamo-fascist, afwijzen, existentieel gevaar, holocaustontkenner, gekke moellah bepalen wie er als partners voor een oplossing worden toegelaten – en zijn in staat direct anderen uit te sluiten.

Termen als antisemitisme en holocaust, en Bijbelse landclaims – “alsof God een makelaar is” – wekken alleen maar wrevel. Die taal is bedoeld om de aanwezigheid van de zionisten niet in twijfel te trekken. Het is een taal die “probeert mensen die de legitimiteit van het koloniale nederzettingenexperiment betwisten te bestraffen en te marginaliseren“.

Israël voldoet nog niet aan de basisvoorwaarden die wij aan een staat stellen. Het heeft nog steeds geen grenzen, geen grondwet, is internationaal volledig geïsoleerd en heeft een reusachtig leger nodig om te voorkomen dat een Palestijn op een normale manier naar huis wandelt. Het is een land gebaseerd op mythen en verhalen. Een land dat alleen kan bestaan dankzij een ongelooflijk machtig leger, miljarden aan steun uit de Verenigde Staten en een Amerikaans veto dat hen beschermt in de Veiligheidsraad.

En daarom is Israël zo bang dat men zegt dat het geen bestaansrecht heeft. Juist omdat dat waar is. Noch de manier waarop het is ontstaan, noch het gedrag sindsdien rechtvaardigt dit land. Palestijns is geen etnische aanduiding, het is de term voor de pluriforme, tolerante bevolking van weleer in dit gebied. Niemand heeft het recht die menselijke samenleving te vervangen door een exclusieve, op etnische en religieuze superioriteit gebaseerd wangedrocht dat zich willens en weten afzondert van de rest van de mensheid.

Israël heeft geen bestaansrecht. Doorbreek die mentale barrière en zeg het gewoon: “Israël heeft geen bestaansrecht.” (…) Palestina zal minder pijnlijk zijn dan Israël ooit was.

De woede

En nu is het 2014. De overbevolkte Gazastrook is vanwege een bufferzone die Israël heeft ingesteld nog minder dan 60% van wat ze was. En daarbinnen zijn meer dan 200.000 mensen intern op de vlucht. Maar ook de scholen van de Verenigde Naties, waar ze enige beschutting dachten te vinden, worden beschoten, met vele doden en gewonden tot gevolg. Het dodental ligt ver boven de 1300, voor 80% burgers, en van de meer dan 7000 gewonden zijn zeer velen er slecht aan toe.

Het vernietigen van een mediatoren en de elektriciteitscentrale zorgt ervoor dat er nog maar minimaal verslag gedaan kan worden. Daarnaast zorgt het uitvallen van de elektriciteit voor extreem gevaarlijke situaties door een combinatie van gebrek aan schoon drinkwater, geen medische zorg, nauwelijks voedsel, een gebrek aan hygiëne en een dicht opeen gepakte massa mensen. De ingrediënten voor een humanitaire ramp op enorme schaal. En in Israël blijft zo’n 90% dit gedrag van hun leger en leiders toejuichen, het mag nog wel wat extremer vinden velen zelfs. Met de schorsing van het Palestijnse parlementslid Haneen Zoabi beweegt ook het parlement – de Knesset – zich richting fascisme, schrijft Aeyal Gross vandaag in de krant Haaretz.

En daarom eindig ik met de woorden van Frank Barat, mensenrechtenactivist en een van de coördinatoren van het Russell Tribunal on Palestine, dat zich al jaren inzet om Israël, internationale organisaties als de VN en de Verenigde Staten aan te spreken op hun medeplichtigheid aan deze onmenselijke behandeling van een heel volk. Het is woede, walging en frustratie die ik hoor in de woorden van Barat. Woede, walging en frustratie die ik de afgelopen weken dagelijks hoorde uit alle delen van de wereld.

Ik wil dat Israël verdwijnt. Ik wil dat deze verrotte, exclusieve, racistische, militaire, koloniale nederzettingen- en Apartheidsstaat in elkaar dondert om nooit meer terug te komen.

Ik heb niets tegen de mensen. Niemand hoeft dood. Alleen het systeem.

Engelbert Luitsz

14 comments for “Israël heeft geen bestaansrecht

  1. piterfries
    July 30, 2014 at 7:02 pm

    En zinloos verhaal.
    Israel bestaat.
    De vraag is, dat als het zo doorgaat, en niets wijst er op dat er sinds de tijd van Jabotinsky, 1923, iets veranderd is, alleen lijken de zionisten van nu veel dommer dan Jabotinsky, hoe lang het nog blijft bestaan.
    Je kunt niet eindeloos doorgaan met je steeds meer haat van het overgrote deel van de wereld op de hals te halen.

  2. likoednederland
    July 30, 2014 at 7:32 pm

    De haat komt weer overduidelijk voort uit antisemitisme. Want Israel een staat noemen die gebaseerd is op racisme, is antisemitisch. Volgens de definitie daarvan van de Europese Unie.

    Het is ook totale nonsens: De Arabieren in Israel hebben juist meer burgerrechten dan de Arabieren in de Arabische landen! Gelijkheid voor man en vrouw, vrijheid van godsdienst, democratie, kiesrecht voor vrouwen, homorechten, persvrijheid, eigendomsbescherming, bescherming van de rechten van minderheden als christenen en druzen, bescherming van vrouwen tegen kindhuwelijken, vrouwenbesnijdenis en eerwraak enz. enz.

    • July 30, 2014 at 7:53 pm

      ja, ja, Likoed, blijven volhouden! Ik heb u al vaker uitgelegd dat er helemaal geen antisemitisme bestaat. Sommige mensen hebben om onverklaarbare redenen een bloedhekel aan sadistische kindermoordenaars, daar moeten we toch echt eens een andere term voor verzinnen.

      • July 30, 2014 at 11:01 pm

        goh. mijn joodse moeder van 74 wilde afgelopen maand in haarlem het monument voor de in w.o.2 weggevoerde joden uit haarlem bezoeken en moest daar ter plekke doorstaan dat ze door 3 marokkanen van zo’n 19, 20 jaar oud werd uitgescholden voor “stinkjodin’, ‘hitler had je moeten vergassen’ en de uitzwaaier: ‘jullie vermoorden onze broeders’. dit is gebeurd, ik was erbij, werd ook uitgescholden, en ja dit is unverfroren antisemitisme, dat dus wel degelijk bestaat!!!!!!!!!!

        • July 30, 2014 at 11:12 pm

          Dat is net zoals Nederlanders op “moffen” reageerden (en soms nog steeds). Antisemitisme is een concept van het zionisme dat deze Marokkanen niet eens begrijpen.
          Stel je niet zo aan. Ga in discussie, draag een Palestijnse vlag, spreek je uit over de misdaden tegen de menselijkheid die Israël pleegt uit naam van de joden en je zult zien dat het allemaal wel meevalt met dat “antisemitisme”.

        • ReggieRoning
          July 31, 2014 at 12:22 am

          Als u, zoals uzelf zegt, er ook bij was en u werd ook uitgescholden dan had u ipv

          “en moest daar ter plekke doorstaan dat ze door 3 marokkanen van zo’n 19, 20 jaar oud werd uitgescholden”

          logischerwijs
          “en moesten WIJ daar ter plekke doorstaan…” gebruikt.

          Ik vrees dat u door de mand valt. Gestelt dat u dit niet uit uw duim zuigt, dan zou dat monument voor u extra reden moeten zijn om de Israëlische oorlogsmisdaden af te keuren.

        • ReggieRoning
          July 31, 2014 at 1:10 am
        • Al Bakrastani
          August 1, 2014 at 6:06 am

          Ik zou u aanraden een klacht in te dienen , tegen het CIDI en de Nederlandse Media .. Immers die zijn het die er constant op staan om Jodendom en Israel onlosmakelijk aan elkaar te verbinden .. U bent dus slachtoffer van hun succes ..

  3. Onpartijdige Nederlander
    July 30, 2014 at 9:12 pm

    Israël is een land van apartheid. De bevolking van Israël voelt zich verheven boven Palestijnen… in mijn ogen zelfs boven de wereld. En zich altijd maar weer verschuilen achter antisemitisme en dat soort termen. Joden zijn tegenwoordig nog beter beschermd dan een ijsbeer. Laat een scheet over een jood en je hebt 3 belangenpartijen aan je broek hangen. Voor mij bestaat Israël niet eens, ik vind het een walgelijk land wat ik nooit zal erkennen. Ik ben verre van gelovig en heb niets met de Arabische wereld maar verafschuw dat land gewoon door alles wat ik in mijn 30 jaar aan informatie over dat gebied tot mij heb gekregen. Gelukkig zien steeds meer Nederlanders dat Israël het kwaad is en ik hoop dan ook dat hun back-up van de Westerse wereld volledig wegvalt zodat de Palestijnen hun land terug kunnen krijgen.

    • piterfries
      July 31, 2014 at 8:26 am

      Het is nog veel erger, Israel is ook racistisch onder Israelische joden.
      De asjkenazi joden maken de dienst uit.
      In geen enkel Israëlisch identiteitsbewijs staat als identiteit Israëlisch, nee, er staat het land van herkomst in.
      Een Israelier van Russische herkomst die me dat uitlegde, antwoordde op mijn vraag waar het voor was, ‘om te discrimineren’.
      Dat die discriminatie bestaat vindt je bijvoorbeeld overduidelijk in Ralph Giordano, ‘Israel um Himmels willen Israel’, 1993 Köln.
      Zoals de titel aangeeft is het boek bedoeld als lofzang op Israel.

      • Aleid Blink
        July 31, 2014 at 12:24 pm

        Ln, Het valt me iedere keer weer op dat reageerders zoals u nooit, maar dan ook nooit met een waarachtig argument komen waarom die kritiek op Israël onterecht zou zijn. Meer dan de bewering dat dit zo is en de eeuwig terugkerende beschuldiging dat deze kritiek louter uit antisemitisme voortkomt, heeft u niet.

        Vertel eindelijk liever eens echt waarom zo verrukt bent van die staat, die toch uiteindelijk niet veel anders kan dan vijanden maken en een deel van bevolking dat hij als de ander behandelt en als zijn hel ziet. Een staat die koste wat het kost uit is op gebiedsuitbreiding en de mensen die daar wonen met allerlei ongeoorloofde middelen wil verjagen en, als dat dan niet lukt, hen desnoods vernietigen en daarvoor het onzinnige argument aanvoert dat het om oorlog gaat. Oorlog tegen een burgerbevolking en een handvol strijders die van het systeem van die staat bevrijd willen worden? Voor iedere, zichzelf respecterende staat zou dit minderwaardig zijn, maar niet voor Israël.

        Heeft u er wel eens over nagedacht waar die haat eigenlijk vandaan komt, die u steeds weer meent te bespeuren in het commentaar over Israël? Heeft u er wel eens over nagedacht waarom u zo nodig Palestijnen wilt Arabieren wilt blijven noemen? Waarom u het zo nodig vindt om Palestijnen hun door hen gevoelde Palestijnse identiteit te onthouden en waar die haat die u steeds weer aanvoert, uit voortkomt?

        En waarom weigert u onderscheid te maken tussen Palestijnen die de Israëlische nationaliteit hebben gekregen en de Palestijnen aan wie dit stelselmatig onthouden wordt. Bestaan zij dan niet in uw denken, behalve natuurlijk in de vorm van ‘de’ vijand die bestreden moet worden, maar zo dat het niet te veel opvalt. Daarom wordt heet oorlog genoemd met gebruik van Israëls door de jaren heen steeds tot grotere verfijning ontwikkeld moorddadig wapentuig en idem leugenachtige in- en voorlichtingensystemen.

        De Palestijnen met de Israëlische nationaliteit hebben het inderdaad veel beter dan die andere, maar zij hebben absoluut niet dezelfde rechten als joden die automatisch die nationaliteit krijgen. Ik verdenk u ervan dat u nooit eens met een open geest heeft rondgekeken in een Palestijns of druzichs dorp in Galilea en met de mensen heeft gepraat zonder de aanwezigheid van een zgn. gids die trouw heeft gezworen aan het systeem. Dan zou u weten dat de door u geroemde eigendomsbescherming relatief is en niet geldt voor de staat, die dan ook naar eigen believen en zonder enige werkelijke noodzaak Palestijnen onteigent. De Bedouïenen noemt u niet, wetende dat de manier waarop zij behandeld worden ook beneden alle peil is.

        En wat betreft de andere door u genoemde bijzonderheden, waarom noemt u die zo speciaal? Is de Palestijnse bevolking van Israël zo onbeschaafd dat zij daartegen beschermd moet worden? Of is dit weer zo’n losse bewering van de Europese kolonist die neerkijkt op die onbeschaafde inboorlingen? Een racist dus.

        Kortom, u bent als iemand die doet alsof hij een bosbrand wil bestrijden, maar betrapt wordt met een lucifer van het merk antisemitisme in de hand en niet wil inzien dat het vuur zich op die manier alleen maar verder verspreidt.

        Israël betekent strijdt met God, d.w.z. strijdt met jezelf, de meest waardevolle strijd die een mens kan voeren – dit is trouwens ook een van de betekenissen van jihad, ook wel grote jihad genoemd. Zal Israël deze naam ooit waard worden? Zoals het er nu uitziet, nooit en dat is treurig.

        • piterfries
          July 31, 2014 at 12:54 pm

          Aleid,
          dit soort reacties richting apologeten van het zionisme zijn volstrekt zinloos, zo is mij in de loop der tijden gebleken.

          Waar dat in zit is me niet duidelijk, vaak denk ik dat joden nog het pre renaissance idee van waarheid hebben: waar is wat het stamhoofd zegt.

          Bij de katholieke kerk bij ons is dat ook nog het geval.
          Tenminste, formeel.
          In de praktijk lukt het de paus niet meer klinkklare onzin geaccepteerd te krijgen.
          Bij veel joden lijkt dat nog wel te lukken.

          De joodse inquisitie stelt die joden, die de joodse sprookje openlijk niet slikken, buiten de joodse gemeenschap, door ze etiketten op te plakken als ‘self hating jew’, en verrader.

          De discussie, voor zo ver je dat discussie kunt noemen, gaat dan tussen twee groepen met verschillende waarheidsopvattingen:
          - de joodse waarheid is wat joodse leiders roepen
          - de waarheid van jou en mij is die die de toets der kritiek kan weerstaan.

          Over de evolutie van het waarheidsbegrip:

          Felipe Fernández-Armesto, ‘Truth, A History and a Guide for the Perplexed’, New York 1997

          • Aleid Blink
            August 1, 2014 at 9:13 am

            Als je er vanuit gaat dat wat je schrijft zin zal/moet hebben, kan je beter stoppen. Het enige wat je kunt hopen, is dat er een piepklein zaadje ergens blijft hangen en samen met andere het bedoelde werk zal doen.

Comments are closed.