Eendjes voeren in Gaza

kinderen_gaza2

(foto: Hamde Abu Rahma)

Het was een déjà vu. Gisteren werden drie kinderen die op het dak van hun huis in Gaza eendjes aan het voeren waren gedood door een Israëlische raket. Weer drie kinderen minder. Volgens ooggetuigen was er geen straaljager in de buurt, dus het moet een van de drones zijn geweest die daar rondvliegen. Dat betekent dat er ergens in Israël iemand vanachter zijn of haar computer deze kinderen op de korrel heeft genomen. En dat was nog niet eens de “echte” bom, die kwam een minuutje later. Dit was een zogenaamde waarschuwingsbom. Het was deze explosie die de mensen van CNN hun camera deed aanzetten, de moord zelf hebben ze dus niet gefilmd, wel de verwoesting van het huis. Het laat goed zien hoe weinig tijd je hebt om je met je kinderen, als je die nog hebt, uit de voeten te maken. In veiligheid brengen zou hier de verkeerde uitdrukking zijn, want nergens in de Gazastrook is iemand nog veilig voor de Israëlische terreur.

Ik herinner me een dergelijke scene uit 2009. Ouders durfden hun kinderen niet meer op straat te laten komen en lieten hen vaak op de platte daken spelen. Ook toen vertelde een van de radeloze ouders hoe hun spelende kinderen door een drone onder vuur waren genomen en in stukken geschoten. Ook toen werden er dagelijks oorlogsmisdaden gepleegd, maar niemand is ooit ter verantwoording geroepen. Dat doet het ergste vrezen voor de slachtoffers van het huidige bloedbad. Al bijna zeventig jaar kan Israël ongestraft moorden en vernietigen. Het is de bittere ironie van de geschiedenis dat het land dat tot op de dag van vandaag een slaatje blijft slaan uit de holocaust, zelf niet in staat is tot enig mededogen.

Geen getuigen

Mensen in Gaza roepen iedereen op ervoor te zorgen dat de locator op hun mobiele apparaten uitstaat, waarmee Israël hun positie kan achterhalen. Iedereen die verslag doet van de gruwelen is een legitiem doelwit geworden en de coördinaten worden gebruikt om die mensen te vermoorden. De journalist Ayman Mohyeldin, die ter plekke was toen vier kinderen op het strand met opzet werden gedood (een eerste schot deed hen vluchten, waarna er een tweede schot volgde naar hun nieuwe positie), is door zijn werkgever NBC teruggeroepen. Officieel om veiligheidsredenen, maar NBC heeft wel iemand anders gestuurd, dus dat klinkt dubieus. Mohyeldin stond in hoog aanzien vanwege zijn moedige en accurate verslaggeving. Het lijkt er dus meer op dat men, om met Esther Voet te spreken, bang is voor “het imago van Israël”.

idf_orgasm

Sadisme met een glimlach

Waar te beginnen? Wat ondertussen overduidelijk is geworden, is dat het racisme en het kennelijke plezier dat men in Israël beleeft aan het afslachten van onschuldige mensen overal in de maatschappij is terug te vinden. Van jong tot oud, links tot rechts, seculier tot religieus, gaan alle racistische remmen los. Een hele kleine bloemlezing.

  • Mooie jonge meiden die selfies plaatsen met de meest weerzinwekkende teksten.
  • Israëliërs die willekeurige mensen in de Gazastrook bellen om hen te vertellen dat hun huis gebombardeerd gaat worden. Voor de lol. (via FB-contact)
  • Een bekende politica en lid van het parlement roept op om alle Palestijnse moeders af te maken, zodat ze geen “kleine slangen” meer kunnen grootbrengen.
  • Een ander parlementslid roept op de elektriciteit van de ziekenhuizen af te snijden, zodat dialysepatiënten zullen sterven.
  • Ik heb het al vaker gehad over de mensen die massaal de bombardementen toejuichen. Een journaliste van CNN werd door hen bedreigd. Haar auto zou vernield worden als ze niet positief over Israël berichtte. En dat terwijl ze hun bloeddorstige orgie aan het filmen was! Maar dat wilde CNN liever niet in beeld brengen*.
  • Een juridisch specialiste riep onlangs op tot genocide van de Palestijnen. Dat was enkele dagen voordat joodse fanatici een Palestijnse jongen levend verbrandden. Zij had het hele Palestijnse volk tot vijand verklaard en riep op tot vernietiging, “inclusief de ouderen en de vrouwen, de steden en dorpen, de huizen en de infrastructuur”.
  • Iemand op Facebook verklaarde dat het zien van de bombardementen op de Gazastrook haar een “orgasme” bezorgde.

De lijst is eindeloos. De rabbijnen die met de Talmoed in de hand genocide prediken laat ik maar achterwege. Ondertussen is een ziekenhuis voor geriatrische patiënten vernield. Ook hier bleek weer met welk sadistisch genoegen de soldaten te werk gaan. Stukje bij beetje werd het ziekenhuis bestookt met granaten, waardoor de patiënten steeds naar een verdieping lager moesten. Uiteindelijk was alleen de begane grond nog beschikbaar, waarna iedereen werd geëvacueerd.

De joods-Amerikaanse schrijfster Naomi Wolf is altijd voorzichtig als het om Israël gaat. Maar ook bij haar kwamen deze week de verhalen naar boven die zij van haar familie kende. Toen 100.000 Palestijnen het bevel kregen zich uit de voeten te maken – in hun eigen land! – refereerde ze aan wat zij had meegekregen over haar familie in de jaren dertig. Het is de manier waarop het gebeurt, de leugens, de verdraaiingen en het volslagen gebrek aan gevoel voor het lijden van iemand wiens enige misdaad het is niet tot de stam te behoren. “Het is alsof ze plezier hebben in het sadistische, satanische nazigevoel”, schreef ze. Ze wil zelfs breken met het joodse geloof, om helemaal niet meer geassocieerd te hoeven worden met de joodse staat.

Weer een experiment?

Vanmorgen hoorde ik de eerste berichten over een wit gas, of een soort rook, die ernstige klachten veroorzaakt, tot aan een coma toe. Opnieuw iets waar de zeer ervaren artsen op het gebied van oorlogsslachtoffers geen antwoord op hebben. Misschien weet onze minister van Defensie meer, gezien de militaire samenwerking van Nederland met de schurkenstaat, maar ze zal daar niets over mogen zeggen. Iedereen zal zich nog wel herinneren dat Obama op het punt stond Syrië aan te vallen op basis van verhalen over een aanval met chemische wapens. De rode lijn heeft echter nooit gegolden voor Israël.

Maar ondanks alles wat Israël doet, is het niet in staat het morele besef van de gehele mensheid aan zich te onderwerpen. Wat in de eigen maatschappij wel is gelukt, door middel van een uitgekiend samenspel van opvoeding, onderwijs en propaganda, keert zich nu tegen het land. Het is volkomen geïsoleerd geraakt. Afgelopen nacht probeerde ik het voor mezelf te verwoorden, dat gebrek aan opstand tegen deze flagrante schendingen van alles wat menselijk is. En ik sta er nog achter, nu ik het eens rustig teruglees. Het is zo erg dat men het niet wil of kan geloven.

Mensen willen, kúnnen eenvoudigweg niet begrijpen hoe boosaardig het zionisme is. Verreweg de meeste mensen zijn fatsoenlijke mensen en die kunnen zoveel boosaardigheid niet bevatten zonder hun identiteit als menselijke wezens te verliezen.

 

 

Engelbert Luitsz

* Update Ook deze journaliste, Diana Magnay, is door CNN weggehaald uit Gaza. Diana had in een tweet de Israëlische ramptoeristen “uitschot” genoemd.

2 comments for “Eendjes voeren in Gaza

  1. Aleid Blink
    July 19, 2014 at 9:58 am

    Een aantal jaren geleden zag ik een film die gemaakt was door een jonge Engelse journalist over een Israëlische aanval op Gaza – ik ben vergeten welke maar in de tweede helft van afgelopen decennium – waarbij m.n. kinderen allerlei verschijnselen lieten zien die duidden op een gasaanval. Op mijn vraag hoe het hem gelukt was deze film deze film Israël uit te krijgen, vertelde hij dat hij hem bij stukjes eruit had gesmokkeld.

    Dit laat zien in Israël gevestigde journalisten, die niet daar zonder een door Israël verstrekte perskaart kunnen werken, altijd zo voorzichtig en afstandelijk zijn in hun verslagen. Mensen als Salomon Bouman, met wie ik samen eens, in 1996, een nieuwsuitzending hier over een demonstratie t.b.v. de Jahalinbedoeïenen; zij werden voor de bouw van de nederzetting Ma’ale Adumim verdreven van hun gronden naar een plaats vlak bij de vuilnisbelt van Jeruzalem. Ik was hierbij betrokken geraakt omdat het huis waar ik toen woonde, daar niet ver vandaan lag en had voor die demonstratie alle Nederlandse journalisten uitgenodigd. Ik ontdekte toen dat een aantal bang was om naar de bezette gebieden te gaan en dat dus hun verslagen op afstand waren gemaakt. Alleen Salomon kwam, maar wel omdat ik, op het punt dat hij de bypass naar deze nederzetting road moest verlaten, hem stond op te wachten om hem naar de plaats van de demonstratie te begeleiden. Dit was wel begrijpelijk want sinds de intifada ze waren bang om met hun Israëlische nummerbord te verdwalen en tussen kwaadwillende mensen terecht te komen.

    Dit was in die jaren een van de weinige directe verslagen die toen hier in het nieuws te horen waren. Hij deed zijn mond pas echt open toen hij met pensioen was en hij is niet de enige en ook niet die ik in die jaren in direct gesprek en ter plaatse heb gebracht met de bevolking zelf Ik had het grote voordeel dat ik ‘niemand’ was en dus mijzelf kon zijn, iets waarvoor de Palestijnen gevoelig zijn. Het is ook belangrijk dat je geen angst en overmoed uitstraalt. want dat kan inhouden dat je gevoelens jegens hen niet zuiver zijn.

    Dit zijn allemaal factoren waar journalisten aan moeten voldoen. Reden waarom er maar weinig zijn en waarom de berichtgeving gebrekkig doorgaans blijft. Het is makkelijk die weinigen de mond te snoeren.

    • Aleid Blink
      July 19, 2014 at 11:52 am

      Vervolg: een bericht van A Jewish Voice for Peace dat NBC een van z’n sterverslaggevers uin Gaza, Ayman Mohyeldin – “one of the most respected, experienced correspondents covering this crisis” – heeft teruggegrokken. Dit gebeurde na met een bewogen zijn verslag van ooggetuigen over dood van die vier kinderen op het strand had Nbc beweert dat het om Aymans veiligheid gaat, maar heeft wel onmiddellijk een minder ervaren verslaggever aangesteld.

Comments are closed.