Gaza: “Wachten op onze beurt in het slachthuis”

gaza_120714

De Israëlische terroristen kiezen bij voorkeur de meest kwetsbaren uit.

T., een Palestijnse vrouw uit de Gazastrook, vraagt haar kinderen samen in een kamer te blijven voordat Israël aanvalt – op die manier zullen ze, als er een bom valt, allen samen sterven en hoeft er niemand alleen achter te blijven.

“Op donderdagmiddag werd er een gebouw in de buurt gebombardeerd. Met een raket. De lucht vulde zich met een licht, een soort enorme vuurbal die we nooit eerder hadden gezien”, vertelde een vrouw die ik T. zal noemen me vrijdag tussen de middag. Zoals iedereen in de Gazastrook has ze ‘s nachts niet geslapen en was ze pas ‘s morgens om acht uur in slaap gevallen. Later zei A. dat het doelwit vermoedelijk een afdeling van Hamas was die zich in het gebouw bevond, in de wijk al-Hawa in Gaza Stad, maar het projectiel miste z’n doel en doodde de arts Anas Rizaq Abu al-Kas, 33 jaar oud, in zijn kliniek. Hij was een van de 114 Palestijnen die door het Israëlische leger werden gedood, tot zaterdagmorgen, waaronder 26 kinderen en 18 vrouwen (zaterdagavond was het dodental al opgelopen tot minstens 151).

Diens “vader en moeder waren in 2012 ook al per abuis gedood tijdens operatie Wolkkolom”, voegde A. eraan toe.

T. ging verder, met een voor haar doen ongebruikelijk zachte stem. “‘s Nachts wachten we op de dag. Overdag wachten we op de nacht. We wachten op onze beurt in het slachthuis. Vanmorgen hoorden we hoe de gehele familie Ghanam uit Rafah is omgekomen. Weer was er een familie vermoord”, zegt T.

A. vertelt me dat een lid van de familie Ghanam lid was van de Islamitische Jihad. In zijn dagelijkse rapportage die vrijdag laat verscheen, schreef het Palestijnse Centrum voor Mensenrechten dat op vrijdagmorgen:

Israëlische gevechtsvliegtuigen zonder waarschuwing drie bommen hadden gegooid op een huis van de 58-jarige Abdul Raziq Hassan al-Ghannam. Als gevolg daarvan werden hij, zijn vrouw, zijn zoon, zijn dochter en nog een lid van de familie gedood: 1) Abdul Raziq Hassan al-Ghannam, 58; 2) Ghalia Deeb al-Ghannam, 57; 3) Mahmoud Abdul Raziq Hassan al-Ghannam, 28; 4) Wissam Abdul Raziq Hassan al-Ghanam, 31; en 5) Kifah Shaker al-Ghannam, 33, die doof is. Hussam, de zoon van de eigenaar, raakte gewond maar overleefde het. Zeven buren raakten eveneens gewond.

Minder dan een uur eerder, vrijdag rond half vijf ‘s morgens, vuurde een Israëlisch gevechtsvliegtuig een raket af op tunnels in de wijk Sha’at in Rafah. De tien jaar oude Nour Marwan al-Nijdi werd gedood door bomscherven; haar broer van vijftien en haar moeder Salwa Ahmed al-Nijdi van 49 raakten gewond. Zij bevonden zich in hun huis op dat moment.

“Je weet nooit door welk raam het projectiel zal komen. Ik zei tegen S. [haar man] en de kinderen: ‘We moeten altijd samen blijven, in één kamer. Als er een bom komt zullen we allemaal sterven en hoeft er niemand alleen achter te blijven’”, vertelde T. “Onze jongste dochters zijn bang om te gaan douchen, uit angst dat er een bom zal komen en de anderen zal doden. Ik zei tegen hen: ‘We douchen om schoon te zijn wanneer we sterven.’ De kinderen zijn sterker dan ik. Ze zeggen dat ik niet bang moet zijn. Of we gaan dood, of we leven.”

T. vraagt zich af: “Waar zijn de Arabieren, waar zijn de Europeanen, waar is de Westelijke Jordaanoever? De intellectuelen schrijven poëzie. Ze zijn bang voor Mahmoud Abbas, niet voor de joden, alleen voor Arabieren. Dat is ons lot, aangestuurd door een afstandsbediening van het Israëlische leger.”

F., een vrouw uit Rafah, ziet de vuurbal ook na elke inslag. “Het hele huis schudt”, zelfs als de explosie ver weg is, zegt ze. Iedereen ervaart dat: een explosie in Beit Hanun, in het noorden van de Gazastrook, die niet eens te horen is in Gaza Stad, doet huizen in het vluchtelingenkamp Shabura op hun grondvesten schudden. Iedereen heeft het over bommenwerpers die je niet hoort aankomen. Alleen de explosie wordt gehoord en vervolgens het vliegtuig als het terugkeert naar Israël. Men zegt dat bij eerdere aanvallen de vliegtuigen in beide richtingen werden gehoord. Ondertussen blijven de onbemande drones onophoudelijk zoemen.

“Sinds gisteren hebben we niet geslapen, 24 uur zonder slaap”, zegt F. “We kunnen onze dochters, broers en zussen niet opzoeken in andere delen van de stad. Niemand verlaat zijn huis. En nu is er ook geen elektriciteit (want Rafah is afhankelijk van Egypte voor de stroom) en het is zo heet in huis”, zegt F.

L., ook uit Rafah, heeft het over een familie in haar straat die per telefoon te horen kreeg dat hun huis zou worden vernietigd. “De buren riepen direct iedereen op te vertrekken, want als ze een huis bombarderen raken de andere huizen in de buurt ook beschadigd en je kunt gedood worden door bomscherven of gewond raken door rondvliegend glas”, zegt L. “We wekten onze schoonvader van 88. Hij trilde van angst. De arme man was brtang dat hij de straat niet over kon steken. Na een uur ongeveer volgde de explosie. We hadden de ramen op tijd opengedaan, zodat de ruiten niet zouden versplinteren. Maar in het huis van mijn broer in het vluchtelingenkamp Tel al-Sultan waren alle ruiten in stukken geslagen door een explosie in de buurt en hij kwam met zijn familie bij ons wonen. Mijn dochter van acht vroeg: ‘Waarom bombarderen ze ons tijdens Ramadan?’”

Amira Hass
(Vertaling Engelbert Luitsz)

Amira Hass, Gaza civilians: ‘Waiting for our turn in the slaughterhouse’

 

14 comments for “Gaza: “Wachten op onze beurt in het slachthuis”

  1. piterfries
    July 13, 2014 at 11:44 am

    Wat Israel meent te bereiken met deze periodieke slachtingen, anders dan dat haat en weerzin tegen dat land verder toeneemt, het gaat mijn verstand te boven.

    • July 13, 2014 at 12:05 pm

      “Zionism is a complex phenomenon, adequately understood by only a small percentage of its critics and by even a smaller percentage of its supporters.”
      Michael Selzer

      • theyknew
        July 13, 2014 at 3:52 pm

        Voor mij begint het een behoorlijk overzichtelijk fenomeen te worden. Als ik de wat oudere kranten mag geloven, zoals de New York Times uit 1905 hieronder, waren de 6 miljoen (weer dat getal) Russische joden een bedreiging voor het zionisme.

        http://whatreallyhappened.com/IMAGES/oftheliars/6mil/1905-Six-Million-Jews-End-of-Zionism.gif

        Ik wil hier verder niets mee suggereren, maar het valt mij wel op dat er door het Auschwitz-comité geen protest is ingediend over de (nieuwe) plaquette bij Auschwitz.

        http://whatreallyhappened.com/IMAGES/plaques.jpg

        Hier is trouwens de link van het hele artikel.

        http://whatreallyhappened.com/WRHARTICLES/oftheliars.php#6millionjews

        • Aleid Blink
          July 13, 2014 at 5:46 pm

          Is het niet allang bekend dat regeringen e.a. niet altijd de waarheid spreken? Maar worden ze daar niet toe verleid doordat mensen het wel makkelijk vinden het denken aan hen over te laten omdat ze zelf liever domweg geloven?

          In dat artikel valt me trouwens wel op dat hij de mythes waar o.a. godsdiensten op gebouwd zijn tot leugens rekent. Maar die vragen juist niet om domweg geloven en wel om nadenken. Dat is het grote verschil met politiek, maar dat wordt veelal niet begrepen. Zodra van religie politiek wordt gemaakt gaat het ook verkeerd.

        • piterfries
          July 13, 2014 at 7:06 pm

          Dat was allemaal al lang bekend.
          Alleen kabbalistisch rekenen kan de zes miljoen overeind houden nadat het aantal Auschwitz doden is teruggebracht van vier naar één miljoen.
          Dat die zes miljoen aan gerede twijfel onderhevig was werd al betoogd in ANONYMOUS, ‘The Myth of Six Million’, Los Angelos, 1973, 1969.
          Hoggan was de auteur, hij kreeg z’n straf, hij overleed in armoede.
          Voor goed begrip, drie miljoen joden, of wat het maar was, was nog vreselijk.
          Elf miljoen dode Duitsers ook.
          Patrick J. Buchanan, ‘Churchill, Hitler and “The unnecessary war”, How Britain lost its empire and the west lost the world’, New York, 2008

          @Aleid. Je moet er van uit gaan dat politici bij uitzondering de waarheid spreken.
          Dat hoort bij de business, politiek is het verzoenen van het onverzoenlijke.

          • Roberto la Verita
            July 13, 2014 at 8:28 pm

            Voor goed begrip, drie miljoen joden, of wat het maar was, was nog vreselijk.
            Elf miljoen dode Duitsers ook.
            ============================

            en zeker niet vergeten de 22 miljoen Russen, zonder hun opoffering
            hadden we nu een verenigd Europa gehad onder Duits juk……………
            wat schrijf ik? daar gaan we langzaam maar zeker naar toe,of hebben we het al?
            Roberto

  2. Aleid Blink
    July 13, 2014 at 3:25 pm

    Leibowitz heeft goed gezien hoe mensen zover kunnen gaan dat ze dit soort dingen doen. Hoogmoed komt voor de val.

  3. piterfries
    July 13, 2014 at 7:19 pm

    Het zal wel off topic zijn, maar de pro Israel censuur bij Telegraaf, Joop en VK is weer weerzinwekkend.
    Het vrije westen, zo vrij als een vogeltje in de lucht.

    Die zijn ook niet vrij, overigens, wat wij zien en horen als zingen, is niets anders dan territorium verdedigen.
    Je kunt dat eenvoudig vaststellen met een geluidsopname apparaat, het ‘gezang’ versterkt afdraaien, doet de zinger vluchten.

  4. piterfries
    July 14, 2014 at 8:36 am

    @ Roberto.

    Over die opoffering van de Russen moet je eens lezen V.L. Kondratjev, ‘De schande van Rzjev’, 1997 Amsterdam (Iskupit krovju, Znamka, december 1991).

    Over het waarom van de tweede wereldoorlog kan ik aanraden:
    Simon Newman, ´March 1939, The British guarantee to Poland, A study in the continuity of British Foreign Policy’, 1976, Oxford.

    En
    Bogdan Musial, ‘Kampfplatz Deutschland, Stalins Kriegspläne gegen den Westen’, Berlin 2008

    • Aleid Blink
      July 14, 2014 at 10:14 am

      Roberto, Dat Duitse juk was wellicht te dragen geweest, maar een nazijuk moet hoe dan ook bestreden worden, zoals de Duitsers sindsdien goed begrepen (lijken te) hebben.

      • piterfries
        July 14, 2014 at 12:57 pm

        Toen de VS in 1953 tot de conclusie kwam een Duitsland nodig te hebben, in de strijd tegen voormalig bondgenoot USSR, werd het nieuwe Duitsland opgelegd de overwinnaarswaarheid te onderwijzen.
        Omdat dank zij de tweede wereldoorlog er vrijwel geen duits meer wordt onderwezen, was het mogelijk in die taal ladingen boeken te publiceren met een andere waarheid dan die van de overwinnaars.
        Dus, wat de duitsers begrepen hebben, is de vraag.
        Als voorbeeld:
        Otto Weidinger, ´Kameraden bis zum Ende, Das SS-Panzergrenadier-Regiment 4 „Der Führer“, 1978, 2007, Dresden.
        Hollande is leraar duits, toch schijnt hij het nooit gelezen te hebben, elk jaar reist hij nog naar Tulle om iets te herdenken wat, lijkt mij, nooit is gebeurd.
        Iets soortgelijks is
        Vincent Reynouard, ‘Die Wahrheit über Oradour, Rekonstruktion und Forschungsbericht eines Franzosen, Was geschah am 10. Juni 1944 wirklich ?’, Stegen am Ammersee, 2005 (Le Massacre d’Oradour, Antwerpen 1997) .
        Ter zelfbescherming is dit boek in Oostenrijk uitgegeven, met als extra bescherming ‘studieboek’.

  5. Aleid Blink
    July 14, 2014 at 5:35 pm

    Je kunt toch niet verwachten dat alles wat in Duitsland politiek correct is? Natuurlijk zijn er Duitsers die nog steeds het nationaal socialistische gedachtegoed koesteren. Die vindt je ook in andere Europese landen als Frankrijk, Engeland, Frankrijk, Nederland, Oostenrijk etc. Iemand kan wel een andere versie geven van wat in Oradour, Putten – ik woonde in die dagen aan de rand van dat dorp – etc., maar betekent het feit dat dit niet in Duitsland kon worden gepubliceerd niet dat men dit daar in het algemeen niet pruimt? Ik zie op dit moment geen redenen voor ongerustheid. Als je me naïef vindt, dan moet dat maar.

    • theyknew
      July 14, 2014 at 11:45 pm

      Misschien kijk je wel de verkeerde richting uit? Misschien is een onderzoek naar Leo Strauss en Carl Schmitt een aanbeveling? Leo Strauss doceerde neo-conservatisme in de VS en deze stroming wordt in de VS gezien als neo-fascistisch. Tja, het komt nu eenmaal van de kant waarvan je het het minst verwacht, of toch niet? Bruikbare Nazi’s werden niet voor niets naar de VS overgebracht.

      Een Navy Seal opleidingscentrum in de vorm van een Swastika zal wel toeval zijn, toch? Het nieuwe NAVO hoofdkwartier in Brussel, in de vorm van het SS-symbool, zal dan ook wel toeval zijn.

      Er zijn mensen die niets aan het toeval overlaten en daar ben ik er één van.

  6. Aleid Blink
    July 15, 2014 at 10:49 am

    Het swastikasymbool heeft zoveel betekenissen. Het zou jammer zijn daarin alleen het nazisme te zien. Dit lijkt me een goede reden om er geen toeval in te zien, maar een of meerdere van de andere betekenissen.

Comments are closed.