De schrijnende hypocrisie van het westen

Deze keer een stuk dat ik vanwege de vertaling overneem van dewereldmorgen.be. Susan Abulhawa, de schrijfster van Het litteken van David, later heruitgegeven als Ochtend in Jenin, laat haar verontwaardiging de vrije loop over de dubbele moraal die wij in het westen hanteren als het om slachtoffers in Palestina gaat.

Haar boek was een internationaal succes, recensenten hadden veel lof voor de manier waarop zij erin was geslaagd een evenwichtig beeld te scheppen, zonder in karikaturen te vervallen. Desondanks heeft de joodse lobby in New York het nodig gevonden een voorleessessie van het boek te verbieden.

Susan_Abulhawa

Susan Abalhawa, geboren in 1970, is een Palestijnse schrijfster die in Amerika woont.

palestina-1

De rouwende vader van Nadim Nuwara, één de slachtoffertjes van de dubbele moord door een Israëlische scherpschutter.

Drie Israëlische kolonisten en de schrijnende hypocrisie van het westen

Sinds drie tieners vermist werden uit Gush Etzion, een exclusief Joodse-kolonie op de Westelijke Jordaanoever, heeft Israël vier miljoen Palestijnen belegerd, die het daarvoor al onder de duim hield. Israël raast door de steden, breekt binnen in huizen en overheidsinstellingen, voert nachtelijke raids uit tegen gezinnen, steelt eigendommen, ontvoert, kwetst en doodt.

Gevechtsvliegtuigen werden uitgezonden om Gaza te bombarderen, telkens opnieuw, nog meer huizen en overheidsgebouwen werden vernield, nog meer standrechtelijke executies werden uitgevoerd. Tot nu werden meer dan 570 Palestijnen gekidnapt en gevangen, onder wie Samer Issawi, de Palestijn die 266 dagen in hongerstaking ging tegen een vorige arbitraire detentie.

Minstens tien Palestijnen werden gedood, onder wie minstens drie kinderen, een zwangere vrouw en een mentaal gehandicapte man. Honderden werden gekwetst, duizenden werden geterroriseerd. Universiteiten en sociale welzijnsorganisaties werden overvallen en gesloten, hun computers werden vernield of gestolen, openbare en privé-documenten werden in beslag genomen in overheidsinstellingen.

Deze moedwillige barbarij is officieel staatsbeleid, uitgevoerd door de militairen. Daar komt het geweld bij tegen personen en eigendommen door de paramilitaire Israëlische kolonisten. Hun niet-aflatende aanvallen op Palestijnse burgers zijn de voorbije weken nog geëscaleerd. Nu werd bevestigd dat de drie kolonisten dood zijn, heeft Israël wraak gezworen. Minister van Economie Naftali Bennet zei hierover: “Er is geen genade voor de moordenaars van kinderen. Nu is het tijd voor actie, niet voor woorden.”

Hoewel geen enkele Palestijnse groepering de verantwoordelijkheid heeft opgeëist voor de ontvoering en hoewel de meeste groeperingen, waaronder Hamas, elke betrokkenheid ontkennen, blijft eerste minister Benjamin Netanyahu erbij dat Hamas verantwoordelijk is. De VN heeft Israël verzocht de bewijzen voor die bewering te overhandigen. Er is echter nog geen enkel bewijs geleverd, wat deze bewering van Israël in twijfel trekt. Dit moet vooral worden gezien tegen de achtergrond van de openbare woede van Israël over de recente hereniging van de Palestijnse groeperingen en de aanvaarding van de nieuwe Palestijnse eenheid door president Obama.

In westerse media beschreven de koppen bij de foto’s van de drie Israëlische koloniale tieners de Israëlische terreur als ‘een manjacht’ en een ‘militaire opkuisoperatie’. Portretten van jonge onschuldige Israëlische levens waren in elke nieuwsuitzending te zien. De pijn van de ouders werd voluit getoond. De VS, de EU, Groot-Brittannië, de VN, Canada en het Internationale Rode Kruis veroordeelden de kidnapping en eisten hun onmiddellijke en onvoorwaardelijke vrijlating. Toen de lichamen werden ontdekt, volgde een uitbarsting van veroordelingen en medeleven.

President Obama verklaarde: “Als vader kan ik met de onbeschrijflijke pijn inbeelden die de ouders van deze tienerjongens nu voelen. De VS veroordelen in de strengst mogelijke termen deze gevoelloze daad van terreur tegen onschuldige jongeren.” Hoewel reeds honderden Palestijnse kinderen werden gekidnapt, getergd of gedood door Israël, onder wie meerdere in de twee voorbije weken, kwam er zelden ooit een gelijkaardige reactie van de wereld.

Net voor de verdwijning van de Israëlische koloniale tieners, was de moord op twee Palestijnse tieners opgenomen door een lokale bewakingscamera. Voor de overtuiging dat de jongens koelbloedig werden gedood door Israëlische soldaten, bestaat een overvloed van bewijs: de teruggevonden kogels en de CNN-filmbeelden van de Israëlische scherpschutter op het ogenblik dat hij de trekker overhaalde en één van beide tieners doodde.

Er volgden geen veroordelingen op oproepen tot gerechtigheid voor deze kinderen door wereldleiders en internationale instellingen. Er kwam geen solidariteit met de rouwende ouders, geen vermelding van de meer dan 250 Palestijnse kinderen die werden ontvoerd uit hun bed of op weg naar school, die nog steeds lijden in Israëlische gevangenissen zonder aanklacht of processen fysiek en psychologisch gefolterd worden.

Dan heb ik nog niets gezegd over de barbaarse belegering van Gaza, de tientallen jaren van doorgaande diefstal, uitzettingen, inbeslagname van land, vernietiging van huizen, het vergunningssysteem, de willekeurige aanhoudingen, de beperking van de bewegingsvrijheid, de checkpoints, de standrechtelijke executies, de folteringen en het verdrukken van Palestijnen in geïsoleerde getto’s. Niets van dit alles heeft blijkbaar belang.

Dat niemand weet wie de Israëlische tieners vermoord heeft, heeft ook geen belang. Zowat heel Israël blijkt Palestijns bloed te eisen, wat de herinnering oproept aan de lynchpartijen van zwarte mannen in het Zuiden van de VS, telkens wanneer ergens een blanke dode werd gevonden. Het heeft blijkbaar evenmin belang dat deze Israëlische jongeren in illegale exclusieve Joden-kolonies leefden op land dat werd gestolen door de staat Israël, voor het merendeel van Palestijnse grondeigenaars in het dorpje el-Khader.

Een overgroot deel van die kolonisten zijn Amerikanen, meestal uit New York, net zoals deze vermoorde tieners, die het Joodse privilege hadden van een dubbele nationaliteit. Dat privilege bestaat eruit dat ze een extra land hebben, eender waar ze vandaan komen, één in hun thuisland en één in ons (Palestijns) thuisland, terwijl tezelfdertijd de autochtone Palestijnen wegkwijnen in vluchtelingenkampen, bezette getto’s of ballingschap.

Palestijnse kinderen worden elke dag gemolesteerd en gedood. Hun levens komen nauwelijks aan bod in de westerse pers. Palestijnse moeders krijgen voortdurend het verwijt dat zij, wanneer Israel hun kinderen heeft gedood, hun kinderen daar naartoe hebben gestuurd om te sterven, dat ze hebben nagelaten om hen weg te houden van Israëlische scherpschutters. Niemand trekt daarentegen de intenties van Rachel Frankel, de moeder één van de vermoorde kolonisten, in twijfel.

Haar werd niet gevraagd om commentaar te geven bij het feit dat één van de drie vermiste kolonisten een soldaat was die meer dan waarschijnlijk had deelgenomen aan de onderdrukking van zijn Palestijnse buren. Niemand heeft haar gevraagd waarom zij met haar gezin is verhuisd uit de VS naar een gesegregeerde, alleenheersende kolonie, gesticht op land dat was geconfisqueerd van autochtone niet-Joodse eigenaars. Niemand zou het wagen haar ervan te beschuldigen dat zij op die manier haar kinderen in gevaar heeft gebracht.

Geen enkele moeder zou de moord op haar kind mogen meemaken. Geen enkele moeder of vader. Dat geldt niet alleen voor Joodse ouders. De levens van onze (Palestijnse) kinderen is niet minder dierbaar, hun verlies is niet minder hartverscheurend en geestelijk ontwrichtend. Er heerst echter een vreselijke tweespalt over de waardering van het leven in de ogen van de staat (Israël) en van de wereld, waarin Palestijns leven goedkoop en verwaarloosbaar is, waarin Joods leven heilig is.

De uitzonderlijkheid en de oppermachtigheid van Joods leven zijn een fundamenteel basisprincipe van de staat Israël. Elke wet, elke regel is hiervan doordrongen. Dit principe wordt alleen geëvenaard door het overduidelijk misprijzen en verwerping van Palestijns leven.

Of het nu gebeurt door wetten die Joden bevoordelen bij aanwervingen en in het onderwijs, of het nu gebeurt door wetten die niet-Joden uitsluiten van het kopen of huren van huizen van Joden, of door de militaire orders die de bewegingsvrijheid inperken, het gebruik van het water, de toegang tot voedsel, onderwijs, de mogelijkheid om te huwen en die de economische onafhankelijkheid verhinderen en Palestijnse samenleving voortdurend ontwrichten – het komt er telkens op neer dat het leven voor niet-Joden wordt bepaald door het religieuze edict van Dov Lior, opperrabbi van Hebron en Kiryat Arba: “Duizend niet-Joodse levens zijn niet één Joodse vingernagel waard.”

Het Israëlisch geweld van de voorbije weken wordt over het algemeen aanvaard en verwacht. De terreur, waarvan we weten dat ze op ons volk zal losgelaten worden, is netjes verpakt in de legitimiteit van uniformen en technologische doodsmachines. Hoe vulgair het Israëlisch geweld ook is, het wordt onvermijdelijk verkocht als heroïsch en ironisch geweld. De westerse media kaderen dit geweld in als ‘antwoord’, alsof Palestijns verzet zelf geen ‘antwoord’ zou zijn op de Israëlische onderdrukking.

Toen aan het Internationale Rode Kruis werd gevraagd om een gelijkaardige oproep te doen voor de onmiddellijke en onvoorwaardelijke vrijlating van de honderden Palestijnse kinderen in Israëlische gevangenissen (wat trouwens een overtreding is van het internationaal humanitair recht), heeft het Rode Kruis dat geweigerd. Zo gaf deze instelling aan dat er een verschil is tussen de geïsoleerde ontvoering van drie Israëlische tieners en de routineuze ontvoering, folteringen, isolatie en gevangenzetting van Palestijns kinderen.

Wanneer onze kinderen stenen gooien naar zwaar bepantserde Israëlische tanks en jeeps, die door onze straten rollen, dan zijn wij verachtelijke ouders die de verantwoordelijkheid horen te dragen voor de moord op onze kinderen zodra ze worden vermoord door Israëlische soldaten of kolonisten. Als we weigeren volledig te capituleren, dan zijn wij geen ‘partners voor de vrede’ en verdienen we het dat ons land verder in beslag wordt genomen voor het exclusieve gebruik door Joden.

Wanneer wij de wapens opnemen en terugvechten, een soldaat kidnappen, dan zijn wij extremistische terroristen die het alleen aan onszelf te wijten hebben dat Israël de volledige Palestijnse bevolking onderwerpt aan collectieve bestraffing. Wanneer we vreedzaam protesteren, dan zijn wij relschoppers die het verdienen dat er met scherp op ons wordt geschoten. Wanneer wij debatteren, schrijven, boycotten, dan zijn we antisemieten, die horen vervolgd te worden, gedeporteerd, gemarginaliseerd en het zwijgen opgelegd.

Wat zouden we dan wel moeten doen?

Palestina wordt letterlijk van de kaart geveegd door een staat die openlijk Joodse oppermachtigheid en Joods privilege belijdt. Ons volk blijft beroofd worden van zijn thuis, zijn erfgoed, wordt naar de marges van de mensheid verjaagd en met de vinger gewezen naar zijn eigen miserabel lot. We zijn een getraumatiseerd, voor het overgrote deel ongewapende, samenleving die wordt vernietigd en weggeveegd door één van de machtigste militaire bolwerken in de wereld.

Rachel Frankel (moeder van één van de drie Israëlische tieners) ging naar de VN om steun te vragen, waarbij ze verklaarde: “Het is verkeerd om onschuldige kinderen, jongens en meisjes te nemen en als middel in te zetten in eender welke strijd. Dit is wreed … Ik wil u vragen: Heeft niet ieder kind het recht om veilig thuis te komen van school?”

Zijn deze gevoelens ook van toepassing op Palestijnse kinderen? In deze video-opname, en deze, en deze, en dezeen dezeen deze vind je voorbeelden van de ontvoering van Palestijnse kinderen ‘s nachts uit hun huizen of op weg naar school.

Heeft niets van dit alles ook maar enig belang? Wel van belang is dat drie Israëlische Joden werden vermoord. Het is van geen enkel belang wie daar voor verantwoordelijk is of wat de omstandigheden waren, de volledige Palestijnse bevolking zal hier voor bloeden, nog meer dan ze al doen.

Susan Abulhawa

DeWereldMorgen.be

Ochtend in Jenin

De auteur is schrijver van Ochtend in Jenin, het epos van een Palestijnse familie over vier generaties, waarin de geschiedenis van het Palestijnse volk tot zijn recht komt.

Vertaling Lode Vanoost van Three Israeli Settlers and the Searing Hypocrisy of the West

Video-opname van de ontvoering van een 13-jarige Palestijnse jongen door Israëlische militairen (voor de andere filmpjes waar Susan Abulhawa naar verwijst, zie de links hierboven in de voorlaatste alinea van haar artikel):

3 comments for “De schrijnende hypocrisie van het westen

  1. piterfries
    July 3, 2014 at 3:42 pm

    Het verzet tegen het westen is natuurlijk jihadisme, komt voort uit de Koran.
    Als bij Joop Baruch klaagt over de positie van de Nederlandse joden wordt ontkend dat die positie iets te maken heeft met Israelische terreur.
    Aanslagen op Franse joden door Moslims hebben er natuurlijk ook niets mee te maken.
    Het knappe van die propaganda is toch, dat zie je op fora, zelfs bij VK, dat die propaganda door de meesten niet wordt doorzien.
    Helaas, op den duur gaan diegenen die de propaganda verzinnen er zelf in geloven, staat die propaganda een vreedzame oplossing is de weg.

  2. Aleid Blink
    July 3, 2014 at 4:45 pm

    Het Westen heeft altijd een dubbele moraal gehanteerd t.a.v. andere, niet-westerse volken. De arrogantie daarvan is stuitend. Er zijn helaas niet zoveel mensen bereid, of misschien wel in staat dit te erkennen. Niet in staat omdat zij nooit verder hebben leren kijken dan hun neus lang is.

  3. July 4, 2014 at 1:58 pm

    Het wordt tijd voor een hernieuwde maatschappelijke anti-racisme beweging.

Comments are closed.