Een spiegel liegt niet

spiegel hebron juni

De manier waarop het Israëlische leger tekeer gaat, “op zoek naar vermiste jongens”.

Alle Palestijnse gebieden liggen momenteel – letterlijk – onder vuur. Maar ook nu weer is Hebron de plek waar de bezetter zonder enige schaamte z’n macht tentoonspreidt. Zo’n 200.000 mensen zitten opgesloten, mensen die met hun beperkte bewegingsvrijheid altijd al grotendeels gevangen zaten worden nu ook nog eens op een avondklok getrakteerd.

Twee zaken die goed de uitzichtloze situatie van de Palestijnen weergeven zijn ten eerste de continuïteit en ten tweede het feit dat onschuldige Palestijnen elke keer slachtoffer worden van de gebeurtenissen, wie de daders ook zijn.

Continuïteit

De afgelopen dagen las je hier en daar dat het huidige optreden van het Israëlische leger doet denken aan de periode van voor de Nakba, toen joodse milities in 1947 begonnen met het verdrijven van de bevolking en het vernietigen van huizen en soms hele dorpen. Palestijnen hebben de “nieuwe historici” niet nodig om te weten wat er toen allemaal is gebeurd.

En dat patroon is in al die jaren niet wezenlijk veranderd. In de jaren vijftig, tot aan de “Zesdaagse Oorlog”, waren milities en doodseskaders actief om “voorbeelden te stellen”. Bloedbaden werden aangericht om ervoor te zorgen dat de honderdduizenden Palestijnen het niet in hun hoofd zouden halen de schamele tentenkampen te verlaten om naar hun rechtmatige bezittingen terug te keren. Na 1967 kwamen de nederzettingen met de steeds verdergaande uitsluiting van de Palestijnen van het beetje land dat hen nog restte. Een proces dat tot op de dag van vandaag doorgaat. Al in 1991 kwam er een einde aan het vrije verkeer tussen de Gazastrook, Israël en de Westelijke Jordaanoever. Voor Palestijnen uiteraard. De ontmanteling van de joodse nederzettingen in 2005 heeft dan ook nooit iets te maken gehad met het teruggeven van vrijheid aan de bevolking. De maatregelen uit 1991 bleven intact en werden alleen maar meedogenlozer. De Gazastrook werd een enorme gevangenis.*

Wie betaalt de prijs?

Een van de gevolgen van de lakse, zeg maar laffe, houding van de internationale gemeenschap onder leiding van de Verenigde Staten is dat Israël de Palestijnen kon blijven “straffen” bij elke gelegenheid. De wanhoop die uiteindelijk, na vele jaren, heeft geleid tot momenten van extreem geweld van Palestijnse kant, kun je alleen maar begrijpen wanneer je kijkt naar de manier waarop Israël omging met het evidente onrecht dat de Palestijnse bevolking werd aangedaan.

Nadat de joodse extremist Baruch Goldstein in 1994 29 biddende moslims had vermoord en er nog eens meer dan 100 had verwond, schoten de Israëlische soldaten die geacht werden de moskee te beschermen nog eens 20 Palestijnen dood. De Ibrahimi-moskee, waar het bloedbad plaatsvond, werd jarenlang afgesloten zodat duizenden Palestijnen niet meer konden bidden. Toen de moskee weer openging was een deel door de kolonisten in beslag genomen als synagoge. Daarnaast maakte Israël gebruik van de onvermijdelijke opstanden die uitbraken toen duidelijk werd dat de soldaten onder één hoedje hadden gespeeld met de massamoordenaar om nog eens allerlei maatregelen te nemen die het leven van de getroffen groep bemoeilijkten.

Na de moord op Yitzhak Rabin in 1995, wederom door een joodse extremist, werden opnieuw de Palestijnen het slachtoffer. Niet de religieuze extremisten werden aangepakt, maar onder het mom van “de rust in het land bewaren” werden er “veiligheidsmaatregelen” getroffen waar alleen de Palestijnen het slachtoffer van werden.

Laten we even aannemen dat het inderdaad zo is dat de drie kinderen van kolonisten door een Palestijnse groep zijn ontvoerd. Al meer dan een week is het Israëlische leger nu bezig de totale Palestijnse bevolking te terroriseren door middel van gewelddadige huiszoekingen, bombardement, massale arrestaties, martelingen, moord, huisarrest, verbod op werk en wat ze verder nog op hun lijstje hebben staan. Al is een groot deel van de opgepakte Palestijnen afkomstig van Hamas, de operatie is zeker niet beperkt tot die groep. Iedereen moet eraan geloven. De bombardementen op de Gazastrook zijn wederom gericht op het vernietigen van de infrastructuur, zoals een melkfabriek. Dat Hamas zelf de broze contacten met Fatah op het spel zou zetten met zo’n actie lijkt ook niet erg waarschijnlijk. Maar voor mijn argument gaan we er even vanuit dat enkele Palestijnen verantwoordelijk zijn voor de verdwijning.

De conclusie kan dan niet anders luiden dan dat het voor Palestijnen niet uitmaakt of een jood een Palestijn vermoordt, of de ene jood de andere jood vermoordt, of dat een Palestijn een jood of een Palestijn vermoordt. In alle gevallen betalen de Palestijnen de prijs voor de gebeurtenissen.

Een nieuwe intifada?

Een paar maanden na het begin van de Tweede Intifada of Palestijnse opstand, in november 2002, schreef de Israëlische journaliste Amira Hass een artikel met de titel De spiegel liegt niet. Het zou vandaag geschreven kunnen zijn. De reacties uit Israël, de Facebookpagina’s die oproepen tot het vermoorden van Palestijnen, de commentaren waarin alles wat er de afgelopen week is gebeurd ofwel wordt goedgepraat, ofwel wordt ontkend, laten zien dat de Israëlische cultuur er nog steeds een is van ontkenning. Bijna veertien jaar geleden schreef Hass:

Dit is een verhaal dat elke keer weer opnieuw moet worden verteld – bijna tot vervelens toe – aangezien het een situatie beschrijft die zo vanzelfsprekend is in de ogen van de Israëlische bevolking dat die niet eens begrijpt dat er een probleem is. Hoe makkelijk is het de Palestijnen als een gewelddadig en wreed volk te zien en de wreedheden die zich dag in dag uit, 33 lange jaren, zijn blijven opstapelen te negeren, wreedheden die gedurende die lange tijd gericht waren op een hele gemeenschap. Dat is het soort wreedheid dat kenmerkend is voor elk bezettingsregime. Dat is de wreedheid die erger werd tijdens de Oslo-jaren, vanwege de kloof tussen de mooie praatjes over een “vredesproces” en de realiteit.

Hoe de Palestijnen deze keer zullen reageren op de golf van geweld die over hen heen komt is moeilijk te zeggen. De jonge generatie heeft niet altijd meer de wijsheid en de soemoed van de ouderen. Er is begrijpelijkerwijs veel haat ontstaan, zowel tegen de wrede bezetter zelf als tegen landen als de Verenigde Staten, de EU en organisaties als de Verenigde Naties en het Rode Kruis. De huidige acties van het zionistische bewind laten wederom zien dat de daad van een enkeling of kleine groep gretig wordt aangegrepen om de hele bevolking verder in het nauw te drijven.

Geweldloos verzet kan alleen werken tegenover een tegenstander met een geweten. Een tegenstander die vroeg of laat inziet dat hij datgene doet waar hij zijn slachtoffers van beschuldigt. Maar, zegt Amira Hass, misschien is de enige manier om tot dat inzicht te komen wel dat de Israëli’s een spiegel voorgehouden wordt.

De nieuwe intifada, die zowel de trekken heeft van een volksopstand als van semi-militair verzet, is een laatste poging om de Israëli’s een spiegel voor te houden en te zeggen: Kijk eens goed naar jezelf, zie eens hoe racistisch je bent geworden.

Anja Meulenbelt leende de titel ooit voor een bundel artikelen van Israëlische schrijvers (Een spiegel liegt niet, Bulaaq, 2002). Bijna allemaal grote namen, maar ook het verhaal van een overtuigd zionist die weigert dienst te doen in de bezette gebieden, hoewel hij een exclusief joods Israël blijft verdedigen. Hij is getuige van de zelfmoord van een vriend die in de spiegel heeft gekeken en niet meer kan leven met wat hij op z’n geweten heeft.

De manier waarop de NOS het huidige offensief in beeld bracht, met grote foto’s van de drie vermiste jongens, maar zonder aandacht voor de bombardementen op de Gazastrook en zonder zich te durven uitspreken tegen de misdadige praktijken van Israël op de Westelijke Jordaanoever, geeft aan dat men het liever blijft zien als een “conflict”. Wat Gideon Levy in 2002 zei tijdens een lezing in Amsterdam gaat grotendeels nog steeds op:

Ik was op de begrafenis van de dertien Palestijnen die in oktober 2000 in Israël werden gedood. Ik was er de enige joodse Israëli. Van het vredeskamp was er niemand.
(In: Meulenbelt op. cit., voorwoord)

Gisteren gaf Mairav Zonszein een overzicht van de aantallen die horen bij Operatie Broeders Hoeder. Het is schrikbarend. En dat was gisteren, Sindsdien is het gewoon doorgegaan. Als een donkere wolk hangt het zionisme boven wat ons nog rest aan menselijkheid.

Engelbert Luitsz

* Meer details daarover in mijn artikel De lange weg naar de muur.

2 comments for “Een spiegel liegt niet

  1. Aleid Blink
    June 22, 2014 at 4:21 pm

    Een korte passage uit de blog van Adam Keller, lid van Gush Shalom:

    Nirit Haviv, Israeli peace and human rights activist, this week visited several villages in the north-west of the West Bank, and her report included: “(…) Three nights ago, a midnight raid was held in the village of Jinsafut and a resident arrested. The father of detainee said that his son, 34, married with three small children, is making a living from a family business of porcelains and marble ware. The soldiers herded the entire family into one room, beat up the detainee in front of his small children, searched the house, poured the contents of the cupboards on the floor, broke marble tiles, poured grain sacks, and caused extensive damage. The detainee’s father worked for many years in Israel, and currently works in the settlement of Tzofim. Since the detention of his son he did not go to work and is very worried about him. An officer called the family to tell that is at Hawara. It is not yet clear id this good news or bad. The blockading of villages, arbitrary arrests, violence, damage to property – all that does not bring back the abducted boys, but certainly it increases the hostility, frustration and despair of the population. The use of such practices as has lasted for half a century, unfortunately we have learned nothing from experience”.

    Dit is slechts een voorbeeld van het geweld waarmee voor de zoveelste keer geprobeerd wordt de bezette gebieden op te schonen van voor de Israëlische politiek ongewenste individuen, die zich Palestijn (durven te) voelen.

    Onder Today in Palestine is de blog ‘About’ e.a. te vinden, met uitvoerig verslag van wat zich daar afspeelt.

  2. piterfries
    June 23, 2014 at 9:29 am

    Als er iets liegt is dat een spiegel, links en rechts is omgedraaid.
    Daaraan ligt het natuurlijk niet dat joden niet inzien dat hun enige vijanden joden zijn.

    Voor goed begrip, dat was vroeger anders, toen de naastenliefde gristenen joden nog de moord op hun god verweten.
    Daar ging het natuurlijk niet om, zoals een historicus uitlegt ‘joden waren de katholieke machthebbers een doorn in het oog, die toonden aan dat die machthebbers niet almachtig waren’.

    Na de verkiezingsoverwinning van Front National schijnen joden op behoorlijke schaal Frankrijk te verruilen voor Israel, tot grote vreugde van Tel Aviv, overigens.
    Waarvoor ze bang zijn in Frankrijk ontgaat me, weliswaar zijn er wat joden omgekomen bij aanslagen, maar die aantallen vallen al in het niet bij de duizenden verkeersdoden in Frankrijk per jaar.

    Daarentegen schrijft Shlomo Sand in z’n nawoord ‘dat het Midden Oosten in toenemende mate een gevaarlijke plek voor joden begint te worden’.

    Ik zag net een kaartje van de gebieden die ISIS, een ‘terreurorganisatie’, geen rebellen of opstandelingen, uiteraard, nu in Irak in handen heeft, en las dat ook Rutte weer meedoet aan een militair ingrijpen in Afghanistan, om daar iets soortgelijks te voorkomen.

    Een joodse correspondent schreef me, al weer jaren geleden, ‘dat het toch knap was hoe enkele tientallen miljoenen joden anderhalf miljard Moslims onder de duim hielden’.
    Je kunt daar inderdaad enig ontzag voor hebben, mijn idee toen was ‘wie wil er op een werkende vulkaan wonen ?’.
    Die lijkt nu tot uitbarsting te zijn gekomen, van Tunesië tot Afghanistan.

    Het is ook al weer jaren geleden dat een Indiase prof uit Singapore in een VPRO uitzending opmerkte ‘the west is less and less able to control the world’.
    Je ziet dat ook, misschien is de wens de vader van de gedachte, aan het Ukraine debakel.
    Putin mag de VSEUNATO rotzooi opruimen.

Comments are closed.