De ene kidnap is de andere niet

kidnap

De gemeenschap van Abu Dis keert terug van het vrijdagse middaggebed
(foto: Rima Najjar)

De Israëlische reactie op de vermissing van drie joodse jongens op de Westelijke Jordaanoever is zo buitenproportioneel dat we niet verbaasd moeten zijn als later zal blijken dat dit een al eerder uitgewerkt plan betreft.

Collectieve straf voor een onbewezen daad

Verschillende locaties in de Gazastrook zijn gebombardeerd, de strook zelf is volledig afgesloten en op de Westelijke Jordaanoever is een groot gebied rondom Hebron afgegrendeld. Het telefoonverkeer in Hebron werd verstoord, zodat men daar slechts moeizaam contact kon opnemen met familie, vrienden, naburige dorpen en steden. Ook werden de beveiligingscamera’s van Palestijnse winkels vernietigd, om te voorkomen dat er weer bewijsmateriaal opduikt van de Israëlische acties. Na de dood van de twee jongens half mei waren het de beelden van Palestijnse camera’s die zorgden dat er veel internationale aandacht kwam voor deze moorden.

Duizenden militairen zijn bezig het gebied uit te kammen. Er vinden razzia’s plaats, woningen worden vernield en er zijn al 80 mensen gearresteerd. Vooral belangrijke Hamas-leden, activisten en advocaten zijn het doelwit. Israël laat geen gelegenheid voorbijgaan om de ontwrichting van de Palestijnse maatschappij nog een extra zetje te geven.

Netanyahu’s waanzin

De klinische waanzin van premier Netanyahu wordt met de dag duidelijker. Hij weet zeker dat hier een terroristische groep achter zit. Het is allemaal de schuld van het feit dat Hamas en Fatah vrede hebben gesloten. Helaas voor hem beweerde een officier van de veiligheidsdienst juist dat er in het afgelopen jaar dertig pogingen tot kidnapping zijn verijdeld. Aangezien de “verzoening” tussen Hamas en Fatah slechts een maand oud is, kan die nooit de oorzaak zijn van dit soort incidenten.

Een tweede, nog vreemder punt van Netanyahu is dat hij de Palestijnse president Abbas verantwoordelijk houdt. Maar de jongens zijn verdwenen in het gebied dat bekend staat als Area C en dat zowel civiel als militair volledig onder controle is van Israël. De dagelijkse raids, de vernietiging van huizen en dorpen, het doodschieten van Palestijnen en de extreme veiligheidsmaatregelen rondom nederzettingen en kibboetsen zijn een duidelijk bewijs dat het Israël is dat hier de scepter zwaait. En nu zou Abbas opeens de veiligheid van een paar religieus-extremistische kolonistenkinderen moeten waarborgen?

Twee van de drie studeren aan de Talmoedschool Mekor Chaim in een kibboets en het is de studenten ten strengste verboden de kibboets op eigen houtje te verlaten. Dat is zelfs een reden om ze van school te sturen. Vergelijk dat eens met de bufferzone van de Gazastrook, verboden gebied voor Palestijnen. Daar zijn al heel wat kinderen doodgeschoten door Israëlische soldaten en dat bleef altijd zonder gevolgen want het was verboden gebied en dus deden de moordenaars niets verkeerd.

Amnesty International schreef het eerder dit jaar al: “Als bezettende macht blijft Israël echter wel verantwoordelijk voor het welzijn van de inwoners van de bezette Palestijnse gebieden en mag zij geen collectieve straffen uitvoeren.” Wat hier gebeurt is het collectief straffen van de totale bevolking. Zonder dat iemand nog duidelijkheid heeft over wat er precies is gebeurd en wie er achter zit, wordt de bevolking van de complete Palestijnse gebieden gestraft voor wat in het ergste geval de daad van een kleine groep is geweest.

Het morele gelijk van de Palestijnen

De toename aan geweld, landroof, leugens en bedreiging die we alleen al het afgelopen jaar hebben gezien moet uiteindelijk wel een keer leiden tot een tegenreactie. Op de moord op de twee Palestijnse jongens vorige maand werd uitermate beheerst gereageerd door de Palestijnse gemeenschap. Het is hun waardige reactie, een vraag om gerechtigheid, een eerlijk onderzoek en een eerlijk proces, waar de zionisten nog heel wat van kunnen leren. Wat Israël met de huidige operatie bereikt is dat het land zich nog verder isoleert en het moreel gezien op alle vlakken verliest van de Palestijnen.

Een veelzeggend voorbeeld daarvan was het spontane bezoek van de paus aan de Afscheidingsmuur. Hij werd daarna door Israël gedwongen ook een niet voorzien bezoek te brengen aan een muur met gedenkplaten voor Israëlische slachtoffers van terrorisme. Maar zelfs in de religieuze kokervisie van de zionisten moet toch ergens het besef leven dat je een moreel gebaar niet op die manier kunt afdwingen. Het is de zielige vertoning van een oude goochelaar die maar met zijn stokje blijft zwaaien, ook al kan hij niemand meer boeien met zijn doorzichtige trucs.

Palestijnse kinderen

Gisteren overleed de 10-jarige Ali al-Awwar aan de verwondingen die hij een paar dagen eerder had opgelopen bij een Israëlische luchtaanval. En gisteren kwam ook de 7-jarige Ali Arour om het leven bij Israëlische beschietingen. Twee van de duizenden kinderen die al het slachtoffer werden van de zionistische politiek. En nog steeds wil men het in Israël niet weten, wil men het in het buitenland niet weten. Alleen al dit jaar werd bijna elke vier dagen een Palestijns kind vermoord, in de afgelopen dertien jaar gemiddeld elke drie dagen een. Maar o wee als er opeens drie joodse kinderen verdwijnen, dan moeten de Verenigde Naties, het Verenigd Koninkrijk en de Verenigde Staten in actie komen en mag Israël ongestraft miljoenen Palestijnen terroriseren! We zagen het in Brussel en we zien het nu weer: de hele wereld moet treuren om een joods slachtoffer en de hele wereld moet vergeten dat er Palestijnen bestaan.

Geweld als laatste redmiddel?

De Palestijnen kunnen geen kant meer uit. Ze zitten weggestopt achter muren en prikkeldraad, zitten vast in de grootste openluchtgevangenis ter wereld en worden genegeerd in de media. “De ontvoering van de drie jesjiva-studenten op de Westelijke Jordaanoever afgelopen donderdag was er een op bestelling – door Israël“, schrijft Gideon Levy vandaag in Haaretz. Hoezeer de Israëlische bevolking haar kop ook in het zand blijft steken, vroeg of laat moet ze wel geconfronteerd worden met de gevolgen van de bezetting. En als de enige weg die nog openligt voor de Palestijnen om hun aanwezigheid kenbaar te maken de weg van het geweld is, dan is dat maar zo; Israël en z’n bondgenoten zijn verantwoordelijk voor de gevolgen van 66 jaar onderdrukking en ontmenselijking.
Gideon Levy:

De enige weg die nog openligt voor de Palestijnen om de Israëli’s te herinneren aan hun bestaan en hun lot is de weg van de gewelddadige strijd. Alle andere wegen zijn afgesloten. Als er geen Qassamraketten worden afgeschoten vanuit de Gazastrook dan bestaat de Gazastrook niet. En als er op de Westelijke Jordaanoever geen jeshiva-studenten worden ontvoerd, verdwijnt de Westelijke Jordaanoever uit het Israëlische bewustzijn.

De ene kidnap is de andere niet

De dagelijkse nachtelijke raids waarbij hele families worden geterroriseerd en doodsbange kinderen worden opgepakt en van hun ouders gescheiden, worden niet eens gemeld in onze journaals. En we hebben het hier over duizenden gevallen, alleen al in de afgelopen jaren. Zelfs de talloze doden halen het nieuws niet – als het Palestijnen zijn. Alleen die heel enkele keer dat er vanuit allerlei hoeken gefilmd is en waarbij Israël de beelden niet heeft kunnen tegenhouden, wil men er bij hoge uitzondering nog wel even bij stilstaan. In het overgrote deel van de gevallen heeft Israël echter volledige controle over wat er naar buiten komt en onze media sluiten zich dan ook maar al te makkelijk aan bij het zionistisch racisme. Palestijnse getuigen tellen niet mee, dus als Israël zelf niet aankomt met “bewijs” dan is het gewoon niet gebeurd. Dat geldt voor individuele moorden evenzeer als voor complete bloedbaden zoals in Jenin, Beiroet of de Gazastrook.

The medium is the message. De beroemde uitspraak van Marshall McLuhan is het zionisme in een notendop. Het cynische misbruik van dit incident voor politieke doeleinden heeft een geschiedenis die zo oud is als het zionisme zelf. Maar welke krant heeft het lef deze ballon door te prikken en het publiek te informeren over de werkelijke redenen voor dit zoveelste offensief tegen een weerloos volk?

Engelbert Luitsz

Update Volgens YNet is het Israëlische leger bezig met het afsluiten van Hebron, een van de grootste steden op de Westelijke Jordaanoever (en een broeinest van joods extremisme). Een complete belegering van de stad.
YNet, IDF preparing for siege of Hebron

Gideon Levy, Israelis can try, but they can’t ignore the occupation

Haaretz, LIVE BLOG: IDF arrests 80 Palestinians; Netanyahu: Hamas behind kidnapping

Mairav Zonszein, A Palestinian has been killed every 4.2 days in 2014

MEMO, One Palestinian child has been killed by Israel every 3 days for the past 13 years

Yossi Gurvitz, ‘Price tag’ attacks: It’s not about the graffiti

9 comments for “De ene kidnap is de andere niet

  1. June 15, 2014 at 7:47 pm

    Er staat onder het artikel van Gideon Levy (via jouw link ‘schrijft’) een reactie die er op neerkomt dat Abbas moet kiezen voor “de rechtvaardigheid van het westen,” waarbij verder deze raid (razzia schrijf ik – nog – niet vanwege persoonlijke herinneringen) vanuit de goesting van B.N. als normaal & legitiem wordt beschouwd. Niet iets wat bij mij de pies lauw maakt, maar wel een gelegenheid voor een oproep om alsnog te tekenen voor het particuliere initiatief van Israëliër Eldad K., die iets wil doen aan de gruwelijke ‘administratieve detentie:’

    http://www.avaaz.org/en/petition/The_Government_of_Israel_Abollish_Administrative_Detention_and_bring_those_detained_now_to_justice/?cBOFaab

    Met dank aan Aleid Blink die me er op wees, maar vooral om de laatste restjes fatsoenlijk Israël te ondersteunen.

    • Aleid Blink
      June 16, 2014 at 5:54 pm

      Zie hier de tekst van een van de wekelijkse advertenties van Gush:

      The force feeding
      Of hunger strikers
      Contrary to
      Medical ethics
      Will not diminish
      Their struggle.

      Worldwide protest
      Against detention without trial
      Will only become louder.

      • June 16, 2014 at 6:45 pm

        De uitgeputte hongerstakers in het ziekenhuis zijn ook nog aan hun bed vastgeketend en er lopen verpleegsters met lekker geurend eten rond. Ook een oorlogsmisdaad als je het mij vraagt.

        • Aleid Blink
          June 16, 2014 at 6:53 pm

          Het is inderdaad een ongelofelijk smerig spel dat daar wordt gespeeld!

  2. piterfries
    June 16, 2014 at 9:22 am

    Israel bestaat alleen nog dank zij de joodse macht in de VS, en de VS macht.
    Aan de Ukraine kun je zien dat de VS het zonder Brussel niet meer kan, in Irak zie je hoe de VS democratisering volledig is mislukt.
    Het afschilderen van degenen die de VS collaborateurs opruimen als terroristen is het normale woordgebruik, naar mijn mening gebeurt er nu in Irak niet veel anders dan na het einde van de Duitse bezetting in Frankrijk.
    Obama sluit het sturen van grondtroepen uit, de anderhalve oorlog standaard.
    In Afghanistan gaat het niet veel beter.
    Zelfs lijkt het er op dat Iran nu een bondgenoot is van de VS, de nood moet wel hoog zijn.
    Z Amerikaanse landen trekken zich niet veel meer aan van The evil empire in the north.
    De berichten over het uitrusten van de VS politie met militair materieel kun je interpreteren als dat Washington opstanden verwacht, de concentratiekampen zijn al gebouwd.
    De Franse spoorwegstakingen nu worden in Frankrijk gezien als ‘une révolte’, naar mijn mening het begin van het einde van euro en EU.
    Ollie Rehn heeft het nakijken, denk ik.
    Als ik Palestijn was zou ik de toekomst hoopvol tegemoet zien.

  3. Aleid Blink
    June 16, 2014 at 9:45 am

    Alle sinds de tijd dat ik daar ter plaatse de toestand heb kunnen waarnemen, opgekropte woede en natuurlijk verdriet rijst tot een kookpunt bij het lezen van wat er nu weer gebeurt, wetend hoe dit er bij de mensen inhakt. De angst voor ‘de klop op de deur’ – de titel van een boek over de voortdurende dreiging van de vijand waar iedereen in WO II onder gebukt ging – is daar nu weer realiteit, Heb medelijden met deze mensen.

    Dat hier weer manipulaties in het spel zijn, bedoeld om de Palestijnse facties Fatah en Hamas, oftewel de Palestijnse bevolking weer uiteen te drijven, lijkt me zeer waarschijnlijk. En natuurlijk ook om de wereld aan te tonen hoe gevaarlijk en onbetrouwbaar Palestijnen wel zijn. We kunnen alleen maar hopen dat dit als een boemerang zal werken.

    Het was de Israëlische mensenrechtenorganisatie Gush Shalom (http://zope.gush-shalom.org/index_en.html) dat mij het bericht van die petitie toezond!

  4. ReggieRoning
    June 16, 2014 at 2:09 pm

    En ondertussen rinkelen er weer oorlogsbellen in Israël.
    http://www.debka.com/article/24011/Will-Netanyahu-use-boys%E2%80%99-rescue-operation-to-finally-thrash-Hamas-in-Gaza-too-

    Maar zien hoeveel onschuldige burgers dit keer het slachtoffer zullen worden van een opkomende wraakactie. Goede timing voor Netanyahu. Hamas en Fatah maken vrede, Netanyahu zweert de alliantie te verbreken en ja hoor Bibi’s voorwendsel komt niet kort daarna uit de hemel vallen in de vorm van 3 kinderen die worden ontvoerd. How convenient.

  5. Aleid Blink
    June 16, 2014 at 6:12 pm

    Ongelofelijk suggestieve berichtgeving in die debka-nieuwsbrief. Allemaal aannames waarop vervolgens wordt besloten weer oorlog te voeren. Uri Avneri schreef afgelopen dagen dat Israël geen coup van het leger hoeft te vrezen, want het leger heeft al alle macht en zet alles in om nog groter te kunnen worden. Oorlog is z’n enige bestaansmiddel. In normale omstandigheden heeft een staat een leger, maar Israël is een leger met een staat – n.b. dit is een parafrase van hoe men vroeger Pruisen noemde.

    De naam van die nieuwsbrief is heel wrang voor wie weet dat de debka de naam van de volksdans is van Palestijnen en andere autochtone volken uit die regio. De Israëliërs hadden de Palestijnen verboden deze in het openbaar te dansen tot de sluiting van Oslo-akkoorden, omdat zij die zagen als een uiting van hun nationale aspiraties.

  6. Aleid Blink
    June 30, 2014 at 1:35 pm

    Onbelangrijk detail, maar de foto hierboven roept enkele herinneringen op. Ik woonde bijna twee jaar in in Abu Dis toen de muur er nog niet stond. De laatste keer dat ik daar weer was, was in 2002. Toen was op dat plein wel al een hoog hek opgetrokken, waar je langs kon komen door, als de militairen even niet keken, aan de kant van de moskee over een muurtje te klimmen, Aan de andere kant zat op een stenen verhoging een militair min of meer verschanst, die de I.D.’s controleerde. Iedereen, dus jong en oud, moest daarvoor op die ruim een meter verhoging klimmen en naar de lager zittende soldaat bukken, die van zijn plaats onder de rokken van de vrouwen kon kijken. Zeer vernederend dus. Soms was de doorgang helemaal versperd, maar dan kon je om de moskee de steile helling af naar de onderliggende vallei klimmen, om vandaar naar de oude weg naar Jeruzalem te komen. Een jonge, mij onbekende Palestijn hielp me daarbij door mijn hand vast te houden, wat weer bij allerlei kerels vermoedens over de zeden van deze, beslist niet meer jonge westerse vrouw. Hun beeld hieromtrent wordt gevormd door de Amerikaanse soaps op TV, waar men daar graag naar kijkt als ontspanning. Maar door hen in alle openheid met salaam aleichum te begroeten, vervlogen de verdenkingen, wat voor de jongeman natuurlijk ook belangrijk was.

    Abu Dis ligt ten oosten van Jeruzalem aan de oude weg naar Jericho. De Al-Quds Universiteit is daar gevestigd en vele studenten bezochten ons en een aantal nam mij mee naar hun dorp. Abu Dis werd een tijd lang door Israëliërs genoemd als mogelijk toekomstige hoofdstad van Palestina, Natuurlijk wilden de Palestijnen daar niets van weten.

Comments are closed.