Dag van de kinderen als slachtoffers van agressie

gaza drawing children

Een tekening van de expositie A Child’s View from Gaza in de Verenigde Staten. Onder druk van de zionistische lobby annuleerde het Museum of Children’s Art in Oakland (Californië) de tentoonstelling. 

De internationale dag om aandacht te vragen voor kinderen die het slachtoffer zijn van de agressie van volwassenen werd ingesteld naar aanleiding van Israëls aanval op Libanon in 1982. Op 19 augustus 1982 besloot de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties 4 juni uit te roepen tot  International Day of Innocent Children Victims of Aggression, een benaming die nu niet direct pakkend genoemd kan worden. Het zal niemand verbazen dat er vanuit zionistische hoek geen behoefte is hier aandacht aan te schenken, aangezien dat mensen op het spoor zou kunnen zetten van een van de vele zwarte bladzijden uit de recente geschiedenis van Israël. En dat is dus precies wat ik wel ga doen.

De Algemene Vergadering was “geschokt door het grote aantal onschuldige Palestijnse en Libanese kinderen die slachtoffer werden van Israëls daden van agressie”. Dat was de aanleiding wereldwijd aandacht te vragen voor het lot van de vaak zeer jonge kinderen die onevenredig getroffen worden door het oorlogsgeweld.

Het doel van deze dag is erkenning te vragen voor het leed van kinderen in de hele wereld die slachtoffer zijn van lichamelijke, geestelijke en emotionele mishandeling.

Libanon als doelwit van het zionisme

Israëls plannen om Libanon te vernietigen en toegang te krijgen tot de belangrijke watervoorraden in het zuiden van het land, gaan terug tot de jaren vijftig, toen de Israëlische politici David Ben-Goerion, Moshe Dayan en Pinhas Lavon bedachten dat een kleine christelijke enclave beter voor Israël zou zijn dan een pluriforme maatschappij met een positieve uitstraling in het Westen. Daar kom ik in een later artikel uitgebreid op terug.

Het werd een kat-en-muisspel met de internationale gemeenschap. De voortdurende provocaties van Israëlische kant om een reactie uit te lokken die vervolgens werd aangegrepen om met buitensporig geweld de “agressie te vergelden”, bleven niet onopgemerkt. Maar zoals altijd werden resoluties niet gevolgd door sancties of militair ingrijpen als het Israël betrof. Het gestook en de manipulaties hebben naast de rechtstreekse aanvallen ook geleid tot de verschrikkingen van de Libanese burgeroorlog. Zoals in 1949, als gevolg van de etnische zuivering door de prille joodse staat, de UNWRA opgericht werd om het leed van de Palestijnen te verlichten, zo werd in 1978 UNIFIL opgericht naar aanleiding van de Israëlische invasie van Zuid-Libanon. In beide gevallen om de ellende die de zionisten hadden aangericht nog iets te beperken. In 1978 ging het om Operatie Litani. De Litani is een rivier in Libanon die al heel lang op het verlanglijstje van de zionisten stond, dus ook hier ging het primair om water en niet om “de strijd tegen het terrorisme”.

Een blauwdruk voor bedrog

1982 is een goed voorbeeld van hoe de zionisten te werk gaan, het is een blauwdruk van zionistische geopolitiek. “Aanleiding” voor de aanval, waarbij zo’n 20.000 Palestijnen en Libanezen omkwamen, voor het grootste deel burgers en zeer veel kinderen, was de aanslag op een Israëlische ambassadeur in Londen. De man overleefde de aanslag en overleed pas in 2003, maar voor de toenmalige Israëlische minister-president Menachem Begin was de aanslag op die ene man in Londen voldoende om een onbeschrijflijk bloedbad in Libanon aan te richten. De dader, de beruchte terrorist Abu Nidal, was ook nog eens de aartsvijand van Yasser Arafat en had ook PLO-kopstukken op zijn hit list staan. Nog los van de verhoudingen – 1 mislukte aanslag tegenover tienduizenden doden en onvoorstelbare verwoestingen – was er dus ook geen verantwoordelijkheid van de PLO in Libanon. De werkelijke redenen voor de aanval waren het in de kiem smoren van opkomend Palestijns nationalisme, zionistische expansie en het vernietigen van een staat die een voorbeeld was van pluriformiteit, iets wat de zionistische propaganda zou kunnen ondermijnen. Daarnaast speelde Syrië toen ook al een rol: enkele maanden voor de aanval op Libanon was de Syrische Golanhoogte door Israël geannexeerd.

gaza drawing children3

Het bloedbad van Sabra en Shatila, waarbij de samenwerking tussen Israël en de christelijke milities zoals die al bijna dertig jaar eerder door Moshe Dayan was voorgesteld, op gruwelijke wijze gestalte kreeg, kostte nog eens het leven aan duizenden onschuldige burgers. Dit bloedbad wordt dan ook altijd als een apart onderdeel van de oorlog tegen Libanon behandeld. De Verenigde Naties noemden het een genocide, waar niemand tegen durfde te stemmen, maar de bekende morele lapswanzen als Canada, de Verenigde Staten en ook Nederland, onthielden zich van stemming.

Wir haben es nicht gewusst

Onlangs, niet toevallig na de dood van Ariel Sharon, de architect van zoveel bloedvergieten, dook een 20 jaar oud rapport op over de aanval in 1982. Het was, in tegenstelling tot andere studies en boeken, gebaseerd op informatie die niet bekend was bij politici, militairen en de bevolking. Een artikel in de krant Haaretz (Revealed: The deceptions by Begin, Sharon and Eitan behind the first Lebanon war) laat er geen misverstand over bestaan: “Politieke en militaire leiders hebben leden van het kabinet, soldaten en uiteindelijk de hele natie bedrogen toen ze in 1982 Libanon binnenvielen.”
Amir Oren schrijft:

De studie legt de “ijsberg” van leugens bloot die diende als een frauduleus oorlogsplan voor de eerste Libanese oorlog, bedoeld om een alibi te creëren voor de onderzoeken die zeker zouden volgen.

De kinderen van Palestina

Lichamelijke, geestelijke en emotionele mishandeling is nog steeds aan de orde van de dag op de Westelijke Jordaanoever en in de Gazastrook. Sinds 2000 zijn er meer dan 1500 kinderen door Israël vermoord, gemiddeld elke drie dagen één. Een veelvoud daarvan is gewond geraakt en een nog veel groter aantal is gevangen genomen. Alle overige kinderen zijn het slachtoffer van gebrek aan bewegingsvrijheid, afwezigheid van afdoende medische zorg en onderwijs, mishandelingen en vernederingen door kolonisten en soldaten en traumatische ervaringen door invallen van het leger, bombardementen, de dreigende aanwezigheid van drones en het uitvoeren van schijnaanvallen met gevechtsvliegtuigen als onderdeel van de psychologische oorlogsvoering.

gaza drawing children2

Dit jaar is het 32 jaar geleden dat de VN besloot 4 juni op te dragen aan de kinderen die het slachtoffer waren geworden van het zionistisch cynisme, van  list en bedrog. En nog elke week worden we opnieuw geconfronteerd met Israëlische leugens als er weer kinderen worden opgepakt, gemarteld of vermoord. Vanavond wordt in Amsterdam de eerste volledig door Palestijnen uit de Gazastrook zelf gemaakte documentaire Where should the birds fly vertoond. Er is een hoofdrol voor de 12-jarige Mona Samouni. Ze was 6 jaar oud tijdens Operatie Gegoten Lood in 2008. De regisseur, Fida Qishta, was toen 21. Kinderen die het hebben overleefd en – zoals het persbericht meldt – “met kracht en hoop, humor en menselijkheid” blijven vechten voor een beter bestaan.

32 jaar van ononderbroken schendingen van mensenrechten, schendingen van het internationaal recht en agressieve propaganda om de eigen misdaden te verstoppen achter een muur van ongefundeerde aantijgingen aan het adres van critici. Het zou misschien iets zijn om een kindertribunaal op te richten dat onze politici, die zich het vuur uit de sloffen blijven lopen om het de schurkenstaat naar de zin te maken, ter verantwoording kan roepen. Van de volwassenen hebben we niets te verwachten.

Engelbert Luitsz

Bekijk de trailer van Where Should the Birds Fly.

12 comments for “Dag van de kinderen als slachtoffers van agressie

  1. Aleid Blink
    June 5, 2014 at 4:01 pm

    Geweldig initiatief!! Het is hoog nodig dat de aandacht gaat naar de kinderen die nooit iets anders hebben gekend dan bezetting plus al het geweld dat daarmee samengaat en geniepige politieke spelletjes waar zijn uiteindelijk de grootste slachtoffers van zijn. Want kunnen ooit nog aan een gewoon leven wennen, een leven zonder voortdurende spanning en steeds weer opduikend geweld. Soldaten die korte tijd zo in zo’n toestand geleefd hebben, riskeren post-traumatische stress. M.n. in Gaza zijn vele generaties kinderen daarin opgegroeid waardoor zij niet beter weten. Bij hen is dit als een in hun hoofd volledig ingekapseld abces dat niet zonder levensgevaar kan worden verwijderd.

    Ik weet dat artsen en psychiaters in Gaza zich hier al jaren ernstig zorgen over maken, maar de meeste gezaghebbende politici zal dit worst zijn. Zij denken dat ze goed doen met pappen en nathouden.Er zijn nogal wat mensen die zeggen dat ze pro-Israël zijn om wat de joden is overkomen. Dat is ook vreselijk, maar ooit zal blijken dat dit en bijzonder giftig argument om de politiek van die staat mee goed te praten. Trouwens, degenen die dat argument gebruiken, bedenken niet dat die politiek niet alleen de Palestijnse jeugd maar ook die van Israël nu al vergiftigt.

  2. June 5, 2014 at 5:03 pm

    Het is dus niet gek dat ze met stenen naar soldaten gooien. Maar ook hier geldt: er zijn twee kanten, er zijn ook kinderen in Israel die geestelijk en lichamelijk geleden hebben onder de raketaanvallen uit Gaza. Het leed telt uiteraar voor u niet mee, het is tenslotte de schuld van de Joden dat er Palestijns leed is.

    • Aleid Blink
      June 5, 2014 at 5:44 pm

      timmerark, Dat leed telt ook mee, zoals u aan het eind van mijn vorige schrijven kunt lezen, maar het leven van die kinderen wordt niet dagelijks verstoord en bedreigt. Zij wonen in dorpen met schuilkelders en worden niet zo niet dagelijks dan wel wekelijks of maandelijks vanuit de lucht bestookt door raketten afgeschoten uit vliegtuigen en onhoorbare drones. En door vliegtuigen die voor de aardigheid vlak boven hun hoofden door de geluidsbarrière gaan. Dit geldt dan voor Gaza.

      De kinderen in de bezette gebieden kunnen door steeds weer voorkomende afsluitingen, vaak niet naar school. In bepaalde gebieden worden ze op weg naar school bestookt, jawel met stenengooiende jonge kolonisten. Moeten zij vaak langs checkpoints waar ze zien hoe hun ouders, grote broers en zusters worden vernederd en waar zij soms ook zelf een uzi op zich gericht krijgen door een van top tot teen gepantserde, en ondanks dat angstige en dus gevaarlijke soldaat. Een jongen of meisje dat ook vergiftigt is door die bezetting. U heeft werkelijk geen enkel idee over wat zich daar afspeelt, maar meent ondanks dat te kunnen oordelen.

      Duidelijk is dat u, anders dan ik, geen idee heeft over wat een bezetting inhoudt. En dat u niet beseft of wilt beseffen dat een dergelijk bewind hoe dan ook verzet oproept, ook bij opgroeiende jeugd. Hun ouders staan dan doodsangsten uit, maar kunnen die knullen niet tegenhouden. Zij moeten de kwade energie kwijt en doen dat op de enige manier die zij hebben: met stenen gooien naar de zwaar bewapende en gepantserde soldaten en riskeren daarmee gevangenisstraf of het leven. Hoe haalt u het in uw gemakzuchtige hoofd hen dit te verwijten? Heeft u werkelijk geen enkel empathisch vermogen? Ik betwijfel het want dat zou inhouden dat u onmenselijk bent.

      • jefcooper
        June 5, 2014 at 6:40 pm

        Ik betwijfel het want dat zou inhouden dat u onmenselijk bent.

        Nee.
        Volgens Thora Talmud zijn alleen joden mensen.
        Lees b.v. Shahak.

      • June 10, 2014 at 1:04 pm

        Altijd wanneer ik hier blijk geef dat ik het leed van beide partijen als onacceptabel beschouw word ik neergesabeld. Dat besef ik. Dus vaarwel.

    • jefcooper
      June 5, 2014 at 6:37 pm

      Ach ja, de vuurpijlen.
      En inderdaad, de zionisten die ‘terug’ naar Palestina wilden wisten heel goed dat dat geen leeg gebied was.
      Jabotinsky , 1923, The iron wall.

      • Deborah
        June 5, 2014 at 7:21 pm

        Klopt, Joden zijn er altijd blijven wonen, ook na de slachtpartij van Hadrianus.

        • jefcooper
          June 6, 2014 at 8:45 am

          Volgens het eerste britse mandaatrapport, opgesteld door jood Samuel, in 1921, woonden er tot 1850 vrijwel geen joden in Palestina.
          Als Samuel had gelogen hadden de zionisten vast heftig geprotesteerd.

          De zionistische aanval op eerst Britten, dan Palestijnen, werd vanaf 1939 gepland en voorbereid.
          Het is dan ook één van de vele zionistische sprookjes dat Haganah en ander terreurgroepen tegen een overmacht vochten.

          Ik kan niet begrijpen dat zionisten alsmaar doorgaan met herhalen van hun propaganda.

          Elk kind ziet dat Israel steeds meer de paria van de wereld aan het worden is, of al is.

        • Aleid Blink
          June 6, 2014 at 8:58 am

          D., het ligt ietsje anders, er zijn altijd joden blijven wonen, in vrede met hun medebewoners. Zij waren dan ook niet blij met de komst van zionistische onruststokers.

  3. Deborah
    June 5, 2014 at 7:20 pm

    Dat het Israëlische leger Libanon binnen viel had te maken met de terreur van Arafat en zijn moordenaarsbende, de PLO.

    Sabra en Sjatila was het werk van de Falangisten en niet van Israël. Het aantal doden wordt door Reuters, het lijfblad van links, zelfs gesteld op enkele honderden.

    Het IDF vermoordt geen kinderen. Doden vallen door de terreuracties van de Arabieren en zoals bekend gebruiken de terroristen kinderen als schild.

    Iedere oorlog die Israël moest voeren was een verdedigingsoorlog. De terreur komt van de omringende landenwaar men elkaar sinds jaar en dag vermoord en uitmoord. Christen, Joden, atheïsten, ex-moslims, iedereen wordt over de kling gejaagd. Het probleem is de islam, niets anders.

    • June 5, 2014 at 7:40 pm

      Mooi, Deborah, nu hebben we het hasabara-handboek ook gehad. Terug naar de realiteit.

    • June 6, 2014 at 12:35 am

      Over ‘Defending the Holy Land: A Critical Analysis of Israel’s Security & Foreign Policy’ (2006) van Zeev Maoz:

      Most of the wars in which Israel was involved, Maoz shows, were entirely avoidable, the result of deliberate Israeli aggression, flawed decision-making, and misguided conflict management strategies. None, with the possible exception of the 1948 War of Independence, were what Israelis call “wars of necessity.” They were all wars of choice-or, worse, folly.

      http://ps.ucdavis.edu/people/maoz/MaozCV.pdf

      Over Libanon kan ik hier 1,5 mb uit mijn archief kieperen. Maar maakt dat nog wat uit bij de manier waarop zionisten en aanhangers zichzelf intern verminken?

Comments are closed.