Geen knieval meer voor Israël

365081_Israeli-military-vehicles

Rupsje Nooitgenoeg op oorlogspad

In Israël beginnen steeds meer mensen boos te worden. Of misschien waren ze het al veel langer, maar uiten ze zich nu wat vaker en feller. Een drietal berichten die me opvielen de afgelopen dagen.

Hoe voelt men zich nu in Israël, na de internationale verontwaardiging over het optreden van het land de afgelopen weken? Eerst Gideon Levy, de onvermoeibare criticus van de Israëlische Apartheid.

De voorspelbare afloop van de laatste ronde “onderhandelingen” en de al even voorspelbare reactie van premier Netanyahu op de Palestijnse eenheidsregering van Hamas en Fatah geven geen reden tot optimisme.

De Amerikanen legden het bijltje erbij neer, de Europeanen gaven het op, de Israëliërs vierden feest en de Palestijnen zijn verloren.

Het is geen optie voor de internationale gemeenschap om de situatie te laten voor wat ze is, ook al wil Israël dat nog zo graag. Het is tijd voor een andere boodschap via een ander medium. De boodschap is burgerrechten en het medium is bestraffing. Het moet maar eens afgelopen zijn met Israël een wortel voor te houden om het land te bewegen tot enige medewerking. Dat heeft jammerlijk gefaald.

Het moet afgelopen zijn met die kruiperige houding vanuit de internationale gemeenschap. Twee staten zijn al lang niet meer mogelijk en de bezetting is diep weggestopt in de Israëlische maatschappij. Tijd dus om de taal te gebruiken die Israël wel begrijpt, die van macht en bestraffing. Men moet wakker worden en begrijpen dat er een bezetting is.

alleen strafmaatregelen kunnen ons aan het bestaan daarvan herinneren. Ja, ik bedoel boycots en sancties, die verre te verkiezen zijn boven bloedvergieten.

Uri Misgav komt nog even terug op de sensatie die de schrijver Amos Oz onlangs teweegbracht toen hij de extremistische kolonisten neo-nazi’s noemde. Misgav vindt dat geen juiste typering, het is beter terug te grijpen op de term judeo-nazi’s, zoals die na 1967 door de filosoof Yeshayahu Leibowitz in een profetische bui werd geïntroduceerd.

Racisme, moordzucht en diepe haat, voortkomend uit een religieus-messiaans wereldbeeld en gevoed door de bezetting en het nederzettingenproject.

Het meest extreme geweld is vooralsnog marginaal en de kolonistenleiders proberen het te bagatelliseren. Maar er duiken steeds vaker stickers op met de tekst “Waag het niet zelfs maar aan een joodse vrouw te denken” in het Hebreeuws en Arabisch. Men waarschuwt voor “assimilatie”, voor het in dienst nemen van en het verhuren van woonruimte aan Arabieren. Een gepensioneerde militair stelde voor de boeken van Amos Oz te verbranden tijdens een feest.

En dit alles heeft de steun van mensen en organisaties, van religieuze leiders en politieke bewegingen. En daar loert het gevaar.

Het nazisme begon als een marginale en gestoorde ideologie die op zeker moment de belangen kon dienen van het Pruisisch militarisme, politiek rechts en rijke zakenmensen die met afschuw naar het opkomend socialisme keken. Eerst lachten ze de nazi’s stiekem uit, daarna probeerden ze hen voor hun karretje te spannen, op het einde was het te laat om nog iets te doen.

Men maakt zich steeds minder druk om wat er gebeurt. Toen een Palestijnse rechter bij een checkpoint werd doodgeschoten zouden de camera’s niet gewerkt hebben; toen Palestijnse camera’s de moord op twee jongens vastlegden werd er getwijfeld aan de juistheid van de beelden. Politiek links is apathisch en vecht tegen zichzelf, terwijl extreem-rechts steeds dichter bij het centrum komt.

Toen Israël vandaag de Gazastrook weer eens bombardeerde meldde de krant Haaretz dat dat een reactie was op raketten die zouden zijn afgeschoten. Na weken van landroof, vernietiging en moord en na een inval in de Gazastrook met pantserwagens dit weekend, kan zelfs die kritische krant het niet opbrengen de Palestijnse actie eerlijk te benoemen: dát was een reactie. Op langdurig Israëlisch geweld.

Tal Niv neemt ook geen blad voor de mond. De Israëlische soldaten die vanaf grote afstand kinderen doodschieten zijn lafaards. Maar zo mogelijk nog erger is het publiek, de bevolking die de soldaten blijft steunen, hoe verwerpelijk hun daden ook zijn. De bevolking die weigert kennis te nemen van de goed gedocumenteerde situaties waarin Palestijnse kinderen op schandalige wijze worden mishandeld door het Israëlische leger. De bevolking die onverschillig staat tegenover moordzucht zolang het die ander betreft. De bevolking die met haar steun het leger degradeert waarin moordzucht de norm wordt.

Niv verwijst naar het concept différend van de Franse filosoof Lyotard. Daarmee wordt een onoplosbaar geschil bedoeld. Niet in de zin van “het is allemaal zo ingewikkeld” zoals luie mensen de situatie graag omschrijven, doch op een fundamenteel niveau. Het conflict wordt door de bovenliggende partij op zodanige wijze geformuleerd dat het onrecht van de slachtoffers niet benoemd wordt. Er kan geen overeenstemming zijn als er niet een gedeeld criterium is om de situatie te evalueren. Mensen praten langs elkaar heen, zeggen we wel. Maar in een ongelijke machtsverhouding kan dat tot een tragedie leiden voor de onderliggende partij.

***

“De eenheid is hersteld”, verklaarde president Abbas vanmiddag. De Palestijnse eenheidsregering is beëdigd. Gisteren riep de Israëlische minister-president de internationale gemeenschap al op deze regering niet te erkennen. Netanyahu probeert nog steeds via een monoloog de zionistische agenda door te drukken, zonder acht te slaan op de ellende die hij daarmee berokkent. Levy, Misgav en Niv zijn slechts enkele van de stemmen die verwoorden wat steeds meer mensen binnen en buiten Israël beangstigt: de ondergang van het land als gevolg van de ontmenselijking van hun broeders, zusters en buren.

Engelbert Luitsz

Gideon Levy, International kowtowing to Israel must end now

Uri Misgav, Not neo-Nazis, Judeo-Nazis

Tal Niv, Why all Israelis are cowards

10 comments for “Geen knieval meer voor Israël

  1. Souzan
    June 2, 2014 at 6:44 pm

    Ik help het je hopen Engelbert, want dit zijn slechts enkele stemmen van binnenuit en het gros blijkt dus nog steeds schandalig laf te zijn en niet te willen zien wat er gebeurt, zoals dat lafaards en luierikken eigen is.

    En hoewel van buitenaf meer stemmen klinken tegen het judeo-nazisme, hoor ik Timmermans nog steeds onzin uitkramen over antisemitisme en worden plannen gesmeed om samen te werken met het Israël’s defensie (wat Nederland betreft).

    Ik wordt daar onpasselijk van en mijn vertrouwen in een betere toekomst voor Palestina wordt heen en weer geslingerd tussen hoop en wanhoop…..

    • June 2, 2014 at 7:13 pm

      Ach, Souzan, ik lees net weer dat een kolonist met z’n vrachtwagen door een kudde schapen van een Palestijnse boer is gereden, 10 schapen dood.
      Maar o wee als een kind een steen naar die wagen gooit! Het is te erg voor woorden, maar toch blijf ik maar schrijven.

  2. ReggieRoning
    June 2, 2014 at 7:25 pm

    Sancties en boycot, ja maar natuurlijk! Voor minder leggen we ze Iran op en nu ook Rusland. Het toont maar weer eens aan hoe onze westerse carrièretijgers, oftewel onze politieke “leiders”, gegijzeld zijn. Durven zich alleen maar uit te spreken als het gefiatteerd is door de VS.

    • ReggieRoning
      June 2, 2014 at 7:28 pm

      Correctie: Moest zijn: “Durven zich alleen maar uit te spreken als het gefiatteerd is door de VS of na hun carriére zoals bv. Dries van Agt. Als het er niet meer toe doet.”

      • Jef Cooper
        June 3, 2014 at 9:44 am

        Dries van Agt doet er heel veel toe.
        Dat hij toen hij eerste minister was niets zei heeft hij ooit uitgelegd ‘wij kònden niet geloven dat Israel tot zulke dingen in staat was’.
        Pas toen hij bij een bezoek aan Palestina van een Palestijnse jongen hoorde hoe die door IDF’ers getreiterd was ging er een lampje branden.
        Hij is niet de enige die zich heel lang door zionistische propaganda en handig gebruik van de holocaust in de luren liet leggen, ook ik keek daar tot ongeveer 1993 niet doorheen.
        In de afgelopen acht jaar is er m.i. heel veel veranderd in de ideeën over Israel en de Palestijnen.

        • ReggieRoning
          June 3, 2014 at 10:23 am

          Natuurlijk doet iedereen er toe die zich uitspreekt tegen het Israëlische beleid. Ik verwijt hem en andere leiders dat ze zich niet uitspreken toen ze een positie hadden waar ze een verschil konden maken.

          Als het zo is dat hij het niet wist dan verwijt ik hem dat ook want hij was in een positie om het te kunnen weten. Zo moeilijk kan en mag het niet zijn voor een premier. En toch vraag ik het me af of het een verschil had gemaakt. Want Jef, weten de leiders van nu het inmiddels wel dan? Waarom houdt men dan anno 2014 nog steeds zijn kaken stijf dicht voor dit inhumane beleidt? Chantage en (eigen)belangen?

          “…ook ik keek daar tot ongeveer 1993 niet doorheen. In de afgelopen acht jaar is er m.i. heel veel veranderd in de ideeën over Israel en de Palestijnen.”

          Zeker en ik denk dat dat komt door het internet waardoor de gewone burger beter geïnformeerd is. MSM was en is gewoonweg niet te vertrouwen.

          • Jef Cooper
            June 3, 2014 at 11:37 am

            Toen Van Agt het niet zag zag ik het ook niet.
            Onderschat niet de betekenis van ‘arme holocaust overlevenden, die in een leeg gebied een eigen land kregen’.
            De zes miljoen en gaskamers werden onvoorwaardelijk geaccepteerd.
            Palestijn was identiek met Arabische terrorist.
            Pappe en Finkelstein waren nog in opkomst.
            ‘Had het kunnen weten’, zeker, maar het gaat niet aan alles uit de media te wantrouwen, bovendien was internet er nog niet zo, en satellietontvangers ook niet.
            En de VS werd nog vertrouwd, onze bevrijder.
            Pas na de inval in Irak begon ik de VS te wantrouwen.
            Toen de euro werd ingevoerd had in nog zoveel vertrouwen in Brussel dat ik dacht dat ze wel wisten wat goed voor ons was.
            En zo donderde bijna alles wat onze media brachten en brengen in elkaar.
            En gingen we niet meer stemmen, ook de democratie weg.
            Misschien echt de Untergang des Abendlandes ?

        • Aleid Blink
          June 3, 2014 at 7:02 pm

          Menkan Van Acht verwijten dat hem pas op later leeftijd de ogen werden geopend t.a.v. Israël, maar geldt dit niet voor de meeste mensen? Ikzelf was nooit speciaal pro-Israël, maar gewoon niet geïnteresseerd. Ik heb in eerste instantie dan ook niet gekozen om naar Palestina te gaan vanuit het idee dat ik de Palestijnen te hulp moest schieten of iets dergelijks, maar omdat er daar iemand werd gezocht die de plaats wilde innemen van iemand anders en ik een voor tijdje ergens anders wilde wonen, het liefst in het buitenland. Een Franse vrouw had daar een huis gesticht dat o.a. als opvangplaats diende voor Palestijnse jongemannen die voor studie of werk in of in de buurt van Jeruzalem moesten zijn. Het was iets dat me op het lijf geschreven was, maar tegelijkertijd een sprong in het duister.

          Pas toen ben ik me in de zaken daar gaan verdiepen. Ik was dan ook diep geschokt toen ik in Palestina aankwam en zag hoe het daar toeging. Ik zag vooral het als mijn taak de toestand te observeren en erover te schrijven, maar raakte langzamerhand ook betrokken bij allerlei acties. De jongemannen in mijn huis en de vele vrienden die zij meebrachten, zorgden ervoor dat ik overal op de Westbank terecht kon. Zelf heb ik met enkele andere mensen verscheidene uitstappen naar Gaza gemaakt.

          Ik kan me levendig in Dries van Acht verplaatsen en vind het prachtig dat ook hij op latere leeftijd de moed had om zijn standpunten te herzien en zich zo actief in te zetten voor deze zaak. Verwijten zijn m.i. dan ook onterecht. De Israëlische propaganda was vanaf het begin zeer efficiënt, waardoor men inderdaad niet wist. Jammer genoeg zijn er nog steeds zeer veel mensen die niet willen weten. Die muur kunnen we proberen te slechten en het begint ernaar uit te zien dat dit gaat lukken.

  3. ReggieRoning
    June 3, 2014 at 1:16 pm

    “Toen Van Agt het niet zag zag ik het ook niet.”

    Jef Cooper, jij en ik waren toen ook geen minister-president. In die positie kun je mijns inziens echt niet volhouden dat je het niet kon weten. Wellicht wist hij het echt niet maar dan zeg ik dat hij er dan ook niet veel moeite voor deed. Afijn, het gaat mij niet om de persoon van Agt, die ik wél hoog heb staan, maar om leiders die zich niet durven uit te spreken.

    • Aleid Blink
      June 3, 2014 at 7:04 pm

      Ze konden het wel weten maar niet geloven. Daarvoor moet eerst een vonk overslaan.

Comments are closed.