EU racistisch? Kijk eens naar Israël!

racisme_israel

“Een goede Arabier is een dode Arabier” en “Kahane leeft” (Kahane was een beroemde joodse extremist). Graffiti op de muur van een moskee in Jeruzalem. (Foto Reuters)

Hoe kijkt men in Israël aan tegen de winst van extreem-rechtse partijen bij de Europese verkiezingen? Een opiniestuk van de ervaren journalist Zvi Bar’el in Haaretz geeft een aardig beeld van de dilemma’s waarmee veel Israëlische joden worstelen. Hoewel, worstelen? Dat blijkt nog wel mee te vallen. Bar’el werkt al meer dan dertig jaar voor de Israëlische krant Haaretz en is gespecialiseerd in de Arabische wereld. Hij heeft dan ook een brede visie op de situatie in het Midden-Oosten en is bovendien niet bevreesd kritiek te leveren op de Israëlische maatschappij.

Er was lichte paniek in Israël toen de uitslag bekend werd, aangezien extreem-rechts – en zelfs rechts – geassocieerd wordt met antisemitisme. Deze paniek werd echter weer getemperd door het feit dat diezelfde partijen vooraan lopen als het gaat om anti-islamsentimenten. Er is dus sprake van een dilemma. Aan de ene kant zijn er de angstaanjagende tatoeages van swastika’s en de skinheads, maar tegelijkertijd delen vele joden hun ideeën en begrijpen ze hun aversie tegen buitenlanders. Veel van die extreem-rechtse partijen zijn immers tegen een boycot van Israël en hebben vaak goede banden met de al even extreme kolonisten in de bezette gebieden (zoals de PVV).

Hoe dan ook, het Europese antisemitisme is van de “goedaardige” soort. Hoe weliger het tiert, hoe meer joden naar het toevluchtsoord van de joodse staat komen gevlucht. Het opnemen van Europese joden zal nu makkelijker worden dan ooit tevoren. Eenmaal in Israël aangekomen zullen ze kunnen genieten van dezelfde racistische sfeer die nu in een groot deel van Europa hangt. Ze kunnen openlijk hun anti-Arabische en anti-moslimgevoelens uiten zonder angst voor racist uitgemaakt te zullen worden en ze kunnen de joodse racistische wetten gehoorzamen terwijl ze de agenda van de Europese racistische partijen onderschrijven, namelijk het blokkeren van de instroom van Arabieren, moslims of enig andere buitenlandse werknemer. Hier zullen ze ontdekken dat Israël prima past binnen het Europese Parlement, hoewel het nieuwe gezicht van dat parlement nog lang niet in de buurt komt van het niveau van racisme dat Israël kenmerkt.

Een onderzoek van tien jaar geleden in Haifa onder 16-jarige joodse en Arabische kinderen toonde aan dat de vooroordelen diep zitten. Maar liefst 52% van de joodse kinderen wilde geen Arabisch kind ontmoeten en 74% wilde geen Arabisch kind in huis hebben. Een ander onderzoek liet zien dat meer dan 50% van de joodse kinderen haatgevoelens kreeg bij het horen van de Arabische taal. De aversie was weliswaar wederzijds, maar Arabische kinderen scoorden toch zo’n 20% lager in deze categorieën, aldus Bar’el.

Nu zijn al die kinderen dus tien jaar ouder, sommige zijn getrouwd, hebben kinderen. Maar zijn hun ideeën veranderd? Volgens Bar’el is die kans klein, want ze moeten het ergens geleerd hebben en de haat is “onderdeel geworden van hun identiteit”. Hij verwijst ook nog even naar een wereldwijd onderzoek dat onlangs werd gepubliceerd door de Amerikaanse organisatie ADL (Anti-Defamation League) die zich in naam tegen racisme en antisemitisme keert, doch in de praktijk een spreekbuis is voor de Israëlische regering en critici van Israël de mond probeert te snoeren. Het is de hele grote broer van ons eigen CIDI, zeg maar. De tendentieuze vraagstelling en achterhaalde methodiek zorgden echter voor veel kritiek op het onderzoek, zelfs vanuit onverdachte hoek. Onder meer Noah Feldman van de zakelijke website Bloomberg maakte er gehakt van (How to Paint the World as anti-Semitic). Ons eigen CIDI is natuurlijk minder kritisch: “Ruim een kwart (26%) van de wereldbevolking, meer dan een miljard mensen, houdt er antisemitische denkbeelden op na.” Ze zullen er bij de lobby wel een paar glazen champagne op gedronken hebben.

Feldman gaf al aan dat de belangrijkste omissie van de peiling het ontbreken van Israël zelf was. Daar is Bar’el het volmondig mee eens.

Men mag vermoeden dat indien de ADL het racisme in Israël had gepeild, het globale antisemitisme slechts een schim zou blijken te zijn van het racisme in Israël zelf. In tegenstelling tot Europa hoeft men zich hier niet af te vragen of het racisme een politieke, economische, religieuze of ideologische achtergrond heeft. Al het bovenstaande is waar.

Het zit in de structuur van de samenleving zelf. Het is officieel regeringsbeleid. Minderheden worden steeds meer gediscrimineerd, huisbazen die weigeren aan Arabieren te verhuren worden niet vervolgd, net zo min als mensen die auto’s van Palestijnen vernielen en “Dood aan de Arabieren” op de muren spuiten.

“Zelfs na de verkiezingen”, schrijft Zvi Bar’el, “moet het gevaarlijke Europa nog heel erg z’n best doen om het van Israël te winnen in de racisme-competitie.”

Engelbert Luitsz

Zvi Bar’el, The Racism Playoffs

6 comments for “EU racistisch? Kijk eens naar Israël!

  1. Meryem
    May 28, 2014 at 12:23 pm

    ook tussen Turkije en Israëlloop niet soepel zo gaf Turkije arrestatiebevel Israëlische militairen wegens Turkse schip in 2010 http://forums.hababam.nl/archive/index.php/t-179221-turks-arrestatiebevel-israelische-militairen-wegens-turkse-schip-in-2010.html

    Naast dit zal deze strijd eeuwig duren

    anyway Engelbert mooi verslag

  2. piterfries
    May 28, 2014 at 3:00 pm

    Israel doet ongeveer alles om deel van de EU en deel van NATO te worden, voor een belangrijk deel is het dat al.

    In hoeverre de drukte die joden in de EU landen maken om de EU superstaat helemaal voor elkaar te krijgen daar een uitdrukking van is, of van het idee dat joden veilig zijn in een veelvolkerstaat, dat is lastig te beoordelen.
    Joden hadden het goed in het Habsburgse rijk, eveneens in het Ottomaanse, lange tijd in de USSR, en heel goed in de VS.
    Anti semitisme is nog zeer aanwezig in O Europese landen, ondanks dat het aantal joden daar drastisch naar beneden is gegaan.

    AIPAC heeft sinds 2004, meen ik, een kantoor in Brussel.
    Dat staat er natuurlijk niet voor niets.

    Waarom de anti EU partijen als extreem rechts worden afgeschilderd begrijp ik niet, de PVV b.v. heeft op sommige punten meer socialistische trekjes dan de PvdA.
    Dat extreem rechts lijkt een etiket wat wordt aangebracht om nationalisme, in het verlengde daarvan ligt dan nationaal-socialisme, en fascisme, af te schilderen als slecht.
    De EU natie is dan goed.

    Het afschilderen van de nieuwe anti EU partijen als extreem rechts kan er ook uit voortkomen dat in die partijen joden geen invloed hebben, de partijen zijn nationalistisch, joden, hoe geassimileerd ook, zijn toch ‘buitenlanders’.
    Het valt weinig mensen op hoe onevenredig veel invloed joden hebben in allerlei establishment partijen in de EU landen.

    Dat die EU natie de strijd moet aangaan, dat beweren de EUxtremisten, met China, Rusland en de VS, dat is kennelijk dan toch weer goed, ondanks dat die strijd tussen machtsblokken net zo verwerpelijk is als strijd tussen landen van Europa.

    Mijn idee is dat joden en Israel graag de EU willen als machtsinstrument voor hen, tegelijk die EU vrezen als machtsinstrument tegen hen.
    Voorlopig zien zij meer heil in een EU dan in een EEG, lijkt me.

    Kortom, ze zijn weer eens gevaarlijk bezig, gevaarlijk vooral voor zichzelf.
    Hoe meer joden de EU willen, hoe meer de tegenstanders van die EU die EU (deels ?) zullen zien als een joods project.

  3. Egbert Talens, Zutphen
    May 28, 2014 at 3:28 pm

    Het is natuurlijk een dooddoener van de eerste orde: de vraag opwerpen of tegen de politiek van dít Israel zijn, gelijk staat aan antisemitisme. In de praktijk van alledag is het verre van fraai, mensen die het met déze Israelische politiek niet eens zijn, meteen het stempel anti-joods op te plakken. Anderzijds geeft het geen pas, er plompverloren vanuit te gaan dat men voldoende op de hoogte is ván die Israelische politiek, en er dan ook nog eens een conclusie aan te verbinden. Dat de term ‘antisemitisme’ de lading niet dekt — een verband met een aan taal-gerelateerd fenomeen, maar dan zonder het prefix anti — moge dan juridisch kloppen, inmiddels heeft antisemitisme de term anti-judaïsme al lang zozeer verdrongen, dat het zinloos is maar een moment op dat wezenlijke onderscheid in te gaan.
    Van mensen die zich meer of minder vakgebonden met Israel bezig houden, zoals de leden van CIDI, mag men wel verwachten, zo niet eisen, dat zij zich uitspreken over de hierboven gestelde dooddoener; m.a.w. dienen zij toe te geven dat een oordeel over de politiek van dit Israel, geen automatisch oordeel over joden insluit, hoe groot de kans ook is dat er wel degelijk een relatie kan bestaan. Het is gewoon zaak nader te informeren, al is dit dan een omslachtige aangelegenheid.
    Uit de woorden van Zvi Bar’el kan wel opgemaakt worden, dat van de kant van de ADL deze omslachtige methode níet werd toegepast. Daarmee kan wat mij betreft het hele onderzoek de prullenmand in.

  4. Aleid Blink
    May 28, 2014 at 6:55 pm

    Psychologisch gezien kan je rustig stellen dat al die mensen die die term – antisemitisme – in het hoofd halen om op een ander te projecteren het zelf zijn, in de trant van wat kinderen zeggen tegen degene die hen uitscheldt, ‘wat je zegt dat ben je zelf.’

    Te veel mensen zijn dermate gefixeerd op het antisemitisme-idee – meer is het niet – dat ze het overal zien en op die manier in stand houden. Ik heb van leden van de joods Israëlische groep Vrouwen
    in het Zwart, met wie ik een tijd mee protesteerde tegen de bezetting, nederzettingen en alles wat daarmee te maken had, dat ik me vooral niets van dat gescheld hoefde aan te trekken.

    Egbert, natuurlijk kan dat op vooroordelen gebaseerde rapport de prullenmand in. En wij zijn zeker niet de enigen die dat denken.

  5. piterfries
    May 29, 2014 at 9:15 am

    Ralph Giordano, ‘Israel um Himmels willen Israel’, 1993 Köln.
    Deze Duitse joodse schrijver, ook propagandist, is zo eerlijk de gevechten elke vrijdag tussen twee groepen vrouwen te beschrijven.
    Ralph Giordano, ‘Die Bertinis’, Frankfurt a.M., 1982 schijnt autobiografisch te zijn.
    Je kunt je voorstellen dat, na de daar beschreven ervaringen, het vermogen tot objectief analyseren deels verdwenen is, helaas.
    Het Israel wat hij beschrijft maakt op mij de indruk zonder, al dan niet vermeende, externe dreiging onmiddellijk in burgeroorlogen uiteen te zullen vallen.

  6. Aleid Blink
    May 29, 2014 at 4:49 pm

    pf. Die strijd tussen vrouwen wordt op het plein van de klaagmuur gestreden tussen orthodox joodse vrouwen en vrijdenkender vrouwen.

    Onder de Vrouwen in het Zwart zult u geen streng orthodoxe vrouwen vinden, wel zeer religieuze, maar zij zijn allemaal tegen de bezettings- en oorlogspolitiek van de regering. Het is dan altijd een heel spektakel, doordat voorbijgangers op soms luidruchtige manier, bv. door te toeteren en hun duim op te steken of op het hoofd te tikken, blijk geven hun instemming ofwel afkeuring. Er wordt ook van alles heen en weer geroepen tussen de vrouwen en hun opponenten. De woede is vaak zeer intens en zelfs bedreigend. Maar daarachter zit angst,, voor mij reden om dat gedoe zwijgend en met een meewarige blik te beschouwen. Daar bleek men vaak geen antwoord op te hebben, zodat het geschreeuw ophield.

    Ik denk niet dat het burgeroorlogen zullen zijn die het einde van Israël zulen bespoedigen. Ik kan alleen maar hopen dat dat einde als het ware vanzelf komt, met behulp van binnenlandse en buitenlandse druk.

Comments are closed.