Een ban, een boycot en een dode

eu_israel

Krijgt de EU eindelijk ballen als het om Israël gaat? Vorig jaar riepen de usual suspects weer moord en brand vanwege het labelen van producten uit de illegale nederzettingen. Toen werden er ook nieuwe Europese richtlijnen vastgesteld voor steun aan ondernemingen in bezet gebied. Deze richtlijnen werden begin dit jaar van kracht.

Maar nu worden voor het eerst producten “uit Israël” in de ban gedaan. Het gaat om pluimvee en eieren, waarvan volgens Israël slechts 5% uit de bezette gebieden komt. We moeten hier dus vooral een symbolisch gebaar in zien. Het is echter wel een belangrijke stap, aangezien het logischerwijze volgt uit het feit dat de nederzettingen door de hele wereld als illegaal worden bestempeld. Wellicht heeft de opstelling van Israël tijdens de “onderhandelingen” een rol gespeeld, toen men koortsachtig bleef doorbouwen aan de uitbreiding van de joodse aanwezigheid in Oost-Jeruzalem en op de Westelijke Jordaanoever, terwijl in hetzelfde tempo Palestijnse huizen werden verwoest.

Israël kan straffeloos tientallen VN-resoluties aan z’n laars lappen, maar het land is zeer gebaat bij het Associatieakkoord met de EU en zal niet blij zijn met economische sancties. Nog afgezien van het feit dat deze maatregel mensen aan het denken zet. Mensen die zich gaan afvragen waarom dat gebeurt en zich misschien wel een beetje gaan verdiepen in de situatie van de Palestijnen. Stel je voor dat het gewoon mensen blijken te zijn, dat zou een ramp zijn!

Het gaat langzaam. In 2010 zette Ina Friedman in Trouw (“Israël is bang voor de ban“) uiteen hoe intellectuelen, artiesten en bedrijven zich uitspreken over de bezetting of zich zelfs afkeren van het land. Israël heeft hier zelf volop aan meegewerkt door onder andere Operatie Gegoten Lood in 2008 (1400 doden) en de aanval op de Freedom Flotilla in 2010 (nu 10 doden). Nog steeds is er een hoop gebluf te horen uit het Israëlische kamp en van hun satellieten elders in de wereld, maar Friedman schreef in 2010 al:

Maar binnenskamers en in de media klinkt de vrees dat Israël in een steeds groter isolement zal geraken, waarbij het idee van de boycot wel eens het effect van een sneeuwbal zou kunnen krijgen.

We zijn nu drie jaar verder en er worden wat kippen en eieren geweigerd uit illegale nederzettingen. Het lijkt niet veel. Omar Barghouti mede-oprichter van PACBI (“Palestinian Campaign for the Academic and Cultural Boycott of Israel“), zei vorig jaar nog dat de EU in hoge mate medeplichtig is aan de bezetting, de kolonisatie en de Apartheid van de Palestijnse gebieden. De EU heeft daarom volgens hem de “morele en wettelijke plicht” om meer te doen voor de Palestijnen.

Boycot From Within

Gisteren was er een discussieavond in Amsterdam met Ronnie Barkan, mede-oprichter van Boycot From Within. Deze organisatie wordt gevormd door Israëlische joden en Arabieren samen. Ze doen binnen Israël wat de BDS-beweging op internationaal niveau doet. Ook zij gebruiken het model van Zuid-Afrika dat zich in de praktijk bewezen heeft. Zo konden ze onder andere The Pixies en Vanessa Paradis overhalen hun optredens in Israël af te zeggen.

barkan

 

(foto Simon Vrouwe)

Het was dan ook mooi dat dr. Anne de Jong de gespreksleidster was. Haar boek “Geen Vijanden” blijft een aanrader voor iedereen die meer wil begrijpen van de situatie en met name over hoe indoctrinatie in het onderwijs en de opvoeding in Israël ervoor zorgt dat men meestal pas op latere leeftijd begrijpt wat er speelt, ook al heeft men dan al vele jaren in het gebied geleefd. De muren die Israël om zich heen optrekt zijn net zozeer ideologische als fysieke barrières. Des te meer bewondering krijg je dan voor die Israëliërs die als verraders worden gezien wanneer ze opkomen voor mensenrechten.

Een uitgestelde moord

Volgende week, op 31 mei, is het precies vier jaar geleden dat Israëlische elitetroepen met behulp van helikopters en militaire speedboten de Mavi Marmara enterden, een van de zes schepen van de Gaza Freedom Flotilla. Het konvooi met hulpgoederen en medicijnen wilde de blokkade doorbreken en zo internationale aandacht vragen voor de onmenselijke manier waarop Israël hier 1,5 miljoen mensen gevangen houdt.

Onder de vele gewonden waren ook mensen met schotwonden aan hun voeten. Die waren veroorzaakt door Israëlisch vuur vanuit de helikopters, wat dus evident vooraf ging aan een eventueel handgemeen later aan dek. Er vielen negen doden aan de kant van de activisten, waarvan enkele duidelijke tekenen van een executie vertoonden.

mavi-marmara-gazisi-ugur-suleyman-soylemez-sehid-oldu_m

Uğur Süleyman Söylemez, het laatste slachtoffer van de Israëlische aanval vier jaar geleden.

Vandaag werd bekend gemaakt dat Uğur Süleyman Söylemez, een 51-jarige Turk, is overleden na vier jaar in coma te hebben gelegen. Ook hij was een van de slachtoffers van het Israëlische geweld op de Mavi Marmara. Israël heeft alle telefoons, camera’s en laptops indertijd in beslag genomen, zodat alleen hun versie van de gebeurtenissen naar de pers zou gaan. Zoals we momenteel zien bij de twee gedode Palestijnse schoolkinderen breekt er direct paniek uit wanneer er beelden opduiken die niet door Israël zelf zijn gefabriceerd of gemanipuleerd.

De lijkschouwingen lieten geen ruimte voor twijfel over de manier waarop de activisten aan hun einde waren gekomen. De boot voer onder Turkse vlag, een land waar Israël goede banden mee had. Een gedode opvarende had zelfs de Amerikaanse nationaliteit, maar ook van die kant kwam er geen serieuze reactie. Het beeldmateriaal van de activisten was weliswaar verdwenen, maar de getuigenissen waren er natuurlijk wel. En dus gooit Israël het over een andere, zeer bekende boeg: geld. Turkije krijgt miljoenen aangeboden om de zaak verder te laten rusten, iets wat onacceptabel is voor de Turkse mensenrechtenorganisatie IHH die een rechtszaak wil.

Context

Om te begrijpen waarom de EU uiteindelijk concrete stappen neemt, waarom er binnen en buiten Israël bewegingen zijn die het land willen boycotten, kun je je niet beperken tot de nederzettingen alleen. Het is – als we alleen maar naar de afgelopen 66 jaar kijken – een astronomische optelsom van discriminatie, moorden, oorlogsmisdaden, racisme, bedreigingen, etnische zuivering, leugens en bovenal ontkenning.

De spreekwoordelijke “speciale relatie” met Israël heeft als belangrijkste kenmerk niet een economische of technologische samenwerking, doch de medewerking aan een systeem van onderdrukking waarvan de Palestijnen de ergste maar zeker niet de enige slachtoffers zijn. Hopelijk kiest de joodse staat deze keer eieren voor z’n geld.

Engelbert Luitsz

7 comments for “Een ban, een boycot en een dode

  1. May 24, 2014 at 4:28 pm

    [commentaar verwijderd]
    U bent hier niet langer welkom.

  2. likoednederland
    May 24, 2014 at 5:11 pm

    Wat is het probleem, de Turkse moslimfundamentalisten wilden toch sterven als martelaar in de strijd tegen de Joden? Dat gaf hun een ticket naar het islamitisch paradijs.

    • May 24, 2014 at 5:17 pm

      De joden moeten gelukkig niets hebben van jullie ranzig racisme.

    • Wouter Karels
      May 25, 2014 at 12:26 am

      Dat geeft Israel nog geen recht ze af te schieten. Te meer ook omdat het een vreedzaam protest was en nog steeds is.

  3. piterfries
    May 24, 2014 at 7:02 pm

    Ik vind het dom commentaren te verwijderen.
    Je moet mensen in de gelegenheid stellen zichzelf in de grond te boren.

    Wat de EU en Israel betreft, de Ukraine affaire toont m.i. aan dat Brussel nu de handlanger van Washington is.
    Wie de baas is in de VS, zie Mearsheimer en Walt.

    Aardig is bij Telegraaf even te kijken wat de schietpartij bij het joods museum in Brussel aan commentaren oplevert, terwijl er nog niets bekend is dan dat er drie doden zijn.

    Likoed zou even kunnen kijken bij Flavius Josephus, en dan te weten kunnen komen dat het eerste bekende zelfmoordverzet, met uitzicht op het paradijs, joods was.

    Heel vervelend, maar zowel christendom als Islam zijn afgeleid van het jodendom.

    Flavius Josephus, ‘Geschichte des Jüdischen Krieges’, Wiesbaden, 1978

    • piterfries
      May 25, 2014 at 8:54 am

      Vanuit Tel Aviv is gebruld dat deze moordpartij het gevolg is van de EU anti Israel opstelling.
      Helaas merk ik weinig tot niets van deze anti Israel opstelling.
      De toekomstige Zweden eerste minister Anna Lyndh werd op merkwaardige wijze vermoord.
      Zij was voorstandster van een EU economische boycot van Israel.
      Het merkwaardige van de moordpartij in Brussel is dat de schutter gericht op hals en gezicht zou hebben geschoten.
      Als dat zo is wijst dat op een professional, amateurs schieten op de romp, daar is meer trefvlak.
      Verder vraag je je af of het tijdstip, de vooravond van de EU verkiezingen, er iets mee te maken heeft.
      De man die in Toulouse enige joden vermoordde had connecties (gehad), zo wordt beweerd, met de Franse geheime dienst.

    • Aleid Blink
      May 25, 2014 at 12:54 pm

      Als iemand het te bont maakt dan heeft de eigenaar van de site het volste recht deze persoon voortaan te weren. Ik sta daar volledig achter, aangezien rjr zich allang de grond ingeboord had en nog steeds verder ging. Er zat gewoon niets anders op.

Comments are closed.