De Nakba krijgt een gezicht

khanyounisunwra

Het vluchtelingenkamp Khan Younis in de Gazastrook in 1948, het is in 2014 nog steeds een vluchtelingenkamp. (Foto UNWRA archief)

Vandaag, 15 mei, is het Nakba-dag, het herdenken van de moord op en de verdrijving van Palestijnen en de vernietiging van hun cultuur, die tot op de dag van vandaag doorgaat.

Het uitroepen van de staat Israël valt samen met de catastrofe – de Nakba – van de Palestijnen. Het feit dat deze dagen niet samenvallen heeft te maken met verschillende kalenders. Dat is op zichzelf al iets om even bij stil te staan. De in naam seculiere zionisten van het politiek zionisme – de stroming die de overhand had en de koers van Israël vanaf het begin heeft bepaald – gebruiken wel de joodse of Hebreeuwse kalender, die gebaseerd op het moment van het ontstaan van de wereld, zo’n 6000 jaar geleden. Voor een land dat er prat op gaat voorop te lopen in technologie en wetenschap is dat toch een beetje merkwaardig.

Dit jaar viel de Israëlische feestdag op 6 mei, niet toevallig voorafgegaan door zowel Holocaust Memorial Day als Memorial Day (op deze dag worden Israëlische slachtoffers van oorlog en terrorisme herdacht), zodat men op de dag zelf geen twijfels meer zou mogen koesteren over de juistheid van het zionistisch kolonialisme. Op sommige plekken werd het dan ook “gevierd” door joodse kleuters vertrouwd te maken met moordwapens die groter zijn dan zijzelf (zie het artikel van Abu Pessoptimist voor een overzicht).

Ondanks het bij wet verbieden van het herdenken van de Palestijnse catastrofe, het fysiek verwijderen van sporen van hun aanwezigheid en een verzonnen geschiedenis die op school wordt onderwezen, is de Nakba stapje voor stapje toch zo bekend geraakt dat niemand er meer omheen kan. En dat is een enorme verdienste, gezien de miljardenindustrie van de Israëlische propaganda en hun invloed op pers en politiek om toch vooral de zionistische versie te promoten.

Vandaag de dag kan alleen iemand die nooit televisie kijkt of een krant leest zich beroepen op onwetendheid.

Dat schrijft Jonathan Cook, een in Nazareth gevestigde journalist. Gezien het feit dat er dit jaar tien dagen zitten tussen de twee data, is de Nakba in Israël al een tijd in het nieuws. Net als in Nederland trouwens waar de bekende kliek zich weer eens druk maakte over een herdenking in een moskee op 4 mei. Dodenherdenking is prima, maar alleen van de doden die ons goed uitkomen natuurlijk.

In Israël zelf wonen ongeveer 1,5 miljoen Palestijnen, waarvan naar schatting 25% rechtstreeks de gevolgen hebben ondergaan van de interne verplaatsing in 1948 en nooit meer terug konden vanwege de beruchte Absentees’ Property Law die alle eigendommen van verdreven Palestijnen aan de Israëlische staat toekende.

In een “Mars van de Terugkeer” gingen 20.000 demonstranten op weg naar Lubya, een van de verwoeste dorpen, dat nu bedekt is met een bos (plant een boom voor Israël!). Steeds meer jongeren trekken zich het lot aan van de Palestijnen die buiten Israël nog steeds in vluchtelingenkampen leven. Veel inwoners van Lubya kwamen in het vluchtelingenkamp Yarmouk in Syrië terecht, waar ze dus opnieuw slachtoffer werden van de huidige burgeroorlog. De pogingen van premier Netanyahu om bij wet vast te leggen dat Israël een joodse staat is heeft veel Palestijnen weer extra energie gegeven om zich te blijven verzetten tegen hun ontmenselijking.

Onlangs gaf de Palestijns-Amerikaanse Hanine Hassan, die onderzoek doet naar de situatie van de Palestijnen in de diaspora, nog een bewogen lezing over de continuïteit van de Nakba in De Balie in Amsterdam. Dat er ook Palestijnse bootvluchtelingen zijn weten maar weinig mensen (het zijn immers altijd de Arabieren die de joden de zee in willen drijven!). Hassan moest eens een dertigtal lijken komen identificeren die waren aangespoeld op Cyprus. Tot op de dag zijn de effecten van wat de zionisten in 1948 deden te merken. “An ongoing Nakba”, zoals Hassan zegt.

Een breder bewustzijn van de Palestijnse catastrofe, met als logisch gevolg het nadenken over recht op terugkeer en/of compensatie is dan ook niet meer tegen te houden. De BDS-beweging lijkt na jaren van marginaal werk eindelijk haar momentum te hebben gekregen: boycotten, desinvesteren en sancties met als doel te zorgen voor een gelijke behandeling van joden en niet-joden in Israël, een einde aan de bezetting en een goede regeling voor de vluchtelingen buiten Israël en de bezette gebieden. De beweging wordt door joodse, Palestijnse en onafhankelijke organisaties gesteund, alsmede door prominente individuen als de muzikant Roger Waters en de fysicus Stephen Hawking.

Daarnaast krijgen de Palestijnen veel steun van de Israëlische organisatie Zochrot, die zoveel mogelijk doet om de Hebreeuws sprekende bevolking te bereiken. Ze doen dat met workshops, lespakketten, de eerste conferentie ooit in Israël over zowel de principiële als de praktische kant van het recht op terugkeer, vorig jaar met het eerste filmfestival over de Nakba ooit in Israël, de iNakba, een app voor smartphones die de verborgen geschiedenis in beeld brengt, en nog veel meer.

Volgens Jonathan Cook moeten steeds meer joden in Israël toch toegeven dat het ontstaan van Israël een ware tragedie voor de Palestijnen was, ook al doen ze het schoorvoetend. Het is ook niet makkelijk na decennia van strak georganiseerde indoctrinatie, ondersteund door een cultuur van angst. Maar erkenning is de eerste stap, daarna moet er gepraat kunnen worden over verantwoordelijkheid.

Er zijn zo’n 58 vluchtelingenkampen in de bezette gebieden en de directe omgeving zoals Syrië en Jordanië. En 1948 was alleen de eerste grote klap met minstens 700.000 verdreven Palestijnen, in 1967 werden er opnieuw honderdduizenden dakloos gemaakt. De Verenigde Naties moest in 1950 een speciale tak voor de Palestijnen oprichten, de UNWRA (UN Relief and Works Agency). De UNWRA heeft de situatie altijd gedocumenteerd en beschikt over een archief met meer dan een half miljoen foto’s en tientallen films en video’s die zelfs de grootste scepticus tot nadenken zouden moeten stemmen. In 2009 werd dit archief door de UNESCO opgenomen in het Memory of the World-programma, een initiatief om belangrijke historische archieven niet alleen fysiek maar ook psychisch te beschermen tegen onverschilligheid en geheugenverlies.

Alleen al in de Gazastrook zijn op dit moment zo’n 800.000 mensen afhankelijk van voedselsteun van de V.N. Niet iedereen is hier even enthousiast over. Volgens sommigen camoufleert die steun de echte situatie en wordt Israël zo veel te weinig aangesproken op z’n verantwoordelijkheid. Het onthouden van steun aan Palestijnen in de bezette gebieden zou leiden tot een nieuwe humanitaire catastrofe, waardoor de internationale gemeenschap wel gedwongen zou zijn hard op te treden tegen Israël. Het is een begrijpelijke redenering, maar de prijs is enorm en ik ben geen voorstander van zo’n strategie. Liever enkele individuen als Frans Timmermans en John Kerry eens flink onder hun kont schoppen dan het leven van tienduizenden Palestijnen – opnieuw – op het spel zetten.

Er is nog heel veel te doen. De in het Westen en door velen in Israël als “links” beoordeelde krant Haaretz kwam onlangs met een promotie-boodschap van de hoofdredacteur, waarin niet alleen beweerd werd dat Israël een constitutionele democratie is (d.w.z. met een grondwet, maar die heeft Israël helemaal niet) en waarin de opsomming van illustere journalisten bestond uit mensen van wie de meesten extreem-rechts of rechts van het midden zijn (behalve Gideon Levy). Een van de belangrijkste kritische journalisten, Amira Hass, werd niet eens genoemd. De journalist en blogger Richard Silverstein maakte zich hier terecht boos over.

We volgen de reacties op de Nakba-herdenking even via de andere kant van de oceaan. Daar is Pamela Geller, steun en toeverlaat van Geert Wilders, druk bezig met een campagne om alle moslims als gevaarlijke gekken weg te zetten en het even onschuldige als weerloze Israël te verdedigen. Op bussen in Washington D.C. is deze “advertentie” te zien:

pamela geller ad

Het is herkenbaar. De enige Palestijn die de zionistische hasbara (propaganda) kon vinden met dubieuze contacten. Wat de club van Geller doet is wat we hier zien bij bijvoorbeeld de SGP, CU, PVV, Likoed Nederland en het Cidi, alleen pakken ze het daar wat groter aan.

De nieuwssite PolicyMic pikte het op en geeft verhelderend commentaar bij dit rabiate racisme dat in Nederland toch niet getolereerd zou worden in deze vorm, al is het een natte droom van Wilders en trawanten.

Haj Amin al-Husseini was alles behalve de “leider van de moslimwereld” zoals vermeld staat. Hij stond aan het hoofd van de moslimgemeenschap in één stad, Jeruzalem, verder niet. En slechts een kwart van de circa 165.000 inwoners van Jeruzalem was moslim.

Samenvattend kunnen we vaststellen dat naarmate de waarheid van de Palestijnse geschiedenis een breder publiek vindt, de reacties vanuit het zionistische kamp steeds agressiever en leugenachtiger worden. Op papier, met de letterlijk duizenden joodse en christelijke organisaties en de enorme budgetten die worden vrijgemaakt voor propaganda, lijkt het onbegonnen werk, maar vandaag zag ik, zoals velen, een video van een kat die een agressieve hond verjaagt die een jongetje aanviel.

The New York Times publiceerde eind vorig jaar een belangwekkend artikel van de politiek wetenschapper Ian Lustick over het paradigma van de twee-statenoplossing die elk creatief denken over de realiteit in de weg zit. We zagen historische veranderingen waarvan de uitkomst niet zomaar te voorspellen was, zoals de situatie in Ierland, in Algerije of in de Sovjet-Unie.

Zoals een ballon die langzaam met lucht wordt gevuld knapt wanneer de grens van z’n trekkracht wordt overschreden, zo zijn er drempels van radicale, ontregelende verandering in de politiek. Wanneer die drempels worden overschreden wordt het onmogelijke opeens waarschijnlijk, met revolutionaire implicaties voor regeringen en staten.

Een briljante geest als Lustick kan dat prachtig verwoorden, maar het is iets wat in het onderbewuste van elk onderdrukt wezen meeweegt in de manier waarop de toekomst wordt voorgesteld. Alleen dan is het te verklaren waarom men tegen alle rationele overwegingen in doorgaat met de strijd. Niemand kent de toekomst en ons gedrag dient te worden geleid vanuit een morele kijk op het nu, in de hoop dat diezelfde overtuiging zal blijven bestaan wanneer dat nu ons met meer mededogen behandelt.

Aanstaande zondag is er het Benefiet-evenement Gaza in het Nelson Mandela Centrum te Amsterdam. De Nakba uit het verleden wordt herdacht, de Nakba die nog voortduurt wordt besproken en er wordt geld ingezameld om concrete hulp te bieden aan de talloze slachtoffers die nog steeds gemaakt worden. Opbouwend en vredelievend, in schril contrast met de uitingen van Pamela Geller, de Nederlandse aanhangers van joods kolonialisme en de Israëlische kampen die geweld tegen en uitsluiting van de ander als hun hoogste doel zien.

Update: de Israëlische fascisten hebben alweer minstens twee dodelijk slachtoffers gemaakt tijdens de Nakba-demonstraties (17 en 22 jaar oud).

Engelbert Luitsz

Jonathan Cook, Israel contemplates the tragedy that befell Palestinians

Jonathan Cook, Israelis slowly wake up to the Nakba

Haaretz (Associated Press), UN photo archive tells story of Palestinian Nakba

UNRWA PHOTO AND FILM ARCHIVE FOR PALESTINE REFUGEES

Richard Silverstein, Someone Tell Amos Schocken, Israel Isn’t a “Constitutional Democracy”

Ian Lustick, Two-State Illusion

25 comments for “De Nakba krijgt een gezicht

  1. janfreak
    May 15, 2014 at 12:44 pm

    Snap niet dat dit fabeltje nog steeds als waarheid aangenomen wordt, de ‘Palestijnen’ zijn niet uit Israël verjaagd maar er uit vertrokken op bevel van de grootmoefti van Jeruzalem.

    • May 15, 2014 at 12:49 pm

      Het is niet “nog steeds”, het fabeltje was de zionistische leugen, de waarheid werd later bewezen door talloze historici. U bewees eerder al dat u geen flauw benul heeft van welk deel van Palestina aan de joden was toegezegd, dus u bent niet bepaald een betrouwbare referentie.

    • piterfries
      May 15, 2014 at 1:03 pm

      Uitgebreide naspeuringen hebben dat bevel nooit kunnen aantonen.
      Lees:
      Edward W. Said & Christopher Hitchens, ed., Blaming the Victims, Spurious scholarship and the Palestinian question’, 1988, London.
      En als het zo zou zijn geweest, waarom vermoordden zionisten dan VN onderhandelaar Bernadotte, die een onmiddellijk en onvoorwaardelijk recht op terugkeer eiste ?
      De man werd op klaarlichte dag midden op straat in Jerusalem door geuniformeerde zionistische strijders doodgeschoten.

    • Aleid Blink
      May 15, 2014 at 4:49 pm

      jf, Zoals gebruikelijk, ook nu weer geen enkel argument waarmee u op een of andere manier zou kunnen bewijzen dat uw versie op waarheid berust.

  2. May 15, 2014 at 5:50 pm

    De Grootmoefti collaboreerde met de nazi’s.Dat lijkt me al erg genoeg.

    • Aleid Blink
      May 15, 2014 at 6:20 pm

      rjr, Ook dat moet in de juiste context gezet worden. Turkije is indertijd ook gestraft omdat zij in WO de partij van de Duitsers gekozen hebben. Maar om dit te begrijpen moet men begrijpen wat de ol van het Britse imperialisme in die tijd betekende voor deze landen. Hetzelfde geldt voor Husseini, die niet voor de nazi’s maar voor de Duitsers, koos tegen de Britten, die ook hier weer een dubbele agenda hanteerden ten nadele van de Palestijnen en ten voordele van de zionistische aspiraties t.a.v. hun land, Hem vanwege deze keuze antisemiet te noemen is ook weer zo’n een propagandistische verdraaiing van de feiten.

      Heeft u ook wat zinnigers te doen dan oude koeien uit de sloot halen?

      • pterrfries
        May 15, 2014 at 7:07 pm

        Turkije koos nooit de kant van Duitsland.
        Bedoeld zal zijn het Ottomaanse Rijk.
        Veel keus was daar niet, nadat twee Duitse slagkruisers in de haven van Istanbul lagen.
        Het ‘straffen’ van het Ottomaanse Rijk was overigens al voor 1914 besloten, Trotski, Bronfstein, vond in 1917 in de tsaristische archieven de Brits Frans Russiscne overeenkomsten van voor 1914, om drie wereldrijken op te delen.
        Vanwege de Nederlandse neutraliteit toen kregen die overeenkomsten bij ons geen aandacht.
        In de VS des te meer, VS burgers begrepen dat hun zonen vanwege Frans Brits imperialisme waren omgekomen.
        Vandaar dat de VS nooit Versailles ratificeerde, geen lid werd van de Volkenbond, en Roosevelt Pearl Harbour moest provoceren voor de volgende oorlog.
        Thomas Fleming, ‘The Illusion of Victory, America in WW I’, New York 2003

      • May 16, 2014 at 1:38 am

        De pot verwijt de ketel dat ie zwart ziet.

      • May 16, 2014 at 2:53 pm

        Speak for yourself.

    • piterfries
      May 15, 2014 at 6:59 pm

      Roosevelt en Churchill collaboreerden met Stalin, in 1941 had Stalin heel wat meer bloed aan z’n handen dan Hitler.

    • May 16, 2014 at 3:40 pm

      Daar gaan we weer:

      ==“The Yishuv entered the first stage of the war in November- December 1947 with an understanding with Transjordan’s King Abdullah—’a falcon trapped in a canary’s cage’—that, come the British evacuation, his army, the Arab Legion, would take over the eastern part of Palestine (now called the West Bank), earmarked by the UN to be the core of the Palestinian Arab state, and that it would leave the Yishuv alone to set up the Jewish state in the other areas of the country. The Yishuv and the Hashemite Kingdom of Transjordan, Shlaim and Bar-Joseph persuasively argue, had conspired from 1946 to early 1948 to nip the impending UN partition resolution in the bud and to thwart the emergence of a Palestinian Arab state. It was to be partition, but between Israel and Transjordan. This ‘collusion’ and ‘unholy alliance’—in Avi Shlaim’s loaded phrases —was sealed at the now-famous clandestine meeting between Golda Myerson (Meir) and Abdullah at Naharayim on the Jordan River on 17 November 1947.

      Moreover, this Zionist-Hashemite understanding was fully sanctioned by the British Government, Shlaim, Milstein, Bar-Joseph, and Pappe demonstrate. Contrary to the old Zionist historiography, which was based largely on the mistaken feelings of Israel’s leaders at the time, Britain’s Foreign Secretary, Ernest Bevin, by February 1948 had clearly ‘become resigned to the inevitable emergence of a Jewish state’, while opposing the emergence of a Palestinian Arab state. And he explicitly warned Transjordan ‘to refrain from invading the areas allotted to the Jews’.

      Both Shlaim and Flapan make the point that the Palestinian Arabs, though led by Haj Amin al Husayni, the conniving, extremist, former mufti of Jerusalem, were far from unanimous in supporting the Husayni-led crusade against the Jews. Indeed, in the first months of the hostilities, according to the Yishuv’s intelligence sources, the bulk of Palestine’s Arabs merely wanted peace and quiet, if only out of a healthy respect for the Jews’ martial prowess. But gradually, in part because of Haganah over-reactions, the conflict spread, eventually engulfing the two communities throughout the land.”, ==

      B. Morris. 1948 and after: Israel and the Palestinians. Oxford University Press, 1994. p.9-10

  3. Aleid Blink
    May 16, 2014 at 10:23 am

    Natuurlijk bedoelde ik het Ottomaanse rijk. Bedankt voor de terechtwijzing.De straf waar ik op doelde was het afpakken van een fors deel van het grondgebied waar dit over heerste, Daaruit zijn uiteindelijk landen als Irak, Syrië, Libanon en Palestina ontstaan met door de geallieerden getrokken grenzen.

    Maar laten we niet te ver van het onderwerp afdwalen. Feit blijft dat de Turken in WO I zich achter Duitsland schaarde tegen de Britten. En Husseini hetzelfde deed, wat natuurlijk zeer onverstandig bleek, maar tot wie had hij zich dan moeten wenden voor steun? Opvalt dat mensen die iedere kritiek op de zionistische politiek proberen te keren, hem als grote zondebok opvoeren en daarmee denken die politiek te kunnen rechtvaardigen. Dit is ook dom.

    • May 16, 2014 at 10:57 am

      Ja, die mensen zouden Lenni Brenners “51 Documents: Zionist Collaboration with the Nazis” eens kunnen doorbladeren voordat ze zichzelf belachelijk maken.

    • piterfries
      May 16, 2014 at 1:21 pm

      In tegenstelling tot wat algemeen wordt gedacht GING de eerste wereldoorlog over het Ottomaanse rijk.

      De Duitse economische samenwerking met het Ottomaanse rijk werd door de Britten als bedreiging gezien, olie, oliegestookte turbine oorlogsschepen waren al in aanbouw, en de Berlijn Baghdad spoorlijn, die doorgetrokken zou worden tot Basra.
      De vrees van de Britten was dat zij hun melkkoe India kwijt zouden raken als Duitsland toegang zou krijgen tot de Perzische Golf.

      Het diep trieste voor de Arabieren was dat zij de Britten bijstonden, en in ruil in 1918 met gifgas uit hun hoofdstad Damascus werden verdreven.
      Damascus was een maand of negen de hoofdstad van het onafhankelijke Arabische rijk, wat de Britten als beloning hadden beloofd.
      Churchill verdedigde dat gifgas in het Lagerhuis: ‘het maakte hem niet uit of iemand door een kogel of door gas werd gedood’.

      Edward Mead Earle, Ph.D., ‘Turkey, The Great Powers and The Bagdad Railway, A study in Imperialism’, 1923, 1924, New York

      PS
      Een correctie is geen terechtwijzing, ook ik ben niet onfeilbaar.

      En inderdaad, het besluit drie wereldrijken te ontmantelen was al voor 1914 genomen.

      • Aleid Blink
        May 16, 2014 at 4:30 pm

        Wat is een correctie dan anders dan een terechtwijzing? Een correctie is ook lang niet altijd positief bedoeld en kan eveneens hard aankomen (letterlijk).

        Het lijkt me in ieder geval duidelijk dat er alle reden was voor de mensen in het MO om de Britten te wantrouwen en daar ging het me om.

        • piterfries
          May 16, 2014 at 7:22 pm

          Het ging veel verder dan de Britten.

          De bedoeling was een groot Armeens rijk, christelijk dus, in het O van Anatolië te vestigen, dat zou leuk zijn geweest voor het beoogde Israel.

          Vermoedelijk daarom propageerde de joodse VS ambassadeur in Istanbul, Morgenthau, tot ver in de dertiger jaren de beweerde Armeense genocide.

          Howard M. Sachar, ‘The emergence of the Middle East 1914-1924’, New York, 1969

          Halil Gülbeyaz, ´Mustafa Kemal Atatürk, Vom Staatsgründer zum Mythos’, Berlin 2004

          Het laatste boek bevat een kaart van de beoogde verdeling van het Ottomaanse rijk bij het verdrag van Sèvres van 1921.

          Zoontje Morgenthau was de auteur van het beruchte Morgenthau plan voor Duitsland, de hongerdood voor de meeste Duitsers.
          Churchill ‘ik wil niet aan een lijk geketend worden’.
          En zo brachten Britten de Volkswagenfabriek weer op gang.

          En nog een keer, velen verwarren Ottomanen met Turken.
          Ottomanen waren Aziatische heersers in W Anatolië, Turken zijn een etnische aanduiding, nu van het volk van Turkije, het land wat sinds 1920 of zo bestaat, door zich met succes tegen Britten, Fransen en Grieken te verweren.

  4. May 16, 2014 at 3:08 pm

    SGP, CU, PVV, Likoed Nederland en het Cidi en uiteraard Pamela Geller weigeren om de zaken in de feitelijke context te zien. Hier een tekst van de Amerikaanse Palestijn Ali Abunimah, mede-oprichter van Electronic Intifada:

    = While abolishing the racism and violence of Zionism practices against Palestinians is the key to justice and peace in historic Palestine, no less than the abolition of slavery and Jim Crow in the United States were absolutely necessary, recent American history demonstrates that systems of racial control and the ideologies underpinning them remain robust and adaptable. A formally liberal and rights-based order can allow a system just as oppressive as Jim Crow to hide and flourish in plain sight. =

    Hier een interview:

    Palestinians Can Learn from the African-American Struggle
    http://therealnews.com/t2/index.php?option=com_content&task=view&id=31&Itemid=74&jumival=11855

  5. May 16, 2014 at 4:53 pm

    Over propaganda en weerlegging van de feiten gesproken:

    Ik snap werkelijk niet dat iemand die in Nederland woont zo misdadig eenzijdig een treurig conflict wenst te belichten, er moet hier spaken zijn van een verborgen agenda, lees maar over de Holocaust bagatellisering.
    ====Het uitroepen van de staat Israël valt samen met de catastrofe – de Nakba – van de Palestijnen. Het feit dat deze dagen niet samenvallen heeft te maken met verschillende kalenders. Dat is op zichzelf al iets om even bij stil te staan. De in naam seculiere zionisten van het politiek zionisme – de stroming die de overhand had en de koers van Israël vanaf het begin heeft bepaald – gebruiken wel de joodse of Hebreeuwse kalender, die gebaseerd op het moment van het ontstaan van de wereld, zo’n 6000 jaar geleden. Voor een land dat er prat op gaat voorop te lopen in technologie en wetenschap is dat toch een beetje merkwaardig===

    Uw geloof hanteert ook een andere jaartelling, maar dat vindt u niet raar? Of is dat omdat zij niet voorop te lopen in technologie en wetenschap?
    Maar daar horen we u nooit over. Vandaag de dag kan alleen iemand die nooit televisie kijkt of een krant leest zich beroepen op onwetendheid. Dus koop eens een krant, kijk eens televisie!
    Jammer dat in dit blog nooit eens aandacht aan de feiten wordt gegeven. Maar ze zijn er wel:
    In Israël zelf wonen ongeveer 1,5 miljoen Palestijnen, die het stuk voor stuk beter hebben dan alle moslims in de omliggende dictaturen.
    15 mei, we herdenken de geboorte van de staat Israel ondanks de moord op en de verdrijving van Joden en de vernietiging van hun cultuur, van het jaar 0 tot 1945, die tot op de dag van vandaag doorgaat door de terroristische daden van de PLO en Hamas en Hezbollah en Iran. Deze wordt mogelijk gemaakt, gefinancierd en goedgepraat door bloggers zoals u.

    Nooit zullen we een woord van afkeuring uit uw mond c.q. toetsenbord horen voor de weerzinwekkende moorden op kinderen, bejaarden, mannen en vrouwen, die in een bus zaten, op weg naar hun werk, of in een school, in een restaurant, mensen als u en ik die geen beleid maken, geen haat in hun hart dragen, slechts proberen de eindjes aan elkaar te knopen en alleen maar vermoord worden omdat ze als jood geboren zijn. Nog nooit heeft een meeloper als u ook maar eens hun afschuw uitgesproken over deze misdaden en waarom niet? Omdat u niet eens de moed heeft de misdadigers die zelfs hun eigen Palestijnse volk misbruiken voor hun haat daarop aan te spreken. En werd u nu maar betaald voor uw haat, nee, het is erger, u doet dit gratis en voor niets.

    Heel soms kom je bij u de waarheid tegen, maar dan altijd tussen aanhalingstekens:
    (het zijn immers altijd de Arabieren die de joden de zee in willen drijven!).

    U eindigt met:

    …de Israëlische fascisten…

    Lang leve de vrijheid van meningsuiting

    • Don
      May 16, 2014 at 5:20 pm

      Chapeau mevrouw Hassan. Het racisme trof bijvoorbeeld ook al de joden uit Ethiopië, die kort nadat de staat Israël gesticht was er hun toevlucht zochten.
      En die mensen roepen bij de minste of geringste kritiek dat je antisemiet bent.
      Ik ga mij na uw verhaal op Radio 1 in de materie verdiepen.
      De situatie in Oekraïne bewijst dat Israël zich boven elke wet verheven mag wanen.
      Succes met uw werk.
      Groet,
      Don

    • May 16, 2014 at 6:28 pm

      Youtube voor je, met Nederlandse ondertitels:

      A Philosopher for all Season:

    • piterfries
      May 16, 2014 at 7:27 pm

      Weerzin wekkende moorden.

      Palestijnen hebben hun aanslagen geleerd van Irgun, o.a bedreven in het plaatsen van bommen in groentekarren op markten, in de dertiger jaren.

      Het bloedbad van Deir Yazzin is ondertussen ook wijd en zijd bekend.

      Wat voor onmogelijke mensen de zionisten waren kun je lezen in o.a.:

      Yitshaq Ben-Ami, ‘Years of wrath, Days of glory Memoirs from the Irgun’, New York, 1982

      Simon Schama, ´Two Rothschilds and the land of Israel’, London, 1978

  6. joost tibosch sr
    May 16, 2014 at 8:14 pm

    Een Palestijnse leider zei recent dat hij de Holocaust niet wilde ontkennen. iNakba laat eenzelfde joodse erkenning van de nakba zien. Wellicht wordt empathie voor elkaars ellende op de duur toch een mogelijkheid om elkaars conflicten bij te leggen. Joden kunnen hun als maar niet verdrongen en te verwerken ellende van de Holocaust ondanks al hun macht niet vergeten en kunnen slechts aan zelfverdediging denken, Palestijnen worden zo in al hun ellende gedrukt, dat ook zij nog alleen maar aan die ellende kunnen denken en zichzelf moeten verdedigen.

Comments are closed.