Eitan Bronstein: De Nakba is ook van ons

acre_akka

Overblijfselen van het Palestijnse dorp Eqreth, nabij Akko (Acre).

Zochrot (“Herinnering”) is een Joods-Israëlische organisatie, gesticht in 2002. De organisatie is opgericht in Tel Aviv met als doel de Nakba (“Catastrofe”), de Palestijnse exodus en de verwoesting van honderden dorpen in 1948, ruimer bekend te maken.
Eitan Bronstein, oprichter en directeur van Zochrot, reageert hier op een kritisch artikel van Yehiel Shabi over de iNakba, de app die een interactief beeld geeft van de geschiedenis van de Palestijnen sinds de komst van de zionisten. Het artikel van Shabi is in het Hebreeuws, net als het origineel van Bronstein. Mijn vertaling is weer gebaseerd op de Engelse vertaling die op de website van Zochrot verscheen.

Een antwoord

Het verbaast me dat dr. Yehiel Shabi de iNakba-app die Zochrot op de vooravond van Onafhankelijkheidsdag zal lanceren, ziet als “bewijs van de weigering Israëls bestaan te erkennen”. Als iemand die Zochrot 13 jaar geleden heeft opgericht en elke dag met de Nakba te maken heeft voel ik me meer en meer verbonden met deze plek, het landschap, de cultuur; een verbondenheid die sterker en dieper wordt naarmate ik meer leer over de Nakba.

Wat Shabi zegt is tekenend voor de zionistische benadering – meer dan de Israëlische – van de regio waar het zionisme z’n koloniale project heeft verwezenlijkt; de joodse kolonisten zijn niet geïnteresseerd in de feitelijke geschiedenis, geografie, herinnering en taal van dit gebied. Het Land van Israël is slechts een mythisch rijk. De kolonisten en veroveraars van het land zijn er niet werkelijk in geïnteresseerd om daar te leven. Ze zijn hier als veroveraars en blijven veroveraars. Zo heeft de immigratie van voor de staat Israël geleid tot het verwoesten van 62 Arabische locaties, gevolgd door de vernietiging van nog eens 678 Palestijnse locaties tijdens de Nakba, die een vervolg kreeg in de nog steeds voortgaande bezetting die begon in 1967.

iNakba onderwijst mensen over de Nakba en daarmee wordt iedereen die hier leeft in contact gebracht met de feitelijke geschiedenis en geografie van het land, die ook toebehoren aan Israëlische joden. Ze vormen niet enkel een uitdrukking van “Palestijnse aspiraties”, zoals Shabi zegt. In feite zorgt die nadruk op de Nakba als een zuiver Palestijnse aangelegenheid (zoals in de uitdrukking “het Palestijnse verhaal”) voor een bredere en diepere kloof tussen joden en Arabieren, een kloof die het zionisme heeft gecreëerd vanaf het begin van hun immigratie.

Wij bij Zochrot hebben van oudere Palestijnse vluchtelingen het fascinerende onderscheid geleerd waar zij zich al voor 1948 van bewust waren, dat tussen “Palestijnse joden” en “zionistische joden” – iets wat op elke Israëlische school onderwezen zou moeten worden. De eerste groep leefde als een minderheid tussen Arabieren in Safed, Tiberias, Jeruzalem, Haifa en elders. Ze spraken de taal van het land waar ze een integraal onderdeel van waren. De zionistische immigranten daarentegen hielden zich vanaf het begin afzijdig van de Arabische bevolking van het land. Het is triest te beseffen dat de zionisten voornamelijk vanuit een militair perspectief geïnteresseerd waren in de bewoners van het land. Ze leerden in de eerste plaats Arabisch om informatie te vergaren (en dat is nu nog steeds het geval); de inlichtingendienst van de Haganah was geïnteresseerd in de Arabische locaties om er dossiers over aan te leggen die later werden gebruikt om ze aan te vallen.

Wordt het niet eens tijd voor joden om op een heel andere manier te leren waar ze leven? We moeten onderwezen worden op een wijze die de cultuur van het land respecteert, die het verschrikkelijke onrecht dat het zionisme de Palestijnen heeft aangedaan erkent. Daarmee worden we niet verdreven, integendeel, daarmee kunnen we juist geaccepteerd worden.

De kaart in het Arabisch die Shabi in zijn artikel laat zien geeft wederom uitdrukking aan het verlangen joden van Arabieren te scheiden. De Nakba-kaart die Zochrot vorig jaar uitgaf is in het Hebreeuws en bevat alle locaties in het land die zijn verwoest vanaf het begin van de zionistische kolonisatie tot aan de oorlog van 1967. Daaronder bevinden zich ook (naast de hierboven reeds genoemde) 22 joodse locaties die in 1948 werden vernield door militaire eenheden van Arabische landen – niet door Palestijnen uit het land zelf. De kaart is een aanvullend hulpmiddel om de joden in het land te verbinden met hun regio – met de werkelijke plek, niet de mythologische.

Shabi legt terecht een link tussen de verwoeste Palestijnse locaties en het recht op terugkeer van Palestijnse vluchtelingen en hun nakomelingen. Hij vergelijkt het met andere conflicten waar vluchtelingen niet mochten terugkeren, maar negeert voormalig Joegoslavië, Rwanda, Zuid-Afrika en andere gevallen waarbij het recht op terugkeer was meegenomen in de vredesovereenkomsten en zelfs zoveel als mogelijk werd verwezenlijkt. Dat is wat ook hier zou moeten gebeuren. En wel snel. Het recht op terugkeer van de Palestijnse vluchtelingen zal erkend worden en de terugkeer zal geschieden met inachtneming van de nieuwe werkelijkheid die in het land is ontstaan sinds 1948.

Het verheugt me dat ik kan eindigen met de woorden die Shabi aan het eind van zijn artikel gebruikt: iNakba stelt je in staat iets over het land te leren en laat zien hoe het recht op terugkeer niet alleen virtueel maar ook feitelijk uitvoerbaar is.

Eitan Bronstein

Eitan Bronstein, The Nakba is Also Ours

(vertaling Engelbert Luitsz)

14 comments for “Eitan Bronstein: De Nakba is ook van ons

  1. May 8, 2014 at 12:24 pm

    Schriift Bronstein ook wat hij beoogt met deze geschiedsbeschrijvingen of laat hij het bij het openen van deze doos van Pandora?

    • piterfries
      May 8, 2014 at 1:03 pm

      Die doos is al een hele tijd open, vandaar dat, behalve de VS en vazalstaten, vrijwel de hele wereld tegen Israel is.
      De meeste joden zijn niet in staat dat in te zien, daarvoor zou nodig zijn dat zij hun eigen propaganda zien voor wat het is, propaganda.
      En dat gaat weer niet, de joodse identiteit is ‘eeuwig onschuldige slachtoffers’.
      En zo zijn de joden de ergste vijand van joden.
      Het woord ‘self hating jew’ toont aan dat de joodse identiteit boven alles gehandhaafd moet worden.

    • Aleid Blink
      May 9, 2014 at 9:49 am

      rjr, Wat zou Bronstein nu met het openen van deze doofpot beogen? Waarom stelt u deze vraag i.p.v. het zelf te googelen? Omdat ook u hem verdenkt van verraad? Met deze vraag verraadt echter vooral dat bij u meer onwil en achterdocht in het hoofd zit dan een waarachtige proces naar vrede.

      • May 9, 2014 at 11:20 am

        @Aleid Blink, 9 mei 2014, 9.49 uur.
        Ik weet niet wat hij beoogt en met googelen kom ik er niet achter.
        Wat ik niet hoop is dat deze doos van Pandora een grotere wig drijft tussen Joden, Islamieten en Christenen. Lijkt me niet bevordelijk voor het vredesproces
        Engelbert

  2. likoednederland
    May 8, 2014 at 1:18 pm

    Er bestaat helemaal geen recht op terugkeer, laat staan van nakomelingen. Er bestaat wel een recht op schadevergoeding. Dat moet nu eens geregeld. Dat zo fijn zijn, wWant de schade van het veel grotere aantal Joodse vluchtelingen uit Arabische landen wordt op het dubbele geschat van de Arabieren.

    • May 8, 2014 at 1:32 pm

      Joden zijn uit Arabische landen verjaagd door joodse terroristen die aanslagen pleegden op synagogen en Amerikaanse doelen. De zionisten zouden niet alleen de Palestijnen, maar ook honderdduizenden joden moeten compenseren.
      Nog los van de tientallen andere landen waar zionisten dood en verderf hebben gezaaid.
      Blijft er niet veel meer over van wat ze allemaal hebben losgepeuterd uit Europa, vrees ik.

      • likoednederland
        May 9, 2014 at 12:01 pm

        Lees eens een echte geschiedenis, zoals over de pogroms tegen Joden in Arabische landen.

        • likoednederland
          May 9, 2014 at 12:11 pm
          • May 9, 2014 at 1:02 pm

            Wikipedia? Laat me niet lachen.
            Lees het boek van CIA-agent Wilbur Crane Eveland: Ropes of Sand, America’s Failure in the Middle East.
            Overigens passen de acties in Irak prima bij andere “false flags”, zoals de terroristische aanslag op het King David Hotel, of de Lavon-affaire.
            Over de behandeling van Iraakse joden in Israel is ook al weinig goeds te melden. De Iraakse joodse Ella Habibi Shohat schreef:

            Intellectual discourse in the West highlights a Judeo-Christian tradition, yet rarely acknowledges the Judeo-Muslim culture of the Middle East, of North Africa, or of pre-Expulsion Spain (1492) and of the European parts of the Ottoman Empire. The Jewish experience in the Muslim world has often been portrayed as an unending nightmare of oppression and humiliation.

            Net als de Palestijnen moeten zij hun geschiedenis en cultuur maar vergeten, voor het grotere doel van een zionistisch Israel.

        • piterfries
          May 9, 2014 at 7:23 pm

          Felipe Fernández-Armesto, ‘Truth, A History and a Guide for the Perplexed’, New York 1997.
          Het boek geeft een overzicht van de ontwikkeling van het begrip waarheid in de loop der tijden.
          Ik vraag me vaak af of de onmogelijkheid, discussie te voeren met zionisten, er in zit dat joden zijn blijven steken in het begrip waarheid als: ‘waar is wat het stamhoofd zegt’.
          Vanaf Galileo ongeveer kwam in het westen het begrip waarheid als verifieerbaar feit naar voren.
          Niet in het hele westen, helaas, wat de paus zegt is voor velen ook nog steeds waar, maar het geloof aan de waarheid van westerse politici zeggen, neemt gelukkig sterk af.

  3. piterfries
    May 8, 2014 at 4:44 pm

    Het is zinloos, maar ik kan het niet laten.
    Rond 1953 sloot Tel Aviv een dealtje met sommige Arabische regimes, ‘jullie de bezittingen, wij jullie joden’.
    Doordat de Palestijnen waren verdreven waren er geen landarbeiders meer, en. zoals Solsjenytsyn beschrijft, in het algemeen hielden asjkenazi joden niet zo van handwerk.
    En zo vertrokken de joden door propaganda en Mossad bomaanslagen.
    Goochel Giladi, en vind de beschrijving van een jood uit Irak.
    Vanwege de discriminatie in Israel vertrok hij naar New York, en noemt zich nu ‘Arabische jood’.

    Misschien bestaat de Sephardic Newsletter nog, van David Shasha.
    Hij is een VS rabbi, sephardisch, en werd ingehuurd om inderdaad de schade voor de vertrokken of verdreven joden uit de Arabische landen te propageren, het was de bedoeling de schadevergoeding aan de Palestijnen weg te strepen tegen die aan de joden uit de Arabische landen.
    Shasha was een fatsoenlijke man, kreeg door wat de bedoeling was, en weigerde.
    Hij vond geen baan meer, in de trant ook van Finkelstein (‘drive the traitor out’) en besloot toen een Sephardische nieuwsbrief op internet uit te geven.
    Die nieuwsbrief, ik las die enige tijd, is een aanwinst voor het aanzien van joden.

  4. Aleid Blink
    May 9, 2014 at 12:59 pm

    Hoe diep de behoefte is om de Palestijnse geschiedenis in de doofpot te houden blijkt uit de volgende, waargebeurde anekdote.

    De twee jaar dat ik in Palestina (de West Bank) was, woonde bij mij in huis een jonge Israëlische Palestijn die leraar was aan het hier niet onbekende schooltje Neve Shalom in Israël. Dit was gesticht door een oosters-christelijk geestelijke met de bedoeling om hier Palestijnse en joodse kinderen en leraren samen te laten werken en leren. Iets wat toen in het dagelijkse leven van kinderen daar nog slechts mondjesmaat voorkwam. Deze jongeman kwam op een avond zwaar teleurgesteld thuis. Op school was gesproken hoe zij Onafhankelijkheidsdag zouden vieren. Dit speelde zich af in het voorjaar van 1996 en van het vredesproces was al weinig meer over. En die onafhankelijkheid was natuurlijk voor de Palestijnse leerlingen en leraren niet iets waar zij veel vreugde aan hadden beleefd.

    Dit was reden voor de Palestijnse leraren om met een eigen plan te komen. Niet ver van de plaats waar die school ligt, is een park waarin nog ruïnes liggen van een in 1948 verwoest Palestijnse dorpje. Zij wilden graag dat er op die dag niet alleen aandacht zou worden gegeven aan de voor de joodse kinderen en medewerkers belangrijke Onafhankelijkheiddag, maar ook aan de Nakba die daar niet los van kan worden gezien en stelden voor om ook met de hele school een bezoek te brengen aan die ruïnes. De joodse medewerkers wilden hier niet van horen en uiteindelijk is deze dag toch weer gescheiden gevierd. Het joodse deel van de school op hun manier en het Palestijnse met een bezoek aan die plek en een herdenking aan de gebeurtenissen die daarin verscholen lagen.

    Ook op zo’n idealistische school moest de doofpot gesloten blijven. Gelukkig zijn er Israëlische joden die dit niet pikken en hebben zij enige jaren geleden Zochrot opgericht met de bedoeling, door ruimte te creëren voor de geschiedenis van de Palestijnen, hiermee de Palestijnen,hun door het zionistische project geroofde identiteit terug te geven.

    Er zijn sinds 1948 zo’n 400 Palestijnse dorpen verwoest.

    • piterfries
      May 9, 2014 at 7:15 pm

      Inmiddels is toch elke geïnteresseerde in het zionistisch Arabische conflict op de hoogte van dit soort dingen ?
      Lees b.v.
      Charles D Smith, ‘Palestine and the Arab-Israeli conflict’, New York, 1992
      Nicholas Bethel, ‘The Palestinian Triangle, The struggle between the British, the Jews and the Arabs, 1935-48’, London 1979
      Simon Schama, ´Two Rothschilds and the land of Israel’, London, 1978
      Ralph Giordano, ‘Israel um Himmels willen Israel’, 1993 Köln
      John J. Mearsheimer and Stephen M. Walt, ‘The Israel Lobby and U.S. Foreign Policy’, New York 2007
      Glubb Pacha, Sir John Bagot Glubb, ‘Soldat avec les Arabes’, Paris 1958 (A soldier with the Arabs, London, 1957)
      Avi Shlaim, ‘The Iron Wall, Israel and the Arab world’, London, 2001
      Edward W. Said & Christopher Hitchens, ed., Blaming the Victims, Spurious scholarship and the Palestinian question’, 1988, London
      Shlomo Sand, ‘The Invention of the Jewish People’, London, New York, 2009, 2010 (Tel Aviv, 2008, hebrew)
      ‘My enemy, My self’, Joram Binoer, 1989 (Dutch translation 1989 Houten Netherlands)
      ‘Het beroofde land’, Anja Meulenbelt, 2000, Amsterdam.
      ‘From Beirut to Jerusalem’, Thomas L Friedman, 1989, New York
      Yitshaq Ben-Ami, ‘Years of wrath, Days of glory Memoirs from the Irgun’, New York, 1982
      J.G. Burg, Schuld und Schicksal, Europas Juden zwischen Henkern und Heuchlern, München, 1962

      • Aleid Blink
        May 10, 2014 at 9:21 am

        piterfries, Dat zou je wel mogen verwachten, maar toch blijkt iedereen weer de zaken anders op te vatten. De discussie wordt mede bemoeilijkt door de mogelijk dit conflict, zoals trouwens ieder conflict, van verschillende kanten te bezien en mensen vaak weinig bereidheid hebben hun vooringenomen standpunt te verlaten en de zaak eens van de andere kant te bekijken en te ervaren. Degenen die dat wel doen, zoals bv. de schrijvers van de boeken die u noemt, worden dan als nestbevuilers ervaren. Want eenheid biedt toch de beste veiligheid. Dat die eenheid ook naar de val kunnen leiden, zoals lemmingen schijnen/lijken aan te tonen, wordt weggewoven. Bezinning komt vaak pas als het te laat is. Helaas!

Comments are closed.