Gideon Levy over Apartheid in Israël (en meer)

moeras

Israël: een moeras van immoraliteit met een paar eilandjes van hoop

Apartheid

Vorige week vrijdag liet de Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken John Kerry zich ontvallen dat Israël wel eens een Apartheidsstaat zou kunnen worden als het zo doorgaat. Het kostte de joodse lobby slechts enkele dagen om hem tot inkeer te brengen. Afgelopen dinsdag liet hij nederig weten dat elke associatie van Israël met Apartheid zeer ongepast is.

Vandaag liet de journalist Gideon Levy zijn licht schijnen over de draai van de minister. Als goede vriend van Israël is het juist de plicht van Amerika om een vriendelijke waarschuwing uit te doen gaan naar de Israëlische regering, voordat het te laat is. Waar heb je anders vrienden voor? De situatie is duidelijk voor wie wil zien.

Vanuit elk dorp op de Westelijke Jordaanoever, vanuit elk waterreservoir en elk elektriciteitsnetwerk, die alleen voor joden zijn; Apartheid schreeuwt vanuit elk vernield tentenkampement en elk vonnis van de militaire rechtbank; vanuit elke nachtelijke arrestatie, elk checkpoint, elk uitzettingsbevel en elk huis in de nederzettingen. Nee, Israël is geen Apartheidsstaat, maar al bijna 50 jaar regeert een Apartheidsregime over de bezette gebieden. Zij die in een leugen willen blijven leven, willen onderdrukken en ontkennen, worden uitgenodigd Hebron te bezoeken. Geen eerlijk, fatsoenlijk mens kan daarvan terugkeren zonder de aanwezigheid van Apartheid te erkennen. Zij die dat politiek incorrecte woord vrezen hoeven slechts enkele minuten door de Shuhadastraat te lopen, met z’n afgescheiden straat en trottoir, en hun angst om het verboden woord te gebruiken zal verdwijnen als sneeuw voor de zon.

Een vast onderdeel van propaganda is het verbieden van woorden die de werkelijkheid het dichtst benaderen, voor zover die werkelijkheid nadelig is voor de beeldvorming.

Ooit was het verboden “Palestijnen” te zeggen, daarna kwamen er verboden op het gebruik van “bezetting”, “oorlogsmisdaad”, “kolonialisme” of “binationale staat”. Nu mag “Apartheid” ook niet meer.

Al deze verboden woorden verlammen het debat. De waarheid is van geen enkel belang meer. Natuurlijk vindt men wel mensen die de term Apartheid overdreven vinden, of compleet onjuist, zelfs onder Zuid-Afrikanen, maar je vindt minstens zoveel mensen die het wel als zodanig zien en soms zelfs als erger dan in Zuid-Afrika. Maar, zegt Levy, het gaat om de fundamentele zaken, de wortel van het kwaad, en daar kan men niet van mening over verschillen.

Als twee naties hetzelfde grondgebied delen en de ene heeft alle rechten, terwijl de andere geen rechten heeft, dan is dat Apartheid.

De situatie in de bezette gebieden is duidelijk. Israël zelf is een “Apartheidsstaat in wording”, betoogt Levy.

Als er geen twee staten komen, komt er slechts één. Als er geen democratische, egalitaire staat komt, een staat van al z’n inwoners, dan zal het een Apartheidsstaat zijn. Er is geen andere mogelijkheid. Israël laat met z’n acties zien dat het duidelijk “nee” zegt tegen de 2-statenoplossing. Met de angst voor een niet-joodse staat zegt Israël nee tegen een democratische, binationale staat. En waar leidt dat toe? Tot een Apartheidsstaat.

De Maand van het Joods Erfgoed

John Kerry was nog maar net door het stof gegaan toen Obama met een extraatje kwam om de boze blikken vanuit de lobby om te toveren tot tevreden glimlachen. Dit jaar wordt de maand mei de Maand van het Joods Erfgoed in de Verenigde Staten.

Dat joodse Amerikanen die goed hebben gepresteerd op het gebied van wetenschap, kunst en handel een keer in het zonnetje worden gezet is natuurlijk niet verkeerd. Het wordt al wat bedenkelijker bij de nadruk op joodse steun aan de burgerrechtenbeweging van zwarte Amerikanen. Die was er wel, maar zeer beperkt. Joden waren in het verleden ook slavenhandelaren en -eigenaren, iets wat Obama natuurlijk niet kon weten. Daarnaast speelden joden een belangrijke rol in de uitbuiting van de zwarte bevolking van Harlem. De grote Afro-Amerikaanse auteur James Baldwin, wiens vader nog slaaf was geweest, ergerde zich mateloos aan Amerikaanse joden die beweerden net zo te lijden als de zwarte bevolking.

Baldwin schrijft:

Toen wij opgroeiden in Harlem waren al onze demoraliserende huiseigenaren joods en wij haatten hen.

Ook de joodse middenstanders maakten gebruik van het feit dat de zwarten geen kant op konden, ze verhoogden hun prijzen, verkochten slechte kwaliteit vlees in hun winkeltjes in de achterbuurten. En zij keerden elke avond rijker terug naar hun woonhuis in een nette buurt.

Zoals Roberta Strauss Feuerlicht het formuleert:

Historisch was de relatie tussen joden en zwarten in Amerika er niet een van gelijkwaardigheid. Joden waren handelaren en meesters; zwarten waren koopwaar, slaven en bedienden.

Maar, en hier komt de aap uit de mouw, het gaat Obama niet om de geschiedenis van de joden in Amerika, het gaat hem erom de banden met Israël nog eens stevig aan te halen. En daarvoor doet hij een beroep op alle Amerikanen! Hier is de Nobelprijswinnaar voor Literatuur Vrede weer in volle glorie aanwezig.

Onze twee landen zijn verrijkt door diversiteit en geloof; aangedreven door vernieuwing en niet alleen geregeerd door mannen en vrouwen, doch ook door wetten.  Moge onze vriendschap, terwijl we blijven samenwerken om een veiliger, welvarender, meer tolerante wereld te maken, zich in de komende jaren verder verdiepen.

Dat zijn minister van Buitenlandse Zaken onlangs nog door leden van het Israëlische kabinet voor antisemiet werd uitgemaakt lijkt hem ook al niet te deren. Zou Timmermans het aandurven, alleen als test natuurlijk, om Kerry eens smerige imperialist te noemen? Gewoon om te kijken wat het effect is.

De praktijk

Eens kijken wat beide landen laten zien. Volgens Obama lijken ze kennelijk erg op elkaar, vooral met die “wetten” slaat hij de spijker op de kop. De suggestie is uiteraard dat andere – lees Arabische – landen geen wetten kennen, doch ‘s avonds bij het kampvuur, na een lange dag op de rug van een kameel, de belangrijkste besluiten nemen, waarbij de hardste schreeuwer wint.

De lobby zal de zwarte president wel hebben ingefluisterd dat de gelijkenis van tientallen discriminerende wetten in Israël met de beruchte Jim Crow-wetten die in de V.S. vanaf eind negentiende eeuw tot 1964 van kracht waren, slechts schijn is. En bovendien is elke negatieve associatie héél slecht voor het vredesproces.

In zijn streven naar meer tolerantie dreigt Obama nu de jaarlijkse financiële steun aan de Palestijnse Autoriteit stop te zetten, indien de toenadering tot Hamas zich gaat vertalen in eenheid. Ook dit moet een harde eis van de lobby of van Israël zelf zijn, want alleen een volslagen idioot kan een vorm van verzoening zien als een obstakel voor vrede.

Dat was Amerika. Nu dan Israël. Laten we eens kijken naar de veelgeprezen diversiteit. Afgelopen zaterdag kwam een Israëlische Palestijn om het leven in de Oekraïne, waarschijnlijk werd hij beroofd en doodgeschoten. Zijn lichaam werd pas dagen later gevonden.

Rafa Zarzur studeerde medicijnen in Kiev. Een paar maanden geleden was hij afgestudeerd en moest hij terugkeren naar Israël, aangezien zijn studentenvisum verlopen was. Maar Israël weigerde hem toe te laten, ook al was Zarzur een Israëlisch staatsburger.

Nu weigert de Israëlische regering ook nog eens alle medewerking om het lichaam terug te brengen naar Israël. De familie moet dat zelf maar doen, via Jordanië. Maar die grensovergang is voor Palestijnse burgers, niet voor Israëli’s.

Weer leidt de racistische administratie tot de dood van een Palestijn. Voor niet-joden wordt alles zo moeilijk mogelijk gemaakt, maar Zarzur was elk jaar teruggekeerd naar Israël, zodat zijn verblijfsvergunning niet zou verlopen. Toch kreeg hij van de ambassade te horen dat dat wel het geval was en dat hij niet terug kon.

Maar de krant Haaretz ging ook op onderzoek uit en kwam tot een heel andere bevinding.

Zowel het ministerie van Binnenlandse als van Buitenlandse Zaken vertelde Haaretz dat Zarzurs permanente verblijfsvergunning niet was ingetrokken of was verlopen, en dat er geen wijziging was van zijn status in het bevolkingsregister.

Hier lijken dus gemene spelletjes te worden gespeeld, buiten de officiële instanties om. En welke Palestijnse familie is in staat daar zelf duidelijkheid over te krijgen? In dit geval kon een krant nog iets doen, er in ieder geval voor zorgen dat meer mensen nu op de hoogte zijn van deze ellendige praktijken. Van de meeste gevallen weten we niets.

Maar Rafa Zarzur is dood. Vermoord door een ambtenaar, door een systeem van onrecht. In de Israëlische maatschappij is diversiteit ook al zo’n woord dat misschien verboden zal worden. Tot die tijd betekent het in de zionistische context meer of minder racistisch, meer of minder slaven bezittend, meer of minder gewelddadig, heel divers allemaal.

En in dat moeras van immoraliteit drijven dan nog een paar eilandjes van hoop, een paar journalisten, een paar organisaties. Maar geen van die eilandjes is groot genoeg om een meerderheid te huisvesten. Een zich verder verdiepende vriendschap tussen de twee gevaarlijkste landen op aarde doet het ergste vrezen.

Engelbert Luitsz

Gideon Levy, Is this not apartheid?

Haaretz, President Obama proclaims May Jewish Heritage Month

Nir Hasson, Israel bars Palestinian’s return to Israel for burial

Roberta Strauss Feuerlicht, The Fate of the Jews, met name hoofdstuk VI: Jews and Blacks

9 comments for “Gideon Levy over Apartheid in Israël (en meer)

  1. Aleid Blink
    May 1, 2014 at 1:14 pm

    Een artikel dat put uit drie joodse bronnen. Ben benieuwd wat tegenstanders van deze verhalen hierop te zeggen hebben? Wedden dat dit weer iets nietszeggends is waar zij zelf de strekking niet van begrijpen?

    Dank aan deze drie bronnen en voor de publicatie ervan!

    • May 1, 2014 at 1:26 pm

      Zelfs 4 joodse bronnen, beste Aleid. De reacties zullen zo voorspelbaar zijn als een stuk van Esther Voet in de Telegraaf…

    • ReggieRoning
      May 1, 2014 at 5:42 pm

      Daar hebben ze toch het Hasbara-handboekje voor. Als het joodse-bronnen betreft gebruik je de “self-hating jew” mantra.

  2. piterfries
    May 1, 2014 at 3:10 pm

    Bij het VS senaatsonderzoek naar waarom de VS atoombommen op Japan had gegooid verklaarde Oppenheimer ‘dat de wetenschappers het effect van de bommen wilden testen’.
    Japan had al in januari 1945 capitulatie aangeboden, door de Japanse ambassadeur in Moskou, aan Stalin.
    Toen Stalin aan Truman vroeg wat hij er mee moest was het antwoord ‘niets’.
    Zeer lezenswaard is Bruce Allen Murphy, ‘The Brandeis/Frankfurter Connection, The Secret Political Activities of Two Supreme Court Justices’, New York, 1983.
    Nadat je het boek hebt gelezen kun je begrijpen wat Frankfurter tijdens de oorlog zei tegen een uit een concentratiekamp gevluchte jood, die vertelde hoe het daar toeging.
    ‘I do not believe one word of what you’re saying’.
    Frankfurter verduidelijkte later ‘ik zei niet dat hij loog, ik zei dat ik het niet geloofde’.

  3. Aleid Blink
    May 1, 2014 at 5:10 pm

    Dat was wat men noemt een diplomatiek antwoord. Op mijn beurt geloof ik dat weer niet.

    Engelbert, zo makkelijk vertelt een mens zich, maar de een doet dit overdreven en de ander niet. Gelukkig hoor ik in dit geval bij de laatste, want als een ding in deze zaak nodig en begrepen is door deze bronnen, is dat je, als je wilt voorkomen dat men later niet kan zeggen dat men het niet geweten heeft, niets dan de waarheid over de hele situatie moet vertellen. Al was het omdat de leugen eens wordt doorgeprikt en leegloopt, net als dat ‘diplomatieke’ antwoord van Frankfurter en dat is nou juist tegengesteld aan het doel van deze bronnen el al die anderen, wijzelf incluis: geloven noch fabuleren maar de werkelijkheid! Dan heb je geen laffe retorische trucs nodig om jezelf eruit te redden.

    • piterfries
      May 1, 2014 at 7:41 pm

      Een geloof is een sterke irrationele overtuiging, daar is dus niets tegen te doen.
      Wat het antwoord van Frankfurter betreft, ik heb redelijk wat jaren nodig gehad om daar een verklaring voor te vinden.
      Het genoemde boek legt uit hoe de heren Frankfurter en Brandeis nauw betrokken waren bij het voorbereiden van de tweede wereldoorlog.
      Dat zal ook de reden zijn dat het 1937 dagboek van Frankfurter uit een bibliotheek is gestolen.
      Ik interpreteer het antwoord van Frankfurter aldus, dat hij toen niet tot zich kon laten doordringen wat hij, mede, veroorzaakt had.
      Dat Roosevelt vanaf 1933 naar oorlog streefde vind je bij Beard, bij Harry Elmer Barnes, bij Sol Bloom (een joodse politicus) en bij Bavendamm.
      Ook Sherwood stelt dit.
      Het republikeinse deel van de 1946 senaats onderzoeks commissie naar Pearl Harbour concludeerde onomwonden dat Roosevelt bewust de Japanse aanval had geprovoceerd.
      Hij moest wel, hij had het VS volk de verkiezingsbelofte gedaan dat er geen VS ‘boys’ overzee zouden worden gestuurd om te vechten, ‘tenzij de VS werd aangevallen’.

  4. May 1, 2014 at 8:43 pm

    @Aleid, 1.14 pm .Dergelijke stigmatiserende taal ontneemt een criticus lust en zin om te reageren, Engelbert.

  5. Aleid Blink
    May 2, 2014 at 3:58 pm

    rjr, Verklaar uzelf nader.

  6. May 2, 2014 at 7:45 pm

    Als je de Israeli’s andere manieren wilt leren zul je zelf het goede voorbeeld moeten geven.

Comments are closed.