Vredesproces: het masker valt

kastanje_AnneFrank

Anne Franks kastanjeboom hield het in 2010 al voor gezien.

Lang konden de Israëlische expansionisten gebruik maken van de scheiding der machten in het Palestijnse kamp. Een scheiding die de zionisten zelf hadden bewerkstelligd door de Gazastrook en de Westelijke Jordaanoever volledig van elkaar te isoleren en de meer extreme elementen allemaal naar de Gazastrook te verbannen. Zo konden ze de Westelijke Jordaanoever zonder al te veel moeite verder in beslag nemen, met hulp van de corrupte elite van Fatah. En met de aanwezigheid van Hamas in de Gazastrook konden ze zonder veel moeite hun bloedbaden en de onmenselijke blokkade aan de buitenwereld verkopen als een noodzakelijk kwaad.

Je zou dus verwachten dat de toenadering tussen Fatah en Hamas wordt toegejuicht. Nu is er dan eindelijk een gesprekspartner voor vrede die vrijwel de gehele Palestijnse gemeenschap vertegenwoordigt. Bovendien is die samenwerking gebaseerd op de erkenning van Israël en op het erkennen en naleven van verdragen. Maar nee, de Israëlische reactie was zo vijandig dat je even het gevoel had dat er een zelfmoordaanslag was gepleegd.

Die bizarre omkering van de werkelijkheid trof me vanmorgen ook toen ik de firma Durlacher&De Winter reclame hoorde maken voor hun Anne-Frankproductie bij het ongegeneerd rechtse WNL. Holocaustkitsch ten top. Dat “de klop op de deur” waar men graag naar verwijst een dagelijkse praktijk is in de Palestijnse gebieden, waar kinderen ‘s nachts worden opgepakt, soms gemarteld, gedwongen misdrijven te bekennen die ze nooit gepleegd hebben en voor weken, maanden of jaren kunnen worden opgesloten, tegen alle internationale regels in, is niet iets waar het gevierde schrijverspaartje zich om bekommert.

Straks zal de champagne rijkelijk vloeien en onder het genot van een overvloedig maal zal men zich weer eens op de borst kloppen: we hebben die vermaledijde Palestina-aanhangers weer een poepje laten ruiken. De Winter zal wellicht de lachers wederom op zijn hand krijgen met een racistisch “grapje”. Want dat is toch de boodschap die door de schimmige financiers (het lijkt de PVV wel) wordt verkondigd: laten we ons vooral niet bezighouden met het heden, we moeten geen lessen trekken uit het verleden. Integendeel, we moeten het verleden in stand houden om het heden niet te hoeven zien.

De productie is slechts één element uit de omvangrijke internationale propagandacampagne die een tegenwicht moet bieden aan de steeds luider wordende kritiek op de joodse staat. Nu de vernietigende rapporten zich blijven opstapelen, rapporten die niet weerlegd kunnen worden, moet men z’n toevlucht wel nemen tot een emotioneel, irrationeel offensief.

Terwijl landen als Turkije, Rusland en China het initiatief van de Palestijnse machthebbers toejuichen, isoleert Amerika zich weer eens van wat toch als een internationale consensus gezien kan worden: toenadering, liefst verzoening, is de beste weg naar een oplossing van het conflict. Niet alleen dreigt Obama met sancties, hij vindt het ook tijd voor een “pauze” in het vredesproces. Jawel, na 66 jaar is het tijd voor een pauze, op het moment dat er een doorbraak geforceerd zou kunnen worden. Het steekt Obama natuurlijk dat niet zijn John Kerry, doch de Palestijnen zelf verantwoordelijk zijn voor de huidige ontwikkelingen. En dat past niet in het beeld van opstandige barbaren die alleen door de meester zelf tot de orde geroepen kunnen worden. De eerste zwarte president van de V.S. gedraagt zich als een ouderwetse blanke kolonialist. Hoezo lessen uit het verleden?

Een cynicus zou kunnen opmerken dat het opschorten van de onderhandelingen alleen maar gunstig kan zijn voor de Palestijnen, aangezien Israël juist tijdens perioden van “vredesgesprekken” fanatieker dan ooit doorbouwt aan de bezetting en wreder optreedt tegen de burgerbevolking dan tijdens perioden zonder vredesoverleg.

Het is geen toeval dat misschien de enige man die iets had kunnen betekenen voor Israël om een fatsoenlijk land te worden ook de minst bekende is. Moshe Sharett was de eerste minister van Buitenlandse Zaken van de nieuwe staat. Die post bekleedde hij van 1949 tot 1956 en tussen 1953 en 1955 was hij daarnaast even minister-president. Maar de macht van de bekendste zionist, David Ben-Goerion was zo groot dat ook Sharett niets voor elkaar kreeg.

Al in september 1949 was er een serieus vredesvoorstel van Koning Faroek van Egypte. Dat was tijdens de wapenstilstand, maar Ben-Goerion verwees het plan naar de prullenmand, aangezien hij al besloten had de wapenstilstand te verbreken. Er waren ook pogingen van de Jordaanse koning Abdoellah en de Syrische leider kolonel Husni Zaim om tot een vreedzame oplossing van het conflict met hun nieuwe buurland te komen. Hun intenties waren uitermate serieus, maar ze bleven grotendeels onbekend, omdat Israël er niet op in ging en alles in de archieven verdween. Pas vele jaren later kwam deze informatie onder ogen van onderzoekers, zoals de Israëlische historicus Avi Shlaim (de archieven over de “Onafhankelijkheidsoorlog” gingen pas in 1982 open).

De huidige situatie, waarbij zowel premier Netanyahu als president Obama de schuld bij de Palestijnen willen leggen voor het mislukken van deze ronde, is dan ook gewoon meer van hetzelfde. Tegenwoordig is het moeilijker om informatie buiten de pers te houden dan 60 jaar geleden, dus de reacties op initiatieven van Arabische of Palestijnse kant zijn anders, maar het doel lijkt toch niet veranderd te zijn: Israël moet kost wat kost door kunnen gaan met de plannen die al meer dan een eeuw geleden gesmeed zijn ten koste van de rechtmatige bewoners van Palestina.

Het feit dat het zionisme geen redelijke argumenten heeft blijkt wel uit de noodzaak van een Miss Holocaust-verkiezing, een megaspektakel over Anne Frank, een nieuw Israëlisch onderwijsprogramma dat de holocaust er al vanaf de crèche moet inrammen en de agressieve manier waarop geprobeerd wordt lezingen te verbieden die een breder publiek bewust zouden kunnen maken van wat er nu werkelijk aan de hand is in het beroofde land, om Anja Meulenbelts term te gebruiken.

Wanneer zullen de EU en de VN eindelijk eens de daad bij het woord voegen? Alle landen die zich niet actief inzetten om een einde te maken aan de langdurigste bezetting uit de recente geschiedenis zijn uiteindelijk medeverantwoordelijk. “Het zijn wij allen die de oorlog willen en aanvaarden“, schreef Anne Frank. Hoe langer we blijven zwijgen, hoe dichter we komen bij een “oplossing” die alleen nog maar verliezers zal kennen.

Engelbert Luitsz

14 comments for “Vredesproces: het masker valt

  1. janfreak
    April 27, 2014 at 2:10 pm

    Net zoals bij de ‘Palestijnen’ de haat tegen Joden er al bij kleuters ingeramd wordt. Maar dat zal wel weer een leugenachtige bewering van de Joden zijn.

    • April 27, 2014 at 2:18 pm

      Inderdaad, dat is een leugen. Het is uitgebreid onderzocht door Israëlische wetenschappers zoals Nurit Peled.
      Na het ondertekenen van de Oslo-akkoorden waren het Palestijnse vrouwen en kinderen die naar de Israëlische soldaten gingen met snoep en olijftakken. Het waren niet de joden die zich kwamen verontschuldigen voor alle ellende die ze hadden veroorzaakt.

      • janfreak
        April 27, 2014 at 2:49 pm

        Vreemd, dan zal Youtube ook wel in Joodse handen zijn want daar heb ik toch met eigen ogen gezien hoe Palestijnse kinderen geleerd werd Joden te haten.

  2. piterfries
    April 27, 2014 at 2:41 pm

    Het masker viel voor mij ergens rond 1994, toen Rabin na de Oslo accoorden vermoord werd door een fundamentalistische jood.
    Tot dan was ik voor Israel geweest, maar toen begon ik te denken ‘willen die joden wel vrede ?’.
    Inmiddels weet ik dat ze geen vrede willen, dat wil zeggen, ze willen wel vrede, maar alleen als zij de voorwaarden kunnen dicteren.
    De vredesprocessen zijn schijnvertoningen.
    Interessant in dit verband is ‘This side of peace’, Hanan Ashrawi, 1995, Simon + Shuster.
    ‘Het beroofde land’, Anja Meulenbelt, 2000, Amsterdam beschrijft hoe het hoofd van de Israelische delegatie in Oslo een boek schreef onder een titel iets van ‘Hoe wij de Palestijnen bedonderden’.
    Inmiddels weten de Palestijnen met wie ze te doen hebben.
    Ze laten zich niet weer bedonderen.

    • April 27, 2014 at 2:52 pm

      Inderdaad, piterfries, voor de Palestijnen maakt het niet uit of zij nu een Israëlische jood vermoorden of dat een jood dat doet. In alle gevallen worden onschuldige Palestijnen het slachtoffer. Men kan alleen maar diep respect hebben voor deze mensen, die voor het overgrote deel geweldloos blijven vasthouden aan rechten die in het internationaal recht verankerd liggen.

      • janfreak
        April 27, 2014 at 2:59 pm

        Ja, was leuk om te zien hoe de vrijgelaten moordenaars als helden weer door de Palestijnen binnengehaald werden.

        • April 27, 2014 at 3:06 pm

          Ja, hoe anders is het in Israel, waar een monument werd opgericht voor de massamoordenaar Baruch Goldstein. Zijn graf is nog steeds een bedevaartsplek.

        • piterfries
          April 27, 2014 at 5:51 pm

          Onze flutverzetsstrijders uit de tweede wereldoorlog kregen na de bevrijding ook medailles, zo gaat dat met degenen die iets doen.
          Kennelijk ben je er niet van op de hoogte hoeveel joodse terroristen in Israel hoge regeringsposten kregen.
          Een verzetsstrijder die verliest is een misdadiger, een verzetsstrijder die wint wordt een held.
          Bin Laden versus Mandela.

  3. Sjouke
    April 27, 2014 at 3:25 pm

    Goed stuk. De waarheid is helder. NU de politiek nog. Of lopen die allemaal aan de hand van VS/Israel??

    • piterfries
      April 27, 2014 at 5:54 pm

      Je ziet aan de stemmingen bij VN organisaties dat Israel alleen nog bestaat door de VS militaire macht.
      En die taant, zoals Halve Zoolstra vanmiddag in Buitenhof uitlegde.
      Daarom moeten wij oudjes uit tehuizen gooien, om wapens te kunnen kopen.

  4. April 27, 2014 at 9:32 pm

    Ik kan niet bedenken hoe zo’n jong kind zulke filosofische woorden kan bedenken.

    • piterfries
      April 28, 2014 at 9:29 am

      Het laatste deel van het dagboek van Anne Frank schijnt met ballpointpen te zijn geschreven. Die waren er in 1944 niet in Amsterdam. Niet alleen daardoor wordt aan de echtheid getwijfeld. Overigens is er geen twijfel over het onderduiken, deporteren en omkomen van het grootste deel van de onderduikers.

      • Aleid Blink
        April 29, 2014 at 12:55 pm

        piterfries, Het is goed dat u schrijft ‘schijnt’. M.a.w. we weten het niet en dit is vooralsnog niet meer dan een gerucht.

    • Aleid Blink
      April 29, 2014 at 12:53 pm

      Kinderen worden in tijden van oorlog en bezettingen snel rijp.

Comments are closed.