Arthur Ruppin en het zionistisch racisme

ArthurRuppin-1876-1945

Arthur Ruppin, zionist en aanhanger van een “wetenschappelijke rassentheorie”

Wie zijn visie op de gebeurtenissen in Palestina laat bepalen door de vaak agressieve propaganda uit het zionistische kamp zal niet beseffen dat een van de architecten van het zionistische project een groot voorstander was van eugenetica. Na de Tweede Wereldoorlog is getracht allerlei kwalijke zaken exclusief op het conto van de nazi’s te schrijven, zo ook de rassenverbetering of eugenetica. In werkelijkheid floreerde deze “wetenschap” al in de 19e eeuw in de Verenigde Staten en heeft Hitler zich juist laten inspireren door dit Amerikaanse inzicht.

In Israël is in beperkte kring veel ophef over het sterk toenemend racisme in het land. Wat daar opvalt is dat het niet beperkt is tot groepen die zich om sociaal-economische redenen afzetten tegen buitenlanders, Palestijnen of asielzoekers (infiltranten in het officiële jargon). Nee, openlijk racisme wordt verkondigd door mensen uit de hoogste regionen van de macht, zowel de politieke als de geestelijke macht. En in tegenstelling tot bijvoorbeeld de Verenigde Staten, waar racistische uitingen niet worden getolereerd, haalt men in Israël meestal de schouders op. Toen onlangs een groep studenten zich had verkleed als leden van de Ku Klux Klan tijdens het Poerimfeest, verbaasde de lerares over de kritiek die ze kreeg. En opperrabbijnen mogen in woord en geschrift de meest weerzinwekkende taal uitslaan, zonder dat de natie in opstand komt.

De Amerikaanse krant The Jewish Forward publiceerde deze week een artikel van Seth J. Frantzman, de opinieredacteur van de rechtse Israëlische krant de Jerusalem Post (voorheen Palestine Post!). The Jewish Forward heeft een gematigd socialistische achtergrond, dus je vraagt je af of Frantzman dit stuk niet in zijn eigen krant gepubliceerd kreeg en daarom is uitgeweken. Een gerelateerd artikel van de hand van de journalist Larry Derfner gaat ook in op het racisme in Israël, dat volgens hem door de maatschappij zelf aangemoedigd wordt. En hij wijst op de hypocrisie van de joodse lobbygroep ADL in de Verenigde Staten, die alles in het werkt stelt om wat zij zien als anti-Israëlgeluiden de mond te snoeren met beschuldigingen van antisemitisme. Over de situatie in het land dat zij zeggen te steunen houden ze echter hun mond, iets wat we hier ook kennen van clubs als Likoed Nederland of het CIDI.

Derfner merkt terecht op:

De ADL en de gehele joodse gemeenschap in Amerika zouden hun campagnes tegen antisemitisme voor onbepaalde tijd moeten opschorten en zich eens moeten richten op wat er in Israël aan de hand is.

Er is een interessante link tussen Frantzman en Derfner. Derfner werd enkele jaren geleden ontslagen als columnist bij de Jerusalem Post vanwege een stukje waarin hij begrip opbracht voor de strijd van de Palestijnen. Ik weet niet of Frantzman is aangesproken op zijn stukje in de Forward, maar het zou me niet verbazen. Dat soort informatie is niet welkom in een maatschappij die miljarden uitgeeft aan het in stand houden van een mythe.

Frantzman vraagt zich af of dit een nieuw verschijnsel is, maar komt al snel tot de conclusie dat

een onderzoek naar de geschiedenis van etnische en rassenrelaties in Israël, met name met betrekking tot de massamedia, laat zien dat het probleem diep verankerd ligt in het verleden.

Hij baseert zich daarbij vooral op het proefschrift van de academicus Etan Bloom over de belangrijke zionist en vader van de Israëlische sociologie Arthur Ruppin. Speciaal voor Ruppin werd er zelfs de leerstoel “joodse sociologie” bedacht. De studie kwam in 2011 in boekvorm uit, maar werd volgens Frantzman nauwelijks opgemerkt. Misschien dat, naast de inhoud, de prijs daarvoor verantwoordelijk was, ruim130 dollar op Amazon! Dat is ook een manier om ongewenste informatie beperkt beschikbaar te houden. (Gelukkig hoeft niemand dat uit te geven, de dissertatie is gewoon te downloaden.)

Ruppin was geobsedeerd door (joodse) raszuiverheid. In 1919 betoogde hij dat het joodse ras “gezuiverd” moest worden en alleen raszuivere joden zouden naar Palestina mogen komen. En hij was in een positie om zijn ideeën gestalte te geven, als lid van de World Zionist Organisation en als hoofd van de Jewish Agency, twee zeer machtige organisaties. Ethiopische joden zouden helemaal niet toegelaten moeten worden, want die hadden volgens hem niet de juiste bloedlijn, en joden uit Jemen zouden alleen geschikt zijn voor dom werk.

Ruppin was, samen met onder andere Yaacov Tahon, verantwoordelijk voor de eerste concrete plannen tot kolonisatie van Palestina. Aanvankelijk was het in hun ogen klassiek kolonialisme, dat wil zeggen het uitbuiten en niet het verdrijven van de oorspronkelijke bevolking. Onder invloed van Yossef Weitz kwam echter al snel de gedachte op dat een joodse staat niet haalbaar was zonder de verdrijving van de Palestijnen. Weitz speelde een belangrijke rol bij aankoop van land in de jaren dertig.

De ruggengraat van wat Israël zou worden werd gevormd door de eerste kibboetsen en mosjaven, de landbouwcoöperaties. Ruppin speelde niet alleen een belangrijke rol in de opzet daarvan, maar was ook verantwoordelijk voor de racistische aard van de joodse nederzettingen. En zoals we zagen bleef dat niet beperkt tot niet-joden, ook binnen de joodse gemeenschap was er een duidelijke, op ras gebaseerde indeling, waarbij de blanke Asjkenazim het ideaalbeeld vormden. Volgens Ruppin waren de “echte” joden blank en waren al die Afrikaanse en Arabische joden in de loop der tijd gedegenereerd geraakt door vermenging met hun donkere buurvolken.

En hoe zat dat na 1933? Werd Ruppin eindelijk wakker? Nee, integendeel. In 1933 ging hij naar Berlijn, waar volgens hem niets te merken was van anti-joodse maatregelen. Daar had hij een lang onderhoud met Hans F.K. Günther, de rassenideoloog van het nazisme met de koosnaampjes Rassegünther en Rassenpapst. Het klikte meteen. Joden waren niet inferieur, alleen anders, volgens Günther. Ze begrepen elkaars programma dus uitstekend.

En alles wat er daarna gebeurde veranderde niets aan de overtuiging van Ruppin. Toen hij in 1943 overleed werkte hij nog aan een eugenetisch boek over joodse nasale kenmerken. En de zionisten bleven hem eren. In Israël zijn veel straten naar hem vernoemd en er bestaat zelfs een prijs op het gebied van filosofie en politiek die zijn naam draagt.

In het begin van de jaren tachtig schreef Roberta Strauss Feuerlicht dat de Asjkenazim de touwtjes in handen bleven houden, ook al was 60% van de bevolking toen van oriëntaalse afkomst. Sindsdien zijn er meer dan een miljoen Russen binnengehaald om de blanke overheersing nog verder te versterken.

De Nederlander Herman Cohen, die vanaf 1939 in Palestina woonde, gaat nog verder terug. Hij was een van de zeer weinige joden die actief contact zochten met de Palestijnse bevolking. In zijn autobiografische boek Jood in Palestina schrijft hij dat het begon met de eerste Russische immigratiegolf in het begin van de 20e eeuw. Die eerste Russen begonnen zich agressief op te stellen tegenover de lokale bevolking en probeerden zich te ontdoen van hun aanwezigheid. Die immigranten hadden maar al te vaak een economisch en geen ideologisch motief. Volgens Cohen begon toen al de scheiding van de volken die door het zionisme verder is uitgewerkt tot de honderden kilometers Afscheidingsmuur die we vandaag zien.

Ook na de oorlog was er geen enkele compassie met bijvoorbeeld de Ethiopische joden, die het erg zwaar hadden en vervolgd werden in hun eigen land. Volgens een Israëlische politicus konden ze zich maar het best bekeren tot het christendom, dat was voor iedereen beter. Ook Golda Meir, die om de een of andere reden door velen als een heldin wordt vereerd, had geen behoefte aan zwarte joden. Die pasten niet in het plaatje van de joodse staat zoals zij die voor ogen had. Bovendien zouden ze zich kunnen aansluiten bij de Sefardische joden, die ook te maken hadden met discriminatie, en zo de elite kunnen bedreigen.

Zoals we in de hele geschiedenis van het zionisme kunnen waarnemen vallen de belangen van “de joden” lang niet altijd samen met de belangen van de joodse staat. Zoals Ruppin heulde met Günther, zo keek eerder al Theodor Herzl op tegen Cecil Rhodes, de man die zeker wist dat het Gods wens was dat “het eerste ras” over de wereld zou heersen. Rhodes was nog geen vijftig jaar oud toen hij stierf, maar was toen al een van de rijkste mannen op aarde, dankzij de onderdrukking van de Afrikaanse bevolking en het plunderen van hun bodemschatten.

Net als Herzl was Ruppin een centrale figuur binnen de zionistische beweging. Een van de dingen die racisme zo moeilijk te bestrijden maakt ligt volgens mij aan de verkeerde interpretatie ervan. Het lijkt te gaan over de ander, maar het gaat in werkelijk om de racist zelf. Daarom heeft het niet al te veel nut de bal bij minderheden neer te leggen en te beweren dat als zij zich aanpassen het allemaal wel goed zal komen. Racisme is veel meer de bescherming van de eigen elite dan het discrimineren van de ander, dat is slechts het gevolg van de vermeende superioriteit van de racist die overal bedreigingen ziet.

Zestien jaar lang, van 1975 tot 1991, was zionisme een racistische ideologie, dankzij een besluit van de Verenigde Naties (Resolutie 3379). Maar Israël weigerde mee te werken aan de vredesconferentie van Madrid als dat besluit niet werd ingetrokken. En zo geschiedde. In de meer dan twintig jaar sindsdien heeft Israël de onderhandelingen gebruikt om zich meer en meer Palestijns land toe te eigenen, maar ze waren wel mooi die smet op hun blazoen kwijt.

Ja, ik denk dat Frantzman gelijk heeft. De huidige situatie is geen nieuwe ontwikkeling, doch een logisch gevolg van de manier waarop het zionistische project tot stand is gekomen.

Frantzman:

Israël heeft een moment van loutering nodig, waarbij de maatschappij massaal de confrontatie aangaat met demonen uit het verleden en het heden, zonder die te ontkennen of te vergoeilijken.

En dat doet me dan toch weer eindigen met een sprankje hoop. Als dat een vaste kracht is van de Jerusalem Post is er nog een dialoog mogelijk. En een dialoog is het tegenovergestelde van racisme.

Engelbert Luitsz

Bronnen:

Seth J. Frantzman: Israel’s Uncomfortable History of Racist Engineering, Believers in Eugenics Helped Birth Jewish State
Larry Derfner: Israel’s Everyday Racism — and How American Jews Turn a Blind Eye to It
Etan Bloom: Arthur Ruppin and the Production of Pre-Israeli Culture
Roberta Strauss Feuerlicht: The Fate of the Jews
Tom Segev: The Seventh Million
Ilan Pappe: The Ethnic Cleansing of Palestine
Shlomo Sand: The Invention of the Jewish People
Herman Cohen: Jood in Palestina

 

 

8 comments for “Arthur Ruppin en het zionistisch racisme

  1. April 25, 2014 at 5:05 pm

    Een “uitloper” van het Amerikaanse “onderzoek” naar raszuiverheid is dat we tegenwoordig weten dat afstammelingen van de palestijnse Joden, Christenen en Moslis genetisch zeer verwant zijn.
    Dit mag een opsteker voor het vredesproces zijn, hoop ik.

  2. piterfries
    April 25, 2014 at 7:12 pm

    Eén van de beweerde vaders van het racisme was Houston Stewart Chamberlain, ‘Die Grundlagen des Neunzehnten Jahrhunderts’, 1898- 1907, München.
    Ik las de boeken, twee delen.
    Het heeft helemaal niets met Wilders te maken.
    De man zocht een verklaring voor de toenmalige Europese wereldheerschappij.
    Een veel betere verklaring is Felipe Fernández-Armesto, ‘Civilisations’, London, 2000.
    Ras komt daar niet aan te pas, maar goed ook, ook Chamberlain legt uit dat hij niet kan uitleggen wat ras is.
    Het verdommen van Chamberlain zal er uit voortkomen dat hij nogal kritisch is over joden.

  3. Egbert Talens, Zutphen
    April 25, 2014 at 9:03 pm

    De uitleg hierboven dat zionisme een racistische ideologie was — gedurende zestien jaar — is niet correct. In VN resolutie 3379 staat dat zionisme een vorm van racisme en raciale discriminatie [is].
    Het kabaal en rumoer dat volgde op het aannemen van deze resolutie, maakte één ding duidelijk: van Westerse kant kwam geen enkel argument naar voren dat het substantiële bewijsmateriaal had kunnen ontkrachten, dat tot het aannemen van deze resolutie had geleid. Wel stuntelige beweringen en handelingen, maar geen hout snijdende tegenargumenten. In mijn Ebr… laat ik Sami Hadawi aan het woord, met opmerkingen, die stuk voor stuk het zwakke verweer van Westerse zijde aantonen; hoofdstuk I, pag. 50 t/m 52.

    • piterfries
      April 26, 2014 at 9:17 am

      ” De uitleg hierboven dat zionisme een racistische ideologie was — gedurende zestien jaar — is niet correct. In VN resolutie 3379 staat dat zionisme een vorm van racisme en raciale discriminatie [is]. ”

      Wat we aan dit soort academische polemieken hebben ontgaat me.
      De essentie is dat de zionisten de Palestijnen zagen en zien zoals Anja Meulenbelt het omschrijft, een ecologisch probleem, zoals malariamuggen.
      Untermenschen, kun je ook zeggen.
      Eind 19e begin 20e eeuw niets bijzonders overigens, lees maar eens hoe de Belgische koning een tien miljoen Kongolezen in de dood joeg, zodat hij grote gebouwen kon neerzetten in België.
      Het aardige is dat de Belgen nu met die gebouwen in hun maag zitten, ze zijn niet te beveiligen.
      Adam Hochschild, ‘De geest van koning Leopold, en de plundering van de Congo’, ( King Leopold’s Ghost. A Story of Greed, Terror and Heroism in Colonial Africa, 1998), 1998, 2003, Amsterdam
      Hoe Palestijnen worden behandeld beschreef een Israelische journalist, die vloeiend arabisch sprak, en zich uitgaf voor Palestijn.
      ‘My enemy, My self’, Joram Binoer, 1989 (Dutch translation 1989 Houten Netherlands)

  4. Egbert Talens, Zutphen
    April 26, 2014 at 11:18 am

    Dat het hele wanproject ‘der Judenstaat’ van listige formuleringen aan elkaar hangt — vanwege de onhaalbaarheid ervan, maar toch… — moge dan eindelijk tot de goegemeente zijn doorgedrongen, zolang er nog een kliek is die met gelijksoortig kunst en vliegwerk deze waanzinnige onderneming op de been houdt, worden degenen die zich niet tot die kliek rekenen, ermee geconfronteerd, wanneer zij pogingen ondernemen ‘het slachtoffer’ van dit project te hulp te komen…

    Het materiaal dat werd aangedragen om VN-resolutie 3379 gestalte te geven, loog er niet om; de formulering ‘een vorm van racisme’ werd noodzakelijk geacht, om te voorkomen dat de gewiekste advocaten van de tegenpartij(en) verwerping van deze resolutie zouden bewerkstelligen, door voldoende tegenstemmers te organiseren.

    Ja, dit mag aangeduid worden met termen als ‘academische polemieken’, en het zou mij een lief ding waard zijn als dergelijke acrobatische woordspelletjes uit konden blijven, zodat men de dingen gewoon bij hun naam zou (kunnen/mogen) noemen.

    Inmiddels loopt het politiek-zionistische project ‘der Judenstaat’ tegen zijn eigen grenzen aan. Verweven als het is met godsdienstige elementen — wat toepassing van listige formuleringen noodzakelijk maakt — zullen zij die de bijbel als leidraad hanteren voor óók politiek handelen, verheugd in hun handen wrijven: ‘een nakend armageddon…’. Tja…

    • piterfries
      April 26, 2014 at 11:58 am

      Het project is helemaal niet onhaalbaar.
      Het voorstel van de Arabische Liga is heel goed uitvoerbaar, terugtrekken uit de in en sinds 1967 bezette gebieden, en schadevergoeding betalen voor wat daarvoor is aangericht en gestolen.
      Een onderzoek onder de iets van toen 400.000 joden in de bezette gebieden toonde aan dat 90 % best weg wil, mits de waarde van hun huis wordt vergoed.
      Zelfmoordlust is de enige verklaring van het huidige joodse gedrag in Israel.
      Dat wordt uitstekend beschreven in Ralph Giordano, ‘Israel um Himmels willen Israel’, 1993 Köln en Avi Shlaim, ‘The Iron Wall, Israel and the Arab world’, London, 2001.
      Wat niet haalbaar is is dat Israel het Midden Oosten beheerst.

  5. Egbert Talens, Zutphen
    April 26, 2014 at 2:24 pm

    Wie academische polemieken niet ziet zitten, doet er goed aan zo zuiver mogelijk (de) zaken die ter discussie staan, of aan de orde zijn, te onderscheiden c.q. te becommentariëren. Het politiek-zionistische project ‘der Judenstaat’ behelst heel iets anders dan wat het voorstel van de Arabische Liga (2002) omvat; eigenlijk komt dat uit de reactie van piterfries hierboven al naar voren. Beheersing van het Midden-Oosten was/is het doel van het politiek-zionistische streven; zo werd dit natuurlijk niet opgediend, maar analyse van de bronnen in casu, én het politiek ageren van dít Israel, laten geen andere beoordeling toe.

    Met permissie: de zin (v. piterfries) ‘Zelfmoordlust is de enige verklaring van het huidige joodse gedrag in Israel’, is dermate enigmatisch, dat een uitgebreide uitleg geen overbodige luxe is.

    • piterfries
      April 27, 2014 at 9:25 am

      Omdat de oude zionisten hun eigenlijke doelstellingen geheim hielden is niet vast te stellen of hun project realiseerbaar is.
      Wat wel kan is een joodse staat in Palestina, een bescheiden staat.
      Zelfmoordlust, ik zie niet wat daar enigmatisch aan is.
      Israelische joden kunnen nog steeds het voorstel van de Liga accepteren, als ze nog even wachten, tien of twintig jaar, dan is dat voorstel ook weg en ontstaat er iets als indertijd in Algerije, of veel erger.
      Dat de Russische Federatie zich de wet niet laat voorschrijven door de VS met vazalstaten, zegt genoeg over de tanende VS macht, die Israel nu nog overeind houdt.
      Uri Avnery waarschuwt al minstens tien jaar tegen de ene VS kaart, die Israel speelt.

Comments are closed.