Hoofd UNWRA bezoekt Gazastrook

20140419_GAZAExhibition_PR

Peter Roades: Untitled uit 2001 op de expositie Gaza in Londen

Eind vorig jaar werd de Zwitser Pierre Krähenbühl aangesteld als hoofd van de UNWRA*, de organisatie die in 1949 speciaal werd opgericht om de Palestijnse vluchtelingen te helpen. Hem wacht een zware taak. Het overgrote deel van de circa vijf miljoen geregistreerde vluchtelingen leeft in bittere armoede en de UNWRA moet het vooral hebben van vrijwillige bijdragen. De organisatie staat momenteel bijna 70 miljoen dollar in het rood, terwijl de nood alleen maar hoger wordt.

Alleen al in de Gazastrook is het aantal inwoners dat afhankelijk is van steun sinds het jaar 2000 vertienvoudigd, van 80.000 in 2000 tot 800.000 op dit moment. Dat is ongeveer de helft van de bevolking. De voorganger van Krähenbühl, Filippo Grandi, bleef nogal op de achtergrond, maar wellicht dat de Zwitser wat meer aandacht krijgt in de media. Grandi heeft filosofie gestudeerd en Krähenbühl politieke wetenschappen, dus hopelijk toont hij iets meer daadkracht.

Onlangs bracht Krähenbühl zijn eerste officiële bezoek aan de Gazastrook. Hij benadrukte dat de blokkade opgeheven moet worden, omdat die een “illegale collectieve straf” inhoudt. Ook al heeft hij 25 jaar ervaring in vluchtelingenwerk, onder andere voor het Internationale Rode Kruis, zijn indruk van de Palestijnen hier laat geen ruimte voor twijfel.

Niets kan je voorbereiden op de Gazastrook; geen stapel humanitaire VN-rapporten, hoeveel krantenartikelen je ook leest, hoeveel onderzoeken naar mensenrechten dan ook. Niets van dat alles kan adequaat weergeven wat deze mensen doormaken; het diepe besef van hun isolatie en de enorme schaal en de aard van hun lijden.

De strook is afgesloten door een omheining met de wachttorens, de brede strook no man’s land, waar een verdwaalde Palestijn nog wel eens wordt doodgeschoten, en de slechts twee doorgangen, een aan Egyptische en een aan Israëlische kant, die beide maar al te vaak gesloten blijven. De Gazastrook ligt aan zee, maar ook daar patrouilleren Israëlische schepen. Vissers mogen slechts een paar kilometer de zee op, maar zelfs in dat stukje worden ze regelmatig beschoten door het Israëlische leger.

Natuurlijk is het eerste wat opvalt tijdens een bezoek aan de Gazastrook het hek; een duidelijke herinnering aan de blokkade, die, zoals mijn voorganger onlangs nog aangaf, al langer duurt dan sommige van de meest beruchte belegeringen in de moderne geschiedenis, zoals het beleg van Leningrad. Dit staat gelijk aan een illegale collectieve straf en ik ben het geheel eens met mijn collega’s bij de Verenigde Naties en wereldleiders die eisen dat er een eind aan gemaakt moet worden.

Het zal interessant zijn te zien hoeveel speelruimte Krähenbühl krijgt. Richard Falk, tot voor kort waarnemer van de VN-mensenrechtenorganisatie UNHCR, werd met alle middelen bestreden door de zionistische lobby, binnen en buiten Israël.

Dat buitenlandse officials niet altijd kunnen rekenen op medewerking van de Israëlische autoriteiten is algemeen bekend. Vorig jaar nog werden EU-diplomaten op de Westelijke Jordaanoever met harde hand verwijderd en werd de vrachtwagen met hulpgoederen die zij bij zich hadden in beslag genomen. En denk maar niet dat dat leidt tot veel internationale ophef.

En vorige week werden VN-medewerkers en EU-diplomaten tegengehouden toen ze een kerk in Jeruzalem wilden bezoeken in verband met Pasen. Robert Serry** (ironisch genoeg de speciale coördinator van het Midden-Oosten Vredesproces) werd samen met diplomaten uit Italië, Noorwegen en Nederland zeker een half uur opgehouden bij een checkpoint, waardoor ze aan den lijve ondervonden wat het is om daar door een mensenmassa tegen de metalen hekken geperst te worden. Iets wat Palestijnen uiteraard dagelijks op vele plekken meemaken.

Maar ook voor wie niet in de gelegenheid is om zelf te gaan kijken is er genoeg te zien om eens diep na te denken over waar wij ons Europa mee verbinden. In Londen was vorig jaar met Kerst een replica van de Afscheidingsmuur te zien die de voorgevel van de St. James’ Church aan het zicht onttrok. Een mooie, symbolische actie die hopelijk enkele voorbijgangers aan het denken heeft gezet.

En momenteel heeft de Londense galerie P21 Gallery een expositie over het dagelijks leven in de Gazastrook, met werk van zowel Palestijnse als buitenlandse artiesten en fotografen. Er is onder andere aandacht voor het leven van kinderen in een situatie die eigenlijk te bizar is voor woorden. Hopelijk kan Krähenbühl iets betekenen in de internationale politiek en daarnaast hoop ik dat door acties als deze expositie meer mensen zich gaan realiseren dat we te maken hebben met mensen die niets liever willen dan een normaal leven leiden.

Gevangenschap zoals in de Gazastrook en bezetting zoals op de Westelijke Jordaanoever vormen geen goede voedingsbodem voor de zoveelste nieuwe generatie Palestijnen die daar moet opgroeien en dus ook niet voor vrede. Het wordt hoog tijd dat de Verenigde Naties hun rol serieus gaan nemen en consequenties verbinden aan hun observaties.

Engelbert Luitsz

* United Nations Relief and Works Agency for Palestine Refugees in the Near East
UNWRA biedt onder ander hulp bij onderwijs, gezondheidszorg en micro-kredieten aan de ongeveer 5 miljoen vluchtelingen op de Westelijke Jordaanoever, in de Gazastrook, Jordanië, Libanon en Syrië.

** Ook op nu.nl: Nederlandse VN-gezant tegengehouden in Israël

10 comments for “Hoofd UNWRA bezoekt Gazastrook

  1. Likoed Nederland
    April 20, 2014 at 5:06 pm

    Ja, de scholieren hebben erg te lijden onder hun gratis laptops. Betaald van uw belastinggeld.
    Mensenrechtenorganisaties beginnen zich nu ook te roeren over de belachelijke over-aandacht voor de Palestijnen.
    http://likud.nl/2014/01/artsen-zonder-grenzen-palestijnen-krijgen-te-veel-hulp/

    Dat is nog afgezien van het feit, dat de Palestijnen hun ‘ellende; met hun corruptie, geweld en moslimfundamentalisme zelf veroorzaken.

    • April 20, 2014 at 5:33 pm

      De moordwapens van Israel worden betaald door de Amerikaanse belastingbetaler, dan kies ik toch liever voor laptops voor Palestijnen.
      Een voorzichtige schatting van Israelische massamoord in de Palestijnse gebieden, Libanon, Syrie, Egypte, Irak en allerlei landen waar ze in samenwerking met de VS democratische bewegingen wreed hebben onderdrukt, loopt in de honderdduizenden.
      Maar geef vooral de slachtoffers de schuld, wat kunnen we anders verwachten van anonieme lafbekken wier enige legitieme plek het Internationaal Strafhof is?

  2. piterfries
    April 20, 2014 at 5:38 pm

    Wat moet de man daar ?
    Is er iets onduidelijk over het concentratiekamp Gaza ?

    • Aleid Blink
      April 20, 2014 at 6:05 pm

      pf, Botheid troef?

      • piterfries
        April 20, 2014 at 6:45 pm

        Wat is er bot aan een concentratiekamp ?
        Een understatement.

        • Sjouke
          April 20, 2014 at 9:27 pm

          Zoals al tientallen jaren: de wereld wikt en Israel beschikt en speelt het slachtoffer
          Welk democratisch land kan zich dat veroorloven?

  3. Egbert Talens, Zutphen
    April 20, 2014 at 11:27 pm

    Een paar opmerkingen. De UN-organisatie ten behoeve van de Palestijnen die door het politiek-zionistische project ‘der Judenstaat’, het latere Israel, in de verdrukking zijn geraakt, heeft als afkorting: UNRWA, United Nations Relief and Works Agency, en werd aanvankelijk vaak nog met de letters PR er achter omschreven. Om aan te geven dat de instantie zich inzette voor de Palestijnse vluchtelingen c.q. verdrevenen. Deze instantie was min of meer een voortzetting van de UNRRA, dat staat voor United Nations Relief and Rehabilitation Administration, opgezet na WO-II voor Operaties in Duitsland. Deze laatste hield zich voornamelijk bezig met hulp aan hen die de Nazi-vernietigingskampen hadden overleefd. Dit betrof dus overwegend Joden, en de manier waarop getracht werd die hulp uit te voeren, is een hoofdstuk apart; Part III, GREEN LIGHT FROM THE WHITE HOUSE 1939-1947 – in Walid Khalidi’s boek FROM HAVEN TO CONQUEST, bevat een hoofdstuk (54) dat weinig aan de verbeelding overlaat, m.b.t. de wijze waarop van politiek-zionistische kant gesold werd met de persoonlijke belangen van deze arme stakkers; opdat die maar in Palestina terecht zouden komen. Een door Luitenant-Generaal Frederick Morgan opgetekend verhaal van ‘slechts’ 21 pagina’s, maar nmbm voldoende voor even zovele boeken, gerekend naar de talrijke opmerkingen die FM zich permitteert. Opmerkingen die elk een wereld aan verontwaardiging en woede in zich dragen, m.b.t. dit politiek-zionistische gesol met die Joodse overlevenden. Geen wonder dat hij uiteindelijk van zijn taak werd ontheven, met de woorden: “You know, General, I believe you were the wrong man for this job from the start.” Dus maakt FM zich op voor zijn terugkeer naar Engeland, in afwachting van degene die hem, als de juiste man voor de job, zal opvolgen. ‘This, as one had expected, turned out to be a Jewish gentleman from New York.’ Het verhaal van FM staat vol met zulke aanduidingen, die door sommigen waarschijnlijk als antisemitisch zullen worden opgevat of afgedaan, maar die in werkelijkheid niets anders zijn dan een regelrechte veroordeling van wat het politieke zionisme in zich draagt: minachting voor andermans integriteit, zij het Jood of niet jood, áls der Judenstaat er maar mee gediend lijkt… [ Met lijkt... probeer ik aan te geven dat de wáre aard van het politieke zionisme een zich zelf vernietigende factor in zich draagt. ]
    Als na 15 mei 1948 in Palestina de hel echt losbreekt, zien de VN zich andermaal genoodzaakt een hulpdienst op te zetten ten behoeve van mensen die tussen wal en schip raken; met een niet al te grote verbeeldingskracht zou men kunnen stellen dat het hier een uitvloeisel betreft, van wat de Nazi’s in Europa tegen de Joden ondernamen. In elk geval liggen de UNRRA en de UNRWA onmiskenbaar in elkaars verlengde. En de politieke zionisten die Frederick Morgan het bloed onder de nagels vandaan haalden, doen nu iets dergelijks met degenen die door de VN als bemiddelaars tussen Israel en de Palestijnen worden ingezet; zoals graaf Folke Bernadotte, die tijdens WO-II nog Joden trachtte te redden, en nu vrijwel in z’n uppie de strijdende partijen in de regio Palestina tot bedaren moet zien te brengen. Op 14 mei ’48 werd hij tot UN-Mediator in Palestine benoemd. Zijn lot moge bekend zijn: op 17 september 1948 wordt hij, rijdend in een konvooi van drie jeeps, in Jeruzalem (Qatamon Quarter) vermoord, door mannen in Israelische legeruniformen; ook de Franse kolonel Sérot, die in dezelfde jeep zit als Bernadotte, schiet het leven erbij in.

  4. April 21, 2014 at 4:14 pm

    Dit is wel weer een schoon voorbeeld van geschiedschrijving op het niveau van ultieme eenzijdige berichtgeving.
    Voordat Israel dit soort forse veiligheidsmaatregelen nam regende het immers zelfmoordaanslagen.
    Maar ook de Palestijnen zijn blij dat ze nu niet meer worden verplicht om zich op te blazen in een Israelisch winkelcentrum. Bij weigering konden zij een zekere executie van hun familileden tegemoet zien.

    • Aleid Blink
      April 21, 2014 at 6:34 pm

      Schei toch uit met die onzin. Die zelfmoordaanslagen waren gevolg van alles wat een bezetting kenmerkt, geen oorzaak. Palestijnen werden net zomin zomaar verplicht om zich op te blazen, als Nederlanders tijdens de oorlog om gewelddadige verzetshandelingen te verrichten. Ook zij werden door de vijand als terroristen beschouwd en veroordeeld.

  5. April 21, 2014 at 6:52 pm

    Laten we de aandacht afleiden en stellen dat Nederlanders niet werden gedwongen om gewelddadigen verzetshandelingen te plegen.
    Ook bij de Palestijnen is daar dus onomstotelijk bewijs voor geleverd.
    Daarmee wil ik niet zeggen dat het israelich kamp brandschoon is.
    Maar ontkennen doe ik niet. Dat zou ook niet realistisch zijn, Aleid.

Comments are closed.