Een Israëlisch-Amerikaanse president?

URI-Avnery-Russia-TV

Uri Avnery, journalist, politiek activist en voormalig parlementslid

In aansluiting op mijn stukje Tegen beter weten in van gisteren over het boek van Alison Weir, waarin de invloed van zionisten op de Amerikaanse politiek wordt behandeld, vandaag een concreet en actueel voorbeeld. Het is grotendeels gebaseerd op een artikel van de Israëlische activist Uri Avnery: Zionistische miljardair uit op presidentiële aankoop (Zionist billionaire eyes US presidential purchase).

Sheldon Adelson is een Amerikaanse miljardair wiens vermogen wordt geschat op bijna 41 miljard dollar (in 2007 nog slechts 26  miljard, de zaken gaan steeds beter). Hij heeft talloze projecten, waaronder een aantal in Las Vegas. In de context van ons verhaal is een project bijzonder interessant: een groot casino in Bethlehem, Pennsylvania. Adelson is een overtuigd zionist en is eigenaar van de grootste krant in Israël, Israel HaYom, die ook nog gratis is. Deze krant heeft als taak de extreem-rechtse politiek van de Likoedpartij bij zoveel mogelijk mensen door de strot te duwen. En dat lukt aardig, in 2011 had de krant een marktaandeel van bijna 40%, de in het Westen zo vaak aangehaalde “linkse” krant Haaretz nog geen 6%.

Dit is zo’n schaamteloze en gevaarlijke buitenlandse inmenging in de binnenlandse politiek, dat er zowel van links als rechts veel kritiek is op deze “corruptie van de democratie“. Alleen de Likoedpartij vindt het uiteraard geweldig.

Voor wie zich afvraagt waarom er in Israël zo weinig opstand is tegen het militair geweld, het racisme en de bezetting zijn deze cijfers vast een openbaring. Omdat Haaretz zo vaak wordt geciteerd in de Westerse pers zou men hier de indruk kunnen krijgen dat de kritische stukken van journalisten als Amira Hass of Gideon Levy ook in Israël gemeengoed zijn. Niets is echter minder waar. Ook in Israël zijn zeer veel mensen domweg niet op de hoogte van wat er werkelijk gebeurt.

Naast zijn casino’s en zijn krant investeert Adelson ook graag in Amerikaanse politiek. Hij is een Republikein, onder andere omdat de Republikeinen over het algemeen meer sympathie hebben voor de koers die Israël vaart. Hij wordt ook steevast een filantroop genoemd, maar ook daar zien we dat Israël een belangrijke rol speelt: enorme sommen voor het holocaustmuseum Yad Vashem en voor een organisatie die gratis reizen naar Israël verzorgt voor joodse kinderen.

Ergens in zijn gokparadijs in Las Vegas liet hij onlangs vier kandidaten ontbieden die volgens hem het materiaal voor de volgende Amerikaanse president zouden moeten leveren. En iedereen gedroeg zich als een puber bij zijn eerste sollicitatie. De mogol, zoals Avnery hem noemt, geflankeerd door zijn Israëlische lijfwachten, onderwierp hen aan een kruisverhoor.

En wat verlangde hij van de toekomstige president van de Verenigde Staten? Ten eerste, en belangrijker dan al het andere, blinde, onvoorwaardelijke gehoorzaamheid aan de regering van een ander land: Israël.

De vorige keer dat Adelson investeerde in een Republikeinse kandidaat mislukte het, zoals bekend werd de democraat Barack Obama toen de grote winnaar. Maar Avnery is er niet gerust op. De strategie van Adelson zou goed kunnen zijn “als het met geld niet lukt, probeer het dan met meer geld!“.

Dit is precies het scenario dat antisemieten graag schetsen en waar de zionistische lobby soms fel tegen tekeer gaat (al zijn er ook weer zionisten die het juist trots bevestigen).

We horen dat het antisemitisme toeneemt in Europa en de rest van de wereld. In de krankzinnige mentale wereld van de antisemieten beheersen joden de kosmos. En hier hebben we een jood, zo uit de Protocollen van de wijzen van Sion geplukt, die tracht de heerser van het machtigste land op aarde te bepalen.

Avnery geeft de schuld aan het Amerikaanse systeem, waarin politici te koop zijn. En het gaat om zulke enorme bedragen dat het een illusie is te denken dat dat door middel van bescheiden bijdragen van de gewone man en vrouw voor elkaar te krijgen is.

Als hij erin slaagt om zijn favoriet in het Witte Huis te krijgen zullen de Verenigde Staten volledig onderworpen worden aan de extreme rechtervleugel van Israël. Hij zou net zo goed Netanyahu in de Oval Office kunnen plaatsen.

De corruptie in de Israëlische politiek is minder erg dan die in de Amerikaanse, volgens Avnery. Maar momenteel speelt er weer een corruptieschandaal waar de voormalige premier van Israël, Ehud Olmert, bij betrokken is. Dit is bepaald niet het enige geval, ook niet voor Olmert, die zich in het verleden al een paar keer wist te onttrekken aan vervolging. Maar net als in de Verenigde Staten is het het grote geld dat funest is voor een goed functionerende democratie. Het systeem moet eens op de schop.

Hoe zal de Amerikaanse bevolking reageren wanneer duidelijk wordt dat een joodse Amerikaan hun president wil bepalen, die dan ook nog eens de belangen van een vreemde mogendheid boven die van Amerika zelf gaat stellen?

Een van de eerste belangrijke daden van de joodse staat was het aannemen van de Wet op de Terugkeer in 1950. Hierin wordt bepaald dat iedereen die (gedeeltelijk) joods is zich in Israël mag vestigen en Israëlisch staatsburger kan worden. Hiermee wordt de deur naar een dubbele loyaliteit wijd opengezet. We zagen het bij de spion Jonathan Pollard die toen hij in Amerika gevangen zat, opeens een Israëlische staatsburger werd, talloze misdadigers hebben in Israël een goed heenkomen gezocht en het geeft lieden als Adelson de ruimte zich te gedragen alsof ze voor Israël werken.

Obama heeft nog twee jaar om iets te veranderen aan de situatie voor de Palestijnen, maar John Kerry heeft tot nu toe niets bereikt. Als Israël doorgaat met het volbouwen van Oost-Jeruzalem en de Westelijke Jordaanoever in hetzelfde tempo als waarmee ze het sinds het begin van de laatste ronde besprekingen doen, is er over twee jaar helemaal niets meer om over te praten. En mocht er daarna een zionist als president aantreden, dan wordt het ook voor de EU zeer moeilijk een vuist te maken, mocht men dat al willen.

Hoeveel langer is de wereld bereid dit schouwspel van moedwillige wreedheid te verdragen?“, schreef Bertrand Russell in 1970, nu 44 jaar geleden, toen de Israëli’s tot diep in Egypte bombardementen uitvoerden met Amerikaanse gevechtsvliegtuigen in een periode die maar bij weinigen hier bekend staat als “oorlog”. En “Een nieuwe wereldwijde campagne is nodig om gerechtigheid te brengen voor de lang lijdende volken van het Midden-Oosten.” Sinds 2005 is dat de BDS-beweging die heel langzaam aan invloed wint. Maar voor een omslag is het noodzakelijk dat de bevolking van Israël de krant van Adelson links laat liggen en eindelijk eens te lezen krijgt wat er in hun naam wordt aangericht.

Engelbert Luitsz

20 comments for “Een Israëlisch-Amerikaanse president?

  1. Marijke Koning
    April 6, 2014 at 4:37 pm

    Corruptie is overal in de politiek
    niet meer en niet minder

  2. Jaap de Vries
    April 6, 2014 at 4:38 pm

    Likoed is een criminele organisatie

    Oneliner?

    Juist een oneliner!

  3. Jaap de Vries
    April 6, 2014 at 4:40 pm

    God bless Avnery
    He rides again.

  4. Piet Jansen
    April 6, 2014 at 4:41 pm

    Het zijn altijd weer de vaders
    en de moeders
    waar het Israel om gaat.

  5. piterfries
    April 6, 2014 at 8:26 pm

    Kennelijk is het boek van Mearsheimer en Walt over AIPAC onvoldoende gelezen.
    Je kunt ook een boek lezen over de invloed van Frankfurter en Brandeis op Roosevelt.

    • Egbert Talens, Zutphen
      April 6, 2014 at 9:03 pm

      Over Louis Brandeis gesproken: aan zijn benoeming tot rechter aan het Supreme Court ging ook het nodige vooraf, maar dan in samenhang met de presidentsperiode van Woodrow Wilson. Die benoeming werd namelijk afgedwongen; een onfrisse zaak…

      Allengs komen deze malversaties steeds vaker aan het licht, reden voor mij om te durven voorspellen dat het politiek-zionistische project weldra op zijn eind loopt; nog één generatie te gaan.

      PS Gaat u mijn vraag elders nog beantwoorden?

      • piterfries
        April 7, 2014 at 8:52 am

        Welke vraag ? Ik kan niet nalaten nu te vermelden dat het dagboek van Frankfurter over 1937 is verdwenen. Sherwood schrijft dat Hopkins tot 1938 niet wist dat hij meewerkte aan het voorbereiden van oorlog. Overigens is wat deze miljardair doet niets bijzonders. Nadat de acteur Reagan het goed had gedaan in Californië werd hij ingehuurd voor de hele VS. Ik kan je echt het boek over Frankfurter Brandeis aanraden. Nadat je dat hebt gelezen begrijp je ook eindelijk de uitspraak van Frankfurter tegen een gevluchte Pool, over de jodenvervolgingen in Polen, ‘I do not believe one word you’re saying’. Frankfurter verduidelijkte later ‘ik zei niet dat hij loog, ik zei dat ik hem niet geloofde’. M.a.w., naar mijn interpretatie, hij had dit niet verwacht.

        • Egbert Talens, Zutphen
          April 7, 2014 at 12:47 pm

          Mijn vraag staat onderaan bij de reacties op het artikel van EL over Nathan Birnbaum. Daarom schreef ik: … mijn vraag elders …

          Hoe luidt de titel van dat boek over Frankfurter en Brandeis? Ik zal nog wel wat zoekwerk verrichten, ook in samenhang met de namen Sherwood en Hopkins. Dat levert bijna altijd wel iets interessants op.

          • piterfries
            April 7, 2014 at 6:03 pm

            Herhaal die vraag dan even.

            Bruce Allen Murphy, ‘The Brandeis/Frankfurter Connection, The Secret Political Activities of Two Supreme Court Justices’, New York, 1983

            Robert E. Sherwood, ‘Roosevelt und Hopkins’, 1950, Hamburg (Roosevelt and Hopkins, New York, 1948)

            Lees dan ook even:

            Irwin F. Gellman, ‘Secret affairs, Franklin Roosevelt, Cordell Hull and Sumner Welles’, 1995, 2002, New York

            en:
            Sol Bloom, ‘The Autobiography of Sol Bloom’, New York 1948

            of

            Charles A. Lindbergh, ´The Wartime Journals of Charles A. Lindbergh’, New York, 1970,

            en, het beste,

            Harry Elmer Barnes, ed., ‘Perpetual War for Perpetual Peace, A critical examination of the foreign policy of Franklin Delano Roosevelt and its aftermath’, Caldwell, Idaho, 1953

        • Egbert Talens, Zutphen
          April 8, 2014 at 11:38 am

          @ piterfries: Hier nogmaals mijn vraag aan u, een vraag die eigenlijk thuis hoort onder het artikel over Nathan Birnbaum:

          Kunt u met feitelijke gegevens hard maken dát bij zionistische bijeenkomsten het verdrijven van de Palestijnen werd besproken en dát de stenografen daarbij de opdracht kregen de pen even niet te gebruiken?

          Voor uw beantwoording ervan bij voorbaat mijn dank, maar ik vrees dat een en ander, in samenhang met deze affaire c.q. materie, niet of nauwelijks met feitelijke gegevens te staven is. Maar laat ik niet op de zaken vooruit lopen.

          • piterfries
            April 8, 2014 at 1:28 pm

            Je kunt het lezen, met uiteraard bronvermelding, de heren zijn daar zeer zorgvuldig in, bij John J. Mearsheimer and Stephen M. Walt, ‘The Israel Lobby and U.S. Foreign Policy’, New York 2007.
            Aangezien de heren niet erg in aanzien stonden en staan bij zionisten is elke bewering van een bron voorzien.
            De lijst met bronnen neemt dan ook een zeer aanzienlijk deel van het boek in beslag.
            Helaas heb ik het boek nu niet bij de hand, de details kan ik dus niet geven, nu.

          • piterfries
            April 8, 2014 at 1:34 pm

            Nog even een toevoeging, ik zuig geen dingen uit m’n mouw, waar het hier om gaat was voor mij nieuw, ondanks dat ik heel wat literatuur over het ontstaan van Israel ken.
            Een opmerking in de genoemde richting van Weizmann vind je in de memoires van Samuel, maar die verwijst niet naar besprekingen waar het stenograferen werd gestopt.
            Maar voor een zionist en jood zijn de memoires van Samuel behoorlijk kritisch.

          • ReggieRoning
            April 8, 2014 at 2:27 pm

            Een PDF van dit boek kan men hier downloaden:
            mearsheimer.uchicago.edu/pdfs/A0040.pdf

  6. piterfries
    April 6, 2014 at 8:28 pm

    Ik vergeet de verandering, Boeing mag nu onderdelen leveren aan Teheran.
    Of Tel Aviv dit mene tekel begrijpt, het zal wel niet.

  7. April 7, 2014 at 12:01 am

    “1970, nu 35 jaar geleden”.
    Staat U mij dan wel toe dat ik op dit punt een kritische noot laat horen?

    • Aleid Blink
      April 7, 2014 at 9:34 am

      rjr, Leer dan wel eerst rekenen!

    • April 7, 2014 at 8:55 pm

      dat klopte niet inderdaad, is aangepast.

  8. April 7, 2014 at 12:47 pm

    Aleid of zal ik maar Engelbert zeggen, die haakjes staan er natuurlijk niet voor Jan met de korte achternaam.

    • Aleid Blink
      April 7, 2014 at 3:12 pm

      rjr, Gefeliciteerd! Eindelijk heeft u met uw gevit een keertje gelijk.

  9. Aleid Blink
    April 11, 2014 at 4:15 pm

    Tot mijn genoegen lees ik net in Trouw dat “de verzoeken die de Palestijnen hebben ingediend om zich aan te sluiten bij dertien internationale conventies zijn door secretaris-generaal Ban Ki-moon van de Verenigde Naties ‘in orde’ bevonden en geaccepteerd. Ban heeft alle 193 lidstaten van zijn beslissing op de hoogte gebracht.” Natuurlijk voert Israël weer drogredenen aan zoals dat Geneefse Conventies niet van toepassing zijn op de Westelijke Jordaanoever en de Gazastrook, omdat die gebieden niet als een universeel erkende staat worden gezien. Ook zou dit de vredesonderhandelingen
    bemoeilijken. Maar blijkt hieruit niet vooral weer opperduidelijk de angst van Israël deze strijd te verliezen en daarmee het eigen gezicht?

    Ik verheug me op het commentaar van Uri Avneri dat er zeker aankomt.

Comments are closed.