Tegen beter weten in

Alison-Weir

Alison Weir

De Amerikaanse journaliste Alison Weir heeft zich ten doel gesteld het Amerikaanse publiek te informeren over de situatie in Israël en de Palestijnse gebieden. Al bijna vijftien jaar is ze zich aan het verdiepen in de achtergronden van de Amerikaanse rol bij de totstandkoming en het in stand houden van Israël. Ze is president van The Council for the National Interest (CNI) en de oprichtster van de website If Americans Knew, een verzameling statistieken, achtergrondartikelen, kaarten en nog veel meer. Daarnaast is ze ook betrokken bij het Washington Report on Middle East Affairs, een tijdschrift/website gericht op het Midden-Oosten vanuit een Amerikaans perspectief (vanaf 1982).

Pas tegen het eind van 2000 begon ze zich serieus te verdiepen in het conflict. Dat was ten tijde van de Tweede Intifada (Palestijnse opstand). Al snel werd het haar duidelijk hoe eenzijdig de berichtgeving was. Ook zij was, als zoveel Amerikanen, eigenlijk nooit veel verder gekomen dan het boek en de film Exodus, die een enorme rol hebben gespeeld in de beeldvorming.

In 2000 kwam ze er echter al snel achter dat er veel niet klopte. Zo bleken veel Palestijnse kinderen door het hoofd geschoten te zijn en waren er al zeker 140 Palestijnen van alle leeftijden gedood, voordat het eerste Israëlische slachtoffer viel. En toch probeerden de mainstream media een beeld te schetsen van een Israël dat zich verdedigde en dat alleen uit vergelding handelde.

Weir gaf uiteindelijk haar baan op, reisde regelmatig naar het Midden-Oosten en begon te schrijven en lezingen te houden om het Amerikaanse publiek opmerkzaam te maken op hun aandeel in wat er in Israël/Palestina gebeurt.

Begin dit jaar kwam er dan een klein boekje van haar uit. Against Our Better Judgment is alleen al bijzonder vanwege de vorm. De tekst zelf beslaat nog geen honderd pagina’s met ruime interlinie en meer dan de helft van het boek bestaat uit noten. Die hebben de dubbele functie van het verantwoorden van praktisch elke uitspraak en een toegevoegde waarde voor wie iets meer wil weten. De tekst zelf is een compacte inleiding op de Amerikaans-Israëlische relaties gedurende de eerste helft van de vorige eeuw. Een tweede deel, dat de situatie tot de tegenwoordige tijd behandelt, is in de maak.

Theodor Herzl

Een korte inleiding tot het zionisme ontbreekt hier natuurlijk ook niet. Daarbij vallen twee zaken op: de ongelooflijke organisatie en de behandeling van Herzl. Herzl wordt alom gezien als de ideoloog van het politiek zionisme, zijn geschrift De Jodenstaat is hun Communistisch Manifest.

De aftrap was in 1897 met het Eerste Zionistische Congres. Toen werd ook de Zionistische Organisatie opgericht (vanaf 1960 werd dat de Zionistische Wereldorganisatie of WZO). In datzelfde jaar vertegenwoordigde de WZO al 117 organisaties, het jaar daarop al 900! Het is duidelijk dat Herzl slechts de spreekbuis was van een toen al machtig netwerk.

Gezien het aanzien dat Herzl nog steeds geniet in de zionistische kamp is het opmerkelijk dat hij in 1904 in armoede stierf, een jaar nadat hij had gepleit voor een joodse vestiging in Oeganda, slechts 44 jaar oud. Hoewel er al lang voor het officiële begin van de beweging enorme sommen gelds werden vrijgemaakt voor de kolonisatie van Palestina, werd de man die zijn hele leven aan dat ideaal had gegeven daarvoor niet beloond.

Zoon Hans werd, direct na de dood van Herzl, gedwongen besneden toen hij 15 jaar oud was. Zijn dochter Pauline stierf aan een overdosis morfine en zijn Hans pleegde daarop zelfmoord. De WZO bepaalde later dat de kinderen niet begraven zouden worden bij hun vader in Oostenrijk, doch in Frankrijk. Diezelfde WZO hield in de jaren veertig de publicatie tegen van een boek over de kinderen van Herzl. Om maar aan te geven hoe de eigen helden behandeld werden. Zoals we de hele twintigste eeuw zullen zien werd alles en iedereen ondergeschikt gemaakt aan de creatie van een joodse staat in Palestina.

Het blijft belangrijk te benadrukken dat het Israël dat we nu zien in korte tijd ontstaan is, ten koste van een reeds bestaande maatschappij. Tegen het eind van de 19e eeuw bestond de bevolking van Palestina voor 97% uit moslims en christenen, die samen 99% van het land bezaten.

De lobby

Alison Weir schrijft dat de Israël Lobby niet te vergelijken is met wat men over het algemeen onder een lobby verstaat. Het enorme aantal organisaties en verenigingen dat samenwerkt op nationaal en internationaal niveau duidt daar ook op. Hoewel er veel weerstand was tegen het zionisme in de Verenigde Staten groeide het aantal zionisten snel, van zo’n 20.000 in 1910 tot bijna een miljoen in 1948. Maar wat nog belangrijker was, er zaten zeer veel invloedrijke mensen tussen. Niet alleen zeer rijke mensen, maar ook advocaten, professoren, rechters, zakenmensen en politici.

Een belangrijke figuur in het Amerika van het begin van de vorige eeuw was Louis Brandeis, die het zelfs tot magistraat van het Hooggerechtshof zou schoppen. Deze overtuigde zionist was tevens een vriend van president Woodrow Wilson. Vanuit zijn positie was hij in staat mensen op sleutelposities te plaatsen. Brandeis was tevens lid van een geheim genootschap, de Parushim, met als oogmerk de zionistische agenda zowel nationaal als internationaal te promoten. Wanneer je zo tegen het belang in werkt van het land dat jouw salaris betaalt, moet je niet te veel naar buiten treden: “We moeten in stilte werken, via onderwijs en infectie“, zo beschreef iemand hun strategie.

In mei 1917 ontving de Amerikaanse regering een rapport waarin stond dat het Ottomaanse Rijk te bewegen zou zijn om te breken met Duitsland en apart vrede te sluiten met het Britse Rijk. Dat was voor de Britten een goed vooruitzicht, aangezien het zeker niet duidelijk was hoe de oorlog verder zou verlopen. Zo’n vrede zou echter betekenen dat Engeland geen zeggenschap over Palestina zou krijgen en er dus geen joodse staat kon komen.

Een protégé van Brandeis, Felix Frankfurter, maakte deel uit van de commissie om het voorstel te onderzoeken. Geen wonder dat het werd afgewezen. Ondanks het feit dat de Amerikanen in 1914 categorisch hadden verklaard neutraal te zullen blijven, waren ze vanaf april 1917 toch bij de oorlog betrokken geraakt. Er worden verschillende redenen aangegeven voor deze omslag, maar vast staat dat de zionisten alle invloed die ze hadden op de pers en in de politiek hebben aangewend om de Britten te steunen – door Amerika bij de oorlog te betrekken -, met als beloning Palestina. Deelname van de V.S. aan de oorlog bleek cruciaal voor de toekomst van het Midden-Oosten.

Het interbellum

Na de Eerste Wereldoorlog, met het Britse Mandaat voor Palestina en de forse emigratie van joden naar het gebied, werd er lange tijd minder nadrukkelijk gesproken over een joodse staat. Men had de Britten natuurlijk hard nodig, want de joden vormden nog steeds een kleine minderheid in Palestina. En in Amerika was er na de Eerste Wereldoorlog weinig sympathie voor militant nationalisme. De historicus Naomi Cohen beschrijft hoe de zionisten zich vooral toelegden op het uitbreiden van de joodse instituten in Palestina. Via onder andere scholen en synagogen werd wat hij noemt een “stil” zionisme verspreid.

Pas na de Palestijnse opstand van 1936-1939, toen de Britten inzagen dat er beperkingen gesteld moesten worden aan joodse immigratie, gingen de zionisten weer volop in de aanval. Dat leidde in 1942 tot de Biltmore Conferentie, waarin eindelijk onomwonden werd vastgelegd wat iedereen al wist: er moest en zou een joodse staat komen, men nam geen genoegen met een “joods thuis“.

Dit was het punt waar links en rechts samenkwamen, toen al werd de harde lijn vastgelegd die we tot op de dag van vandaag zien. Het was de reden dat Hannah Arendt het zionisme vaarwel zei en het leidde tot de oprichting van de anti-zionistische American Council for Judaism. De veelgehoorde leugen dat Israël de afgelopen 66 jaar alleen maar reageerde op agressie van buitenaf kan dan ook alleen geloofd worden door mensen die niets weten van de geschiedenis.

Harry Truman

Toen zionistische terreur de door de Tweede Wereldoorlog verzwakte Britten deden besluiten het mandaat terug te geven, kwam het beruchte verdeelplan van de Verenigde Naties op tafel. President Truman liet zich leiden door zijn politiek adviseur Clark Clifford, die beweerde dat Truman een herverkiezing wel kon vergeten zonder de joodse stem en joodse financiële steun aan zijn campagne. En om die te verdienen moest hij het verdeelplan steunen, hoe onrechtvaardig dat ook was voor de Palestijnen.

Wat minder bekend is over de stemming in de Algemene Vergadering over het verdeelplan is dat er in eerste instantie geen noodzakelijke twee derde meerderheid te vinden was. Het waren de zionisten die aandrongen op uitstel, zodat men tijd had landen onder druk te zetten om voor te stemmen. Een voorbeeld. De “rubberkoning” Harvey Firestone had grote invloed in Liberia en hij dreigde een forse uitbreiding van de activiteiten van zijn bedrijf terug te draaien indien Liberia niet voor zou stemmen. En Liberia gehoorzaamde.

Wat daarna volgde, wat in Israël de Onafhankelijkheidsoorlog heet, is door vele historici gedetailleerd beschreven. Lang voordat er sprake was van een Arabische aanval hadden zionistische milities vele bloedbaden aangericht in Palestijnse dorpen en waren er reeds tienduizenden Palestijnen verdreven. Uiteindelijk werden er minstens 750.000 Palestijnen verdreven en honderden dorpen met de grond gelijk gemaakt. Israël had opeens 78% van het land in bezit en weigerde desondanks z’n grenzen vast te leggen of zelfs een grondwet aan te nemen. Ook weigerde men in te gaan op de eis van de Verenigde Naties de Palestijnse vluchtelingen terug te laten keren naar hun huizen. De consequenties daarvan zijn nog elke dag merkbaar.

Minder bekend is dat zionistische terreurgroepen als de beruchte Irgun al sinds het eind van de jaren dertig ook in de Verenigde Staten actief waren. Zij hielden zich bezig met agressieve campagnes voor fondsenwerving, zonder duidelijk te maken dat het ging om fondsen waarmee de milities in Palestina werden gesteund. Daardoor werden zelfs mensen als Truman, Eleanor Roosevelt en Dorothy Parker op het verkeerde been gezet.

Een andere groep was het zogenoemde Sonneborn Institute. Dit was een tak van de paramilitaire Haganah, de voorloper van het huidige Israëlische leger. Zij hielden zich in de V.S. onder andere bezig met wapensmokkel. Ook hier ging het niet om mensen van de straat. Ten minste 30 tot 40 grote bedrijven hadden vertegenwoordigers van deze organisatie in hun gelederen. Zowel beschuldigingen van terrorisme als van wapensmokkel werden onder president Truman “slechts oppervlakkig onderzocht en zelden vervolgd” zoals de auteur Grant Smith schrijft.

Na de oorlog

Een bijzonder pijnlijke illustratie van de gewetenloze werkwijze van de zionisten blijkt ook uit hun houding ten opzichte van joden direct na de Tweede Wereldoorlog. De zionisten hadden het voor elkaar gekregen tegen het einde van de oorlog een eigen joodse brigade op te richten onder Britse vlag. Het waren deze soldaten die als eerste aanwezig waren in de kampen. Zij selecteerden daar mensen die een rol konden spelen in het zionistische project. Onder bedreiging werden deze mensen gedwongen mee te werken. De methoden varieerden van het onthouden van voedsel, het weigeren van een visum, tot het publiekelijk afranselen van een onwillige.

Een andere taak van de brigade was om joodse wezen op te snorren die verborgen zaten in kloosters of waren opgenomen door niet-joodse families. Veel mensen die deze kinderen onder hun hoede hadden genomen, beschouwden hen als hun eigen kinderen. Maar ze werden, als het moest met geweld, weggehaald bij de pleeggezinnen. Daarna werden ze in België in een weeshuis gestopt waar ze een zionistische opvoeding kregen, inclusief verplicht Hebreeuws. Het werd de  kinderen tevens verboden op zoek te gaan naar familieleden, want dan zouden ze waarschijnlijk in Europa willen blijven!

Karaktermoord

Wie nog twijfelt aan de macht van het zionistische netwerk,  moet de geschiedenis van Dorothy Thompson eens bestuderen. Zij stond lang bekend als een van de beroemdste journalisten van de 20e eeuw. Zij was de eerste journalist die door Hitler het land werd uitgezet en lang voordat anderen het doorhadden, waarschuwde ze al voor de man. Aanvankelijk stond zij ook positief tegenover het zionisme. Maar na de oorlog ging ze zelf een kijkje nemen in Palestina en begon ze te schrijven over het vreselijke lot van die honderdduizenden Palestijnse vluchtelingen en over het zionistisch terrorisme.

Er werd al snel een weergaloze campagne gelanceerd om deze ongewenste stem het zwijgen op te leggen. Ze werd overstelpt met hatelijke brieven, ze werd bij de New York Post ontslagen en in korte tijd verdwenen haar beroemde column, haar radioprogramma’s, haar lezingen. Tegenwoordig kent bijna niemand haar nog.

Alison Weir:

In de decennia daarna werden meer Amerikanen op dezelfde wijze uit de geschiedenis geschreven, raakten ze hun baan kwijt, werden hun carrières en levens verwoest; de geschiedenis werd verdraaid, herschreven, uitgewist; hypocrisie werd aangemoedigd, macht werd verbloemd, feiten werden vervangen door fraude.

De boodschap van Weir is volkomen duidelijk: alleen door meer kennis van de achtergronden kan men komen tot een beter begrip van wat er zich in Israël/Palestina afspeelt. Het is heel erg, maar het kan nog erger. Nu de macht van de Amerikaanse lobbygroep AIPAC haarscheurtjes lijkt te vertonen, zoekt Israël toenadering tot een land als Saoedi-Arabië. Wat kan daar voor goeds uit voortkomen?

Alison Weir, Max Blumenthal, Noam Chomsky en vele anderen spreken zich gelukkig nog steeds uit. Het lukt niet om iedereen het zwijgen op te leggen. Maar durven – of kunnen – de officiële media ooit het ware verhaal te vertellen?

Weir:

George Orwell schreef ooit: “Wie het verleden beheerst, beheerst de toekomst; wie het heden beheerst, beheerst het verleden.”

Misschien kunnen we door het verleden te herontdekken meer controle krijgen over het heden en daarmee de toekomst veilig stellen.

Engelbert Luitsz

weir_judgment

Alison Weir
Against Our Better Judgment
The Hidden History of How the United States Was Used to Create Israel

 

 

 

12 comments for “Tegen beter weten in

  1. Aleid Blink
    April 5, 2014 at 3:00 pm

    Veel dank voor deze aanvulling op de reeds aanwezige kennis. Steeds heb je het gevoel wel enigszins te weten hoe deze geschiedenis in elkaar zit, maar steeds weer duiken nieuwe details op. Het zionisme is een bodemloze put, waaruit onverdraaglijke stank oprijst. Hoelang zal men nog bereid zijn deze te verdragen?.

  2. April 5, 2014 at 4:11 pm

    Je wordt vaak niet vrolijk van geschiedenis. Denk maar eens hoe tijdens de tachtigjarige oorlog hollandse poortersvrouwen op de stadswallen gevangen genomen spaanse soldaten levend opensneden. Bah, dat deden onze voorouders dus.
    En hoe moet het nu verder met Israel. Laten we vooruitkijken en pleiten voor een stabiele situatie in het Midden Oosten.
    Terugzien op de geschiedenis van de 20e eeuw kan beter niet ten dienste staan van het openen van oude wonden. Laat dat duidelijk zijn.

  3. Aleid Blink
    April 5, 2014 at 6:31 pm

    rjr, Dit soort vooruitkijken is natuurlijk wel een manier om over de problematiek heen te kijken en ik verdenk u ervan dat dit is wat u wilt: de aandacht afleiden van Israël en de bandieten die deze staat leiding geven. Bovendien is wat wij op school geleerd hebben over 80-jarige oorlog vooral een verhaal dat van Nederland een natie moest maken, m.a.w. min of meer een mythe, zoals er zovele zijn.

    Wat betreft het voorbeeld dat u hier aanhaalt, geeft dit niet aan dat een bezetting oorzaak is van een ongelofelijke haat bij de bevolking die ervan te lijden heeft! Is dat nu niet precies waar tegen onze kritiek op Israël zich richt? De ogen hiervan afwenden is een kwalijke zaak en dat moet dan ook niet bepleit worden.

  4. April 5, 2014 at 6:51 pm

    Aleid, om de problmatiek op te lossen moet je wel over het verleden heen kunnen stappen. Ik heb het als kind als een enorme shock ervaren dat de PLO gemoord heeft in de Israelische Olympische ploeg. Als ik hier in was blijven hangen dan zou ik er nooit toe komen om een vredesdenken voor het Midden Oosten te laten prevaleren.

    • Aleid Blink
      April 6, 2014 at 9:32 am

      rjr, Onzin, over zoiets heenstappen is natuurlijk nodig, maar daar ben je er niet mee. Beter zou zijn ook oorzaak en gevolg te leren kennen, waardoor wezenlijk begrip over het waarom ervan kan ontstaan. Het probleem is dat de zionisten hun misdaden niet willen erkennen en als verontschuldiging daarvoor met het vingertje naar de ander blijven wijzen. Je kunt zoveel aan vredesdenken doen als je wilt en jezelf daarvoor op de borst kloppen, maar zonder die erkenning blijft dit illusoir. Die kwestie in München staat niet op zichzelf.

      • Egbert Talens, Zutphen
        April 6, 2014 at 12:21 pm

        Die kwestie in München… Het was geen PLO-actie, maar ik praat die actie daarmee niet goed. Een actie door desperate lieden, niet gericht op moord; gijzelneming was het doel. Mede door toedoen van de Israelische regering, werd het een bloedbad: van onderhandelen met die gijzelnemers kon en mocht geen sprake zijn. Het had anders kunnen lopen, maar dan door wél te onderhandelen. Dit betekent echter het erkennen van een zekere legitimiteit aan Palestijnse zijde, wat volstrekt ondenkbaar is aan/van politiek-zionistische kant…, Shin Bet, Mossad…
        Ja, dus: ‘München’ staat niet op zichzelf; une mer à boire…

  5. April 6, 2014 at 2:27 pm

    Egbert, voordat de Israelische regering zich er mee kon bemoeien waren de eerste doden al gevallen. En een geplande weloverwogen aktie van desperate lieden daar geloof ik hier niet in.
    Maar ik blijf er dus niet in hangen. Niet in de kutstreken van de Arabieren noch in de kutstreken van anderen. Als je oplossingsgericht wil zijn moet je kansen laten prevaleren en—daar komt ie…de strijdbijl dusdanig begraven dat niemand hem meer op kan graven. Dat lukt je dus niet als je de haat niet overboord kunt zetten.

    • Aleid Blink
      April 6, 2014 at 5:20 pm

      rjr, uw antwoord aan de heer Talens was te verwachten: Israël moet koste wat het kost vrijgepleit worden van alle misdaden die het op z’n geweten heeft. De ogen hiervoor sluiten is wat het is en heeft dus niets met zgn. oplossingsgerichtheid van doen en de kritiek van de heer Talens e.a. evenmin met haat. Als je geen strijdbijl hebt kan je die ook niet begraven en degene die i.c. deze wel heeft weigert dit categorisch.

      • Egbert Talens, Zutphen
        April 6, 2014 at 6:37 pm

        Deze reactie van u waardeer ik zeer, mevrouw Blink. Verder kan ik mij weinig voorstellen m.b.t. ál datgene waar rjr al dan niet in gelooft. Ik durf wel aan te nemen dat deze persoon totaal geen weet heeft van de brief die op het lichaam van een van die Palestijnse desperado’s werd gevonden, een brief die in de westerse pers (óók) niet ter sprake kwam. Zoals ik in mijn boek, op pag. 294, vermeld, betrof het als het ware een laatste wilsbeschikking waarmee de kapers bij voorbaat hun verontschuldigingen uitspraken voor de angst, de pijn, de woede en — eventueel — de dood en het verdriet daarover, die mogelijkerwijs het gevolg van hun kapingsactie in München zouden zijn…

        Deze gegevens, en meer, kan men vinden in het boek van Sami Hadawi, ‘Bitter Harvest’, 4e herziene druk, maart 1983, op pag. 189.

        • April 7, 2014 at 12:05 am

          Een sentimentele terrorist.of zoiets dus.
          Het moet toch allemaal niet gekker worden.

      • April 7, 2014 at 12:17 am

        Er zijn inderdaad personen die cathegorisch weigeren om de strijdbijl te begraven.Die blijven maar iedere dag raketten afschieten. En als je dan een keer in de 5(?) jaar daar bommen naar toestuurt dan beginnen een vrachtje betweters weer te zeuren. Het valt waarlijk niet mee.

Comments are closed.