Israëlisch onderhandelen

PalestineUN

De Verenigde Staten lijken niet in staat de Israëlische uitputtingsslag het hoofd te  bieden. John Kerry wordt keer op keer vernederd, de Palestijnen zouden akkoord moeten gaan met een verlenging van de besprekingen, zodat Israël nog zes maanden door kan gaan met huizen bouwen in bezet gebied en de burgerbevolking terroriseren.

De methode is bekend: steeds met nieuwe eisen komen, de tegenstander het bloed onder de nagels vandaan halen en net zolang doordrammen tot de ander het opgeeft of toegeeft. Die methode is niet veranderd sinds het ontstaan van Israël, alleen zijn het steeds andere slachtoffers.

De Amerikaanse spion die opeens Israëliër werd

Een dieptepunt is het koppelen van de vrijlating van de spion Jonathan Pollard aan het “vredesproces”. De daden van deze man hebben helemaal niets te maken met de Palestijnen. Er gingen al vaker geruchten dat Israël de vrijlating van Pollard, die een levenslange gevangenisstraf in de V.S. uitzit, als voorwaarde stelde voor enige concessie ten opzichte van de Palestijnen. Het is een lang verhaal, dat je redelijk accuraat op WikiPedia na kunt lezen, maar enkele feiten over deze spion zijn van belang in dit verband.

Ten eerste was Pollard een Amerikaan toen hij spioneerde, aangehouden en in 1987 berecht werd. De leugenachtigheid van het zionistische regime wordt hiermee wel erg duidelijk aangetoond. In 1995 werd hij officieel ingelijfd in de joodse staat, zodat hij beter in de propaganda paste, maar pas jaren later gaf Israël toe dat zij informatie van hem hadden gekocht. Israël eiste bovendien dat de Israëlische medewerkers van Pollard buiten schot zouden blijven. Een van die medeplichtigen, die naar Israël kon vluchten, kreeg daar zelfs een belangrijjke baan aangeboden. Israël weigerde uitzetting, totdat het Amerikaanse Congres dreigde de steun aan Israël te stoppen. En dat hielp. Je vraagt je af hoe het in hemelsnaam mogelijk is dat die troef niet vaker ingezet is.

Ware vriendschap

We hebben het hier over Israëls meest trouwe bondgenoot, waarschijnlijk zelfs de enige bondgenoot die ze hebben. Het schofferen van vrienden en bondgenoten is niet bepaald nieuw. Dus waarom trapt Obama/Kerry er opnieuw in? Is het toch de angst voor de chaos die Israël in het Midden-Oosten kan bewerkstelligen? Pollard zou eind volgend jaar zowiezo vrijkomen, dus het circus van premier Netanyahu is alleen bedoeld om de onderhandelingen verder te ondermijnen.

En wat doet Israël nu er een akkoord is over de spion? Enkele uren later komt het bericht dat er nog eens ruim 700 units worden bijgebouwd in Gilo, een deel van Jeruzalem in Palestijnse gebied. Vorig jaar werden er hier ook al bijna 900 units toegezegd, als “compensatie” voor het vrijlaten van een aantal Palestijnse gevangenen.

Vorige week nog maakten de Verenigde Staten zich opnieuw belachelijk door als enige land tegen te stemmen bij resoluties in de Mensenrechtenraad van de Verenigde Naties die Israël scherp veroordeelden wegens onder andere het schenden van mensenrechten. Je vraagt je elke keer weer af hoe lang Israël nog door kan gaan op deze voet, maar dat vraagt men zich al vanaf 1948 af. Ze komen er nog steeds mee weg.

Verenigde Naties

De Palestijnse president Abbas maakte bekend dat hij 15 overeenkomsten heeft getekend voor Palestijnse deelname aan diverse organen van de Verenigde Naties. Het is maar de vraag of hij zijn gezicht hiermee nog kan redden. Iedereen weet dat het Israël nooit ernst was met de besprekingen. Het aantal nieuwe woningen steeg met meer dan 100% sinds het begin van het overleg, midden vorig jaar. En in de tussentijd zijn er ook tientallen Palestijnen doodgeschoten en honderden opgepakt.

Voor Kerry en Netanyahu een goed excuus om de schuld bij de Palestijnen te leggen. Kerry heeft als reactie op het initiatief van Abbas zijn bezoek aan Jeruzalem en Ramallah afgezegd. In het artikel in Haaretz noemt Kerry alleen de Palestijnen bij naam, zij zouden zich niet aan de afspraak hebben gehouden. Geen woord over wat Israël allemaal heeft uitgespookt de afgelopen zes maanden (en 66 jaar).

Er is geen bezetting

Voor de zionisten is er geen sprake van bezetting. Het land behoort hen toe en de oorspronkelijke bevolking moet maar verdwijnen. Het zijn de Palestijnen die het land hier en daar nog bezet houden, niet de joden. De gedachte die her en der leeft dat een einde aan de bezetting een eind zou maken aan de problemen in het gebied, vind ik tamelijk onnozel. Die visie gaat totaal voorbij aan het wezen van het politiek zionisme, dat dankzij David Ben-Goerion ook nog eens versterkt wordt door religieuze extremisten.

Voorlopig lijkt het erop dat de Amerikaanse regering Israël hoe dan ook de hand boven het hoofd blijft houden. De Amerikanen zijn niet onwetend. Misschien is angst de eigenlijke reden. Recentelijk verschenen er boeken van John Judis en Alison Weir over de periode van vlak na de Tweede Wereldoorlog, toen David Ben-Goerion de staat Israël uitriep.

De invloed die zionistische lobby’s toen al hadden op het machtigste land ter wereld is ronduit griezelig. Daar ligt hoogstwaarschijnlijk de sleutel tot begrip van de huidige gang van zaken. De lobby’s zijn alleen maar sterker geworden en Israël is een kernmacht geworden. Een kernmacht die in staat is de publieke opinie in het Westen wijs te maken dat ze bedreigd wordt door stenengooiende kinderen. Als dat geen teken van macht is, dan weet ik het niet meer.

Engelbert Luitsz