Undercover tussen de Palestijnen

undercover_palestine

Undercover-agenten pakken Palestijnen op

Israël maakt gebruik van undercover-agenten om informatie in te winnen over Palestijnen. Het is een zeer goed georganiseerd systeem en er lekt slechts af en toe informatie over naar buiten van ex-medewerkers, zoals de Middle East Monitor deze week meldde.

Er zijn verschillende undercover-units, elke Israëlische veiligheidsdienst heeft er een. Deze mensen gaan gekleed als Arabieren en spreken Arabisch. Voorafgaand aan een militaire operatie mengen ze zich onder de Arabische bevolking en zijn zo onderdeel van de operatie. Ze geven informatie, zoeken individuen op en kidnappen of vermoorden mensen.

Ze leren de accenten van de verschillende dorpen en de gebruiken van de stammen tijdens een zestien maanden durende training, waarbij uiteraard ook diverse vechttechnieken op het programma staan. Deze mensen zijn ook bijna altijd gewapend. Ze werken nauw samen met de grenspolitie en de Israëlische binnenlandse veiligheidsdienst, de Shabak.

Voordat de Gazastrook werd afgesloten waren ze ook daar actief, tegenwoordig zitten ze op de Westelijke Jordaanoever en in Oost-Jeruzalem.

Dit is dus een heel andere categorie dan de Palestijnen die ofwel vrijwillig, ofwel onder dwang collaboreren met de vijand. Het gaat hier om goed opgeleide mensen die onderdeel zijn van de bezettingspolitiek.

Wie werpt de eerste steen?

Het is maar zeer de vraag of deze agenten daadwerkelijk op zoek zijn naar stenengooiers. Het lijkt er meer op dat het hen te doen is een algemeen gevoel van angst en wantrouwen te creëren. Een peperdure opleiding staat in geen verhouding tot de kinderen die op traangas en kogels reageren met wat stenen.

Enkele jaren geleden kwam definitief vast te staan dat Israëlische agenten zich onder de demonstranten van vreedzame protesten mengen en zelf met stenen beginnen te gooien. Daarmee het leger een excuus biedend om flink uit te pakken en willekeurige arrestaties te verrichten. Het was al heel lang bekend van ooggetuigen, maar men wilde het (in Israël) maar niet geloven. Pas zeven jaar later bekende een officier van een elite-eenheid dat zijn mannen de demonstraties hadden geïnfiltreerd als onderdeel van hun opdracht.

Met name het dorp Bil’in heeft een lange traditie van protest, waarbij de nadruk ligt op geweldloosheid. Toen men daar de onbekenden die met stenen gingen gooien aansprak op hun gedrag, haalden de mannen handboeien tevoorschijn en werden de mensen die commentaar hadden op de stenengooiers gearresteerd!

In het geval van de demonstraties bij Bil’in ging het om leden van de Metzada-eenheid. Leden van deze groep zijn ook bekend vanwege het mishandelen van gevangenen en zelfs het vermoorden van twee gevangenen.

Een treurige balans

Ook hier is het moeilijk te geloven dat het echt om veiligheid gaat. Een belangrijk exportproduct van Israël is expertise op het gebied van beveiliging. De enige logische verklaring voor de investeringen in dit soort elite-eenheden is dan ook dat de Palestijnen de perfecte proefkonijnen vormen om ervaring op te doen en technieken te verbeteren. Het Westen koopt deze expertise dan weer voor veel geld in, ook al mopperen ze voor de vorm af en toe nog een beetje over de nederzettingen.

De Palestijnse gebieden worden naast de “officiële” Israëlische terreur ook nog eens belaagd door de Israëlische “maffia”. Onlangs werd in Tulkarem een grote drugsfabriek ontdekt voor de fabricage van heroïne en cocaïne. Aangezien dit door de Palestijnse veiligheidsdienst werd ontdekt is het uitgesloten dat er een grondig onderzoek zal komen om te kijken of de Israëlische regering niet zelf betrokken is bij deze lucratieve handel. Ongetwijfeld hebben we hier te maken met de meest morele maffia ter wereld naar goed zionistisch gebruik, maar toch…

Een andere interessante business is orgaanroof. Toen een Zweeds dagblad in 2009 een artikel publiceerde over geroofde organen van gedode Palestijnen, brak de hel los. Je mag Israël niet eens beschuldigen van het vernielen van Palestijnse huizen, ook al staan er praktisch elke dag foto’s van op internet. Dus laat staan orgaanroof, dat is bloedlaster, één van de stokpaardjes om critici de mond te snoeren.

Toen de vermaarde journalist Jonathan Cook hierover wilde schrijven in The Guardian, merkte hij hoe ook deze kritische krant doodsbang was voor de toorn van de zionisten. Maar naar later bleek was het al zeker sinds 2000 in Israël bekend, negen jaar voordat het Zweedse artikel verscheen! En toch moord en brand schreeuwen en alles ontkennen. Uiteindelijk beloofde Israël een deel van de organen terug te geven aan de familie van de overledenen.

Nederlandse struisvogels

Net als bij de demonstraties, oorlogsmisdaden of martelingen wordt alles in alle toonaarden ontkend en wordt er zelfs gedreigd met juridische stappen tegen hen die zich schuldig zouden hebben gemaakt aan bloedlaster. En keer op keer blijkt uiteindelijk dat het allemaal waar is.

Of de beerput ooit eens helemaal open gaat is maar de vraag, maar met alles wat we al weten is het onvoorstelbaar dat zelfs de PvdA een SGP-motie steunde om de handel met Israël verder aan te moedigen, in plaats van resoluut te stoppen. Christendom en “links” hebben niet per se iets met ethiek, zo blijkt wel weer. Misschien moeten we die kaaskoppen maar helemaal vergeten en hopen dat er meer Marokkanen komen die hun mond wel open durven doen.

Engelbert Luitsz