Sport en bezetting

palestino

De shirts van de Chileense voetbalclub Palestino

Sport, en zeker voetbal, maakt veel los. Naast het aanwakkeren van nationalistische gevoelens schept sport een klimaat waarin hooliganisme en racisme gedijen. Daarnaast is het ook vaak een bron van positieve emoties, het geeft zelfvertrouwen als je wint, je bent trots op de spelers van jouw club, of op het land dat ze vertegenwoordigen. Ik moet niets van mensenmassa’s hebben, maar mensen die het ervaren hebben zeggen dat het iets vreemds met je doet als je opgaat in de groep, anoniem wordt. De documentaire ‘De superjoden van Ajax‘ van Nirit Peled geeft daar een paar mooie voorbeelden van. En keer op keer zien we dat mensen die normaliter een pilsje met elkaar zouden drinken, opeens als aartsvijanden tegenover elkaar staan bij belangrijke wedstrijden. Emotie als catharsis, even bevrijd van het juk van de rede.

Emotie

Toen de regisseur Otto Preminger het boek Exodus van Leon Uris verfilmde, koos hij voor de scene waarin David Ben-Goerion zijn beroemde speech houdt en de staat Israël uitroept, niet voor de historische locatie in Tel Aviv, doch voor het Russian Compound in Jeruzalem. Door middel van een list – een loterij – wist hij tienduizenden figuranten bij elkaar te krijgen op het plein. De acteur die Ben-Goerion speelde kon echter niet het juiste enthousiasme opwekken met zijn historische boodschap, waarop Preminger de massa voorhield dat de man die op het balkon zou verschijnen kwam vertellen dat het Israëlische elftal met 3-0 van Italië had gewonnen. Dat was een schot in de roos. De uitzinnige massa zorgde voor een indrukwekkend stukje filmgeschiedenis*.

De ‘ontsporting’ van Palestina

Gezien de functie van sport in het sociale leven is het ook duidelijk dat je een volk hard kan treffen door ze in die sport, die nationalistische symboliek, aan te pakken.

Eind januari kwamen twee Palestijnse voetballers terug van een training, Jawhar Nasser Jawhar, 19 jaar, en Adam Abd al-Raouf Halabiya, 17 jaar. Toen ze een checkpoint naderden werden ze beschoten en met politiehonden aangevallen. Beiden werden meerdere keren in hun voeten geschoten. Geen van beiden zal ooit nog kunnen voetballen op enig niveau.

Dit zijn slechts de meest recente slachtoffers van het Israëlische beleid om voetballers van het nationale team uit te schakelen. In de afgelopen vijf jaar zijn er verschillende in de gevangenis gezet, beschoten en zelfs vermoord. Het is slechts één van de vele manieren die de joodse staat inzet om de Palestijnse samenleving te ontwrichten. Nu gaan er dan eindelijk stemmen op om Israël uit de FIFA te zetten, maar of dat gaat lukken is natuurlijk weer de vraag.

Daarnaast worden ook andere atleten stelselmatig gefrustreerd in de uitoefening van hun sport. Ze krijgen geen toestemming de Gazastrook of de Westelijke Jordaanoever te verlaten en trainers of coaches mogen vaak weer niet binnen. Bedenk nog eens even hoe men hier moord en brand schreeuwde toen een Israëlische speler van Vitesse niet mee kon naar de Verenigde Arabische Emiraten. Tot in de Tweede Kamer werd dit aangekaart!

In 2012 werd er een brief aan Michel Platini, de president van de UEFA, gestuurd, ondertekend door onder anderen Eric Cantona, om de Palestijnse voetballer Mahmud Sarsak vrij te krijgen die in hongerstaking was gegaan. Daarin werd Israël beschuldigd van racisme en het schenden van mensenrechten. Maar in 2013 ging daar het EK onder de 21 gewoon van start.

Adam.1

Adam Abd al-Raouf Halabiya

Zwijgen is toestemmen

Zowel Johan als zoon Jordi Cruijff hebben goede banden met Israël. Het eerste Cruyff Court in het Midden-Oosten kwam in Tel Aviv, een locatie die al duidelijk maakt waar de meester staat. Het witwassen van de bezetting. Jordi is technisch directeur bij de voetbalclub Maccabi Tel Aviv. Vooral van de legende Johan zou je hopen dat hij zijn invloed aanwendt om de misdaden tegen voetballers aan de kaak te stellen, maar ik heb daar niets over kunnen vinden.

palestinian-jaserfootball

Jaser, 16 jaar oud, kreeg een kogel van een machinegeweer in zijn lever terwijl hij aan het voetballen was.

De hoop

Het zijn andere legendes als Eric Cantona, Lionel Messi en Christiano Ronaldo die niet bang zijn zich uit te spreken. In Chili had Palestino, de voetbalclub van de grote Palestijnse gemeenschap aldaar, de 1 op z’n shirts de vorm gegeven van het Palestina van voor de creatie van Israël. Joodse organisaties protesteerden, de Chileense voetbalbond verbood de shirts en gaf de club bovendien een boete. Zo simpel als het verbieden van kritiek op Israël is, zo moeilijk is het de joodse staat ter verantwoording te roepen.

De Palestijnen hun (sport)helden afnemen is een van de meest naargeestige trekjes van het zionistische bewind. Het treft de gemeenschap in het laatste wat ze nog hebben: hoop. Palestijnse kinderen die protesteren worden zonder pardon doodgeschoten en zij die niets ondernemen tegen de bezetting, doch integendeel alleen iets positiefs voor hun eigen mensen proberen te doen, worden in de voet geschoten, onklaar gemaakt, voor het leven verminkt. Met steeds minder hoop en steeds meer terechte verbittering moeten we niet verbaasd zijn indien wanhoop ooit weer wordt omgezet in daden. Want wat maakt het nog uit als je toch altijd schuldig bent, wat je ook doet?

Engelbert Luitsz

* Herman Cohen, Jood in Palestina, 1995

10 comments for “Sport en bezetting

  1. March 4, 2014 at 7:31 pm

    Ik kan niet geloven dat de israelische militairen zonder enige aanleiding schieten. Ik ga er vanuit dat ze uitgedaagd zijn,of anderszins getriggerd. Wat was het Israelich antwoord op het bezwaar van de voetballers?

    • March 4, 2014 at 7:39 pm

      Er zijn kinderen van 13 op klaarlichte dag doodgeschoten, omdat ze te dicht bij een hek kwamen of zo. Alles wat jij niet wenst te geloven gebeurt.En nog veel meer.

      • March 4, 2014 at 10:08 pm

        Ik weet wel dat er ongelukken gebeuren omdat er soldaten zijn die niet verantwoord met vuurwapens omgaan. Dat wel.

        • March 4, 2014 at 11:45 pm

          Het zijn geen ongelukken. Voor koelbloedige moord is de beschuldiging op z’n best “verkeerd gebruik van een dienstwapen”.Als het al tot een rechtszaak komt.

          • March 5, 2014 at 7:00 pm

            Je hebt waarschijnlijk niet zelf in het leger gezeten.
            Misschien zou het dan duidelijker voor je zijn geweest.

  2. Aleid Blink
    March 4, 2014 at 8:13 pm

    Geloven, of in dit geval niet geloven is een zwak argument, dat alleen gebruikt wordt door mensen die niet direct met de situatie ter plaatse op de hoogte zijn. Want het is aan alle kanten duidelijk dat in de bezetten gebieden voortdurend om vrijwel niets ook met scherp op kinderen of jongelui wordt geschoten. Feit is dat de soldaten, ondanks hun zware, beschermende kleding, helmen en kogelwerende vesten, bang zijn, bang voor ongewapende mensen, bang voor kinderen, bang gemaakt door halve waarheden en leugens, zo bang dat zij situaties verkeerd inschatten.

    Ik stond eens bij Halhul, een soort voorstadje van Hebron, genietend van de vroege morgenzon, ontspannen keuvelend met mijn Palestijnse gastheer, te wachten op een taxi, toen er een jeep vol soldaten langsreed. Deze stopte een eindje verder en reed in volle vaart achteruit naar het kruispunt waar ik stond. Daar stopte hij en de soldaten sprongen eruit, sloten hun vesten en maakten hun uzi’s klaar voor gebruik. Tot mijn grote verbazing begon een van hen stap voor stap de straat in mijn richting over te steken. Halverwege gekomen riep hij mij toe: “Are you in danger?” Ik antwoordde: “No, not at all, why do you think so.” Ik antwoordde dat ik was waar ik wilde zijn. Blijkbaar dachten ze dat ik een verdwaalde settler was, ondanks dat ik daar toch duidelijk zichtbaar ontspannen stond. De situatie werd bijna komisch toen even later een auto van Terre des Hommes langsreed en op een liftgebaar van mij stopte. Ik holde naar de auto en riep door het open raam: “Thank God you are here. I don’t feel safe with these soldiers around.” De beide inzittenden schoten in de lach toen ze me dit hoorden zeggen want ook zij dachten dat ik een settler was en die wilden zij liever niet meenemen, aangezien zij werkelijk gevaarlijk zijn.

    Het zijn het leger en de gevaarlijke kolonisten die door het leger beschermd worden, die provoceren, niet de Palestijnen. Hen wordt het leven continue zuur gemaakt, met de bedoeling dat zij “uit zichzelf” vertrekken.

    • Piet
      March 6, 2014 at 1:05 pm

      Wat een rare opmerking trouwens “Thank God you are here. I don’t feel safe with these soldiers around.”, dat was cynisch bedoeld neem ik aan. Ik kan die mensen van Terre des Hommes wel begrijpen dat ze hierom moesten lachen. Waarom stopten ze trouwens als ze dachten dat je een settler was en die liever niet meenemen. Erg warrig.

      • Aleid Blink
        March 6, 2014 at 1:46 pm

        Piet, Die opmerking is alleen raar voor iemand die geen ervaring heeft met zo’n situatie. Het is dan ook precies wat ik probeer te beschrijven: een verwarde situatie. Zwaarbewapende soldaten die bang zijn, zijn gevaarlijk en schieten om niks en doden zelfs kinderen. Natuurlijk is zo’n toestand bedreigend. Mijn aanwezigheid op dat punt was de reden dat die soldaten daar stopten. Daarom was het belangrijk dat ik daar snel wegkwam, niet eens zozeer voor mijn eigen veiligheid, maar vooral voor die van de mensen om mij heen.

        De mensen van Terre des Hommes lachten uit opluchting. Het was niet dat ze, als ik wel een let wel vrouwelijke settler was geweest, me daar hadden laten staan, maar ze waren opgelucht dat het om iemand ging die niet vijandig staat t.o. de plaatselijke bevolking.

  3. Piet
    March 6, 2014 at 12:50 pm

    In het verhaal over de twee voetballers ontbreekt de verklaring van de Israëlische grenspolitie dat de twee een bom hadden gegooid. Volgens het artikel op thenation.com (zie link in artikel), wordt het verhaal van de jongens tegengesproken door de betrokken soldaten. http://www.haaretz.com/news/middle-east/1.572103

    • March 6, 2014 at 1:48 pm

      Doe niet zo achterlijk, Piet. Denk je nu echt dat ze naar het Hadassah-ziekenhuis zouden zijn gebracht voor behandeling als ze werkelijk met bommen hadden gegooid? Palestijnen worden voor veel minder vermoord.

Comments are closed.