Amnesty, Richard Falk, Yasser Arafat

amnesty_og

Amnesty International: schietgrage soldaten

Een net verschenen rapport van Amnesty International over de situatie van Palestijnen op de Westelijke Jordaanoever krijgt gelukkig veel aandacht. Het persbericht Amnesty: Israël doodt moedwillig Palestijnen werd in ieder geval door de Volkskrant, het AD en zelfs De Telegraaf overgenomen. Het gaat vooral om de gewelddadige reactie van Israëlische soldaten op vreedzame demonstranten. Het lijvige rapport, genaamd TRIGGER-HAPPY, ISRAEL’S USE OF EXCESSIVE FORCE IN THE WEST BANK (PDF), gaat zeer gedetailleerd in op een aantal zaken die ter plekke zijn onderzocht. Het komt op een goed moment, nu Israël weer druk aan het stoken is in Syrië en Libanon en de druk op de ketel houdt met betrekking tot Iran, in de hoop dat de wereld even het lot van de Palestijnen vergeet.

Bij de verschrikkelijke beelden van het “onofficiële” vluchtelingenkamp Yarmouk bij Damascus moeten we niet vergeten dat hier meer dan honderdduizend Palestijnen verblijven. Overlevenden en hun nakomelingen van de ramp van 1948, toen zo’n 750.000 Palestijnen door de zionisten werden verdreven. De geijkte reactie van de Israëlische woordvoerders op het rapport van Amnesty, dat er elders ergere dingen gebeuren, moet dan ook aangevuld worden met de opmerking dat Israël zelf rechtstreeks verantwoordelijk is voor veel van die “ergere dingen”. In Syrië, Libanon en de rest van het Midden-Oosten.

Er zijn veel meer doden en gewonden gevallen dan in het persbericht vermeld worden, maar het gaat hier om een bepert aantal goed gedocumenteerde gevallen die zelf onderzocht zijn, om de kans te verkleinen dat de propaganda zich weer gaat vastbijten in een paar onduidelijkheden, om zo – door associatie – de rest van het rapport te ondermijnen.

Wat opvalt is de leeftijd van de slachtoffers. Het rapport bevat veldonderzoek van 22 Palestijnse burgers op de Westelijke Jordaanoever die gedood zijn door Israëlische soldaten in 2013. 261 Palestijnen, waaronder 67 kinderen, zijn gewond geraakt, doordat er met scherp geschoten werd, in de periode 2011-2013. Het aantal moorden en verwondingen was een flinke toename ten opzichte van eerdere jaren. In de meeste gevallen ging het om mensen onder de 25, inclusief vier jonge kinderen.

Het totale gebrek aan respect voor de levens van Palestijnen blijkt niet voor niets al uit “schietgraag” in de kop. Soldaten hoeven nooit verantwoording af te leggen voor hun daden, hoewel er in sommige gevallen, waarbij bijvoorbeeld kinderen in de rug werden geschoten, sprake zou kunnen zijn van oorlogsmisdaden. Sinds 1987 is er niet één soldaat veroordeeld voor het met opzet doden van een Palestijn.

Het rapport eindigt met een oproep aan de Verenigde Staten, de EU, de Europese lidstaten en andere landen om geen wapens of ander militair materieel meer te leveren aan Israël. Gezien het bezoek van Merkel, waarbij ze ook nog eens de afspraak die stond met de Palestijnse Autoriteit heeft afgezegd, is de kans niet groot dat hier gehoor aan gegeven wordt. Maar een rapport als dit kan toch helpen weer een aantal mensen over de streep te trekken. De reacties die ik tot nu toe las en hoorde uit het zionistische kamp maken alleen Israël ongeloofwaardig, niet Amnesty.

Richard Falk: Apartheid

Richard Falk, de speciale rapporteur voor de V.N. met betrekking tot de mensenrechten in de Palestijnse gebieden, neemt na zes jaar afscheid. In zijn laatste verslag laat hij er geen misverstanden over bestaan: Israël maakt zich schuldig aan etnische zuivering en Apartheid. Ook hij heeft het over het buitensporige geweld, er is altijd enige overlap met rapporten als die van Amnesty, maar bij hem spelen de criminele blokkade van de Gazastrook en de segregatie langs etnische lijnen een belangrijke rol. De Afscheidingsmuur, waarmee weer een enorm stuk Palestijns land wordt gestolen, de joodse koloniën die, strategisch geplaatst, voor een totale ontwrichting van de nog overgebleven Palestijnse samenleving moeten zorgen en de maar voortgaande sloop van Palestijnse huizen waarmee zonder pardon in één keer tientallen families op straat komen te staan. “Op straat” is hier een eufemisme, daar mogen ze niet eens komen, ze moeten maar zien hoe ze zich redden.

Een nieuwe wet, die onderscheid maakt tussen moslims en christenen, past ook in dat rijtje. Formeel is het om de christelijke Palestijnen beter te laten integreren in de Israëlische maatschappij, maar in de praktijk zal het verdere discriminatie van de moslims betekenen, aangezien er zo’n 160.000 christenen leven en meer dan één miljoen moslims. Verdeel en heers, dat is de methode die al 65 jaar met succes wordt toegepast.

Falk, zelf joods, is jarenlang op allerlei manieren tegengewerkt en belasterd door het zionistische netwerk. Het is een loodzware taak, dus ik ben benieuwd of zijn opvolger in staat zal zijn zijn rug recht te houden.

Arafat: moord op bestelling

Ik heb er niet veel van in het nieuws gezien, maar de journalist Richard Silverstein schreef onlangs een stukje over een beslissing van het Israëlische kabinet om Arafat te vermoorden. Naast de documentaire The Gatekeepers is er ook een boek uitgekomen met interessante informatie. Opnieuw duikt hier de naam op van de onlangs overleden Ariel Sharon, oorlogsmisdadiger of briljant strateeg, afhankelijk van de krant die je leest. Sharon was in 2003 voorzitter van het kabinet toen er gesproken werd over hoe men van Arafat af kon komen. Volgens Silverstein kreeg Sharon carte blanche en ruim een jaar later was Arafat dood.

En vandaag…

Afgelopen nacht werd weer een Palestijn gedood*. Deze keer in het dorpje Birzeit. Om drie uur ‘s nachts bestormde een groep soldaten het huis om een activist op te pakken die verdacht werd van terroristische activiteiten. De man wist zich in het huis te verschansen, waarna het huis met granaten onder vuur werd genomen en in brand vloog. Hij overleed als gevolg van een hoofdwond door een granaat. Deze actie werd door de legerwoordvoerder gerechtvaardigd met de opmerking dat er het vermoeden bestond dat de man wapens in huis had.

Zoals Amnesty, Falk en talloze organisaties en personen hebben aangetoond, is er bij de zionistische terreur geen sprake van verdenkingen of vermoedens: alles is open en bloot zichtbaar. Het enige wat we hoeven doen is zorgen dat onze “kwaliteitskranten” en de NOS eindelijk eens de moed hebben serieus te berichten over wat hier al 65 jaar aan de gang is. De ronduit onsmakelijke manier waarop PGGM nu wordt aangepakt door pro-zionisten, omdat ze pro-Palestijns zouden zijn, geeft wel aan dat we niet te hoge verwachting moeten hebben van het effect van alle informatie die naar buiten komt. Het lijkt een strijd “die zich nog verder verhardt” zoals Abu Pessoptimist terecht opmerkt.

Engelbert Luitsz

* update: laatste berichten zijn dat hij ook 11 kogels in zijn hoofd had. Ik bespaar u de foto’s.
Mo’taz Washha, 24 years of age, was assassinated by Occupation Forces today after invading soldiers fired dozens of rounds of live ammunition and a number of shells at his home.

13 comments for “Amnesty, Richard Falk, Yasser Arafat

  1. February 27, 2014 at 4:27 pm

    Laat de foto van de 11 kogels maar zien. De waarheid is hard maar alleen de waarheid telt. Ook voor contra-zionisten.

    • Aleid Blink
      February 27, 2014 at 6:56 pm

      Ga maar tussen de mensen staan die gezamenlijk vreedzaam hun protest laten horen tegen bezetting, onderdrukking en ondemocratische besluitvorming over hun lot. Dat zult u ze niet alleen zien, maar ook om de oren horen fluiten en wellicht zelfs voelen, als u ze zo graag zien wilt. Maar dat durft u natuurlijk niet. Daarom noem ik u laf.

      • February 27, 2014 at 7:25 pm

        @Aleid
        Ik ben er geweest en heb ze ook gesproken. Even checken voordat je gaat schelden ja.

        • ReggieRoning
          February 27, 2014 at 8:03 pm

          Laat de foto maar zien Reine.

          • February 28, 2014 at 9:44 am

            Ik maak geen foto’s Reggie. Ik ben daar ook geen tourist.

        • Aleid Blink
          February 28, 2014 at 10:18 am

          Inderdaad, even checken: Waar bent u geweest, wie hebt u gesproken en wanneer? Welke scheldwoorden gebruik ik eigenlijk?

          • February 28, 2014 at 10:35 am

            Ik zal eerst toestemming moeten vragen aan deze mensen voor dat ik dit zou kunnen vermelden.
            En je moet met niet Laf noemen Aleid. Dat klopt niet..

  2. Egbert Talens, Zutphen
    February 28, 2014 at 3:25 pm

    In de eerste reactie op dit stuk van EL, wordt het woord, c.q. begrip, c.q. gegeven, ‘de waarheid’ gehanteerd. ‘De waarheid’ is een absoluut gegeven; nmbm bestaat de waarheid wel, als de uitkomst of het samenvallen van álle feitelijke zaken of omstandigheden die samenhangen met een bepaalde gebeurtenis, zij het een reële of een virtuele. Het probleem echter is, óf wij, onvolmaakte mensen, dé waarheid wel kúnnen kennen. Als er ook maar een nietig deeltje ontbreekt, aan alle met een zaak samenhangende factoren, kan in dát geval niet meer van dé waarheid worden gesproken. Mijn stelling is: wij kunnen dé waarheid in zo goed als álle gevallen níet kennen; stellen wij ons dus tevreden met (de) beschikbare reële feitelijkheden, en trekken wij daaruit de meest voor de hand liggende conclusie

    Met het stuk en de genoemde reactie erop van hierboven in gedachten, kan op eenvoudige wijze twijfel worden gewekt, waar het de gegevens betreft die met dit trieste geval samenhangen. De dood van Mo’taz Washha moet als vaststaand feit worden erkend, de vraag is echter of het hierbij om ongelukkige met elkaar samenhangende feitelijkheden gaat, of dat er andere factoren meespelen, die (nog) niet volledig bekend zijn; factoren die mogelijk wijzen op moedwillige actie van de kant van Occupation Forces of hoe de groepering die Washha’s huis binnenviel, ook benoemd kan of moet worden. Voor wat het waard is: dat het Israelische soldaten betrof, lijkt boven alle twijfel verheven, en dat zij voor de dood van MW verantwoordelijk zijn lijkt mij al evenzeer aannemelijk. Maar mij gaat het bij deze om iets anders.

    Wie zich de vrijheid veroorlooft te spreken van of over ‘de waarheid’, doet er goed aan zichzelf bij alle overige uitspraken (van zijn of haar kant) dan óók aan die omstandigheid te relateren. Ofwel: zich te onthouden van uitspraken die níet als dé waarheid kunnen worden aangemerkt, maar slechts neerkomen op of verband houden met een opvatting, mening, gedachte, of wat dies meer zij; kortom, zich te onthouden van datgene wat doorgaans wordt aangeduid met roeptoeteren, kwekken, of leuteren.

    Het zou voor EL een koud kunstje zijn, mensen die zich tot roeptoeteren, kwekken of leuteren verlagen, van zijn site te weren. In de ban doen, met andere woorden. Mij is dit (elders) al overkomen, en ik meen te mogen opmerken dat zulks zich niet verdraagt met wat wij als democratische verworvenheden aanmerken. Iemand het woord ontnemen, de mond snoeren, past niet in het stramien van democratische opvattingen, waaronder de vrijheid van meningsuiting. Met als gevolg dat wij ons, met hoeveel frisse tegenzin ook, zullen moeten neerleggen bij commentaar van lieden die zonder veel omhaal van woorden hier de grootst mogelijke onzin etaleren.

    • February 28, 2014 at 11:15 pm

      De waarheid is in iedergeval niet een verhaal waarin de ene krijgsheer tot 100% agressor wordt bestempeld en die andere als krijgsheer onvermeld blljft.

      • February 28, 2014 at 11:25 pm

        Het Historisch Nieuwsblad:
        Wie ‘gewapend verzet’ zegt, denkt aan Hannie Schaft. Haar illegale werk begint met het stelen van persoonsbewijzen uit de kleedkamers van een zwembad, zodat twee Joodse medestudenten voortaan veilig over straat kunnen. In 1943 sluit ‘het meisje met het rode haar’ zich aan bij de Haarlemse afdeling van de linkse Raad van Verzet. Behalve sabotageacties tegen treinen en militaire inrichtingen pleegt de groep aanslagen op ‘foute’ rechercheurs en verklikkers. In het algemeen worden de acties van het gewapend verzet steeds driester. De adrenalinekick werkt verslavend en soms maakt het overvloedig gebruik van pepmiddelen overmoedig.

        Ook Schaft wordt steeds roekelozer. Nadat het groepslid Jan Bonekamp bij een aanslag op de Zaanse politiecommandant Ragut om het leven is gekomen, doet ze alleen nog de gevaarlijkste opdrachten. Samen met de zussen Truus en Freddie Oversteegen steelt Schaft munitie en blaast ze een Duitse legertrein op.

        http://www.historischnieuwsblad.nl/nl/artikel/6794/tien-grote-nederlandse-verzetshelden.html

        • March 2, 2014 at 12:40 am

          Ik maak geen vergelijkingen met het Naziregime. Dat is me een brug te ver. Onder andere in verband met de slachtoffers van de Holocaust.

  3. Aleid Blink
    February 28, 2014 at 5:40 pm

    Ik heb u gehoord, Egbert Talens, en ik zal dit niet meer vergeten, al jeuken mijn vingers nog zo erg. Dank voor uw wijze woorden.

  4. Aleid Blink
    March 1, 2014 at 6:39 pm

    Over de Palestijn die afgelopen dagen vermoord werd op grond van een verdenking, dit is niet ongebruikelijk. Eind 1996, toen ik in Palestina woonde, werd een Palestijn die al verscheidene keren was opgepakt, weer gearresteerd omdat men hem ervan verdacht een aanslag te beramen. Toen werd in het Israëlische nieuws bekend gemaakt dat er zou worden overgegaan op versterkte fysieke druk, m.a.w. marteling. Maar dat leverde niets op, waarna de man niet werd vrijgelaten maar veroordeeld tot weer zes maanden hechtenis. Ik heb het rapport van B’tselem hierover in mijn bezit. Integendeel van wat beweerd, was dit geen veiligheidsmaatregel, maar een provocatie tot een aanslag. Israël had deze aanslagen bij tijd en wijle nodig om de bezettings- en onderdrukkingspolitiek te rechtvaardigen.

    De aanslagen zijn een vorm van gewapend verzet, maar dit is dan weer de andere kant ervan.

Comments are closed.