Zionistische censuur

worst-part-of-censorship-button-0874

In één week tijd werd bekend dat de lezingen van drie prominente intellectuelen in New York niet door zullen gaan. Wat ze gemeen hebben is een kritische kijk op de handel en wandel van Israël.

John Judis

Begin deze maand verscheen Genesis, Truman, American Jews, and the Origins of the Arab/Israeli Conflict. Het is het zesde boek van de ervaren journalist en politiek historicus John B. Judis. Zoals de titel aangeeft is het onderwerp het ontstaan van de staat Israël. Harry S. Truman was president van de Verenigde Staten van 1945 tot 1953 en was daarmee de cruciale factor die zorgde voor een meerderheid in de Verenigde Naties toen de Algemene Vergadering over het verdeelplan voor Palestina stemde. Zonder de Amerikaanse stem en die van landen die door de V.S. onder druk konden worden gezet, was de resolutie nooit aangenomen. Truman ging daarbij in tegen het advies van zijn militaire staf en van iedereen in zijn omgeving die bekend was met de situatie, behalve de zionistische lobby uiteraard. Hij koos voor eigen succes op korte termijn: zijn eigen herverkiezing.

Niet alleen gaat Judis in op de macht van die zionistische lobby in Washington, hij toont ook begrip voor de ellendige situatie waarin de Palestijnen verzeild zijn geraakt vanwege politieke – koloniale – spelletjes van westers imperialisme. Dit boek past dan ook in een rijtje klassiekers waartoe ook Noam Chomsky’s The Fateful Triangle en The Israel Lobby and U.S. Foreign Policy van John Mearsheimer en Stephen Walt behoren.

Judis behoort bepaald niet tot de felste critici van Israël. Hij schreef lang voor The New Republic, waarin over het algemeen positief over Israël wordt bericht. Toch wordt zijn aanwezigheid later dit jaar in het Museum of Jewish Heritage niet langer op prijs gesteld, onder druk van u raadt al wie. Het boek is “controversieel”, dat is de term die meestal gebruikt wordt als de ongemakkelijke waarheid boven tafel komt. (Lees hier een fragment uit het boek).

Rashid Khalidi

De vermaarde historicus Rashid Khalidi zou een lezing houden op de joods-orthodoxe Ramaz School in New York. Deze lezing werd afgezegd. Khalidi, geboren in New York, maar afstammend van een vooraanstaande Palestijnse familie uit Jeruzalem, schreef een groot aantal boeken over het Midden-Oosten. Met name Brokers of Deceit (Bemiddelaars van bedrog) en The Iron Cage (De ijzeren kooi) zijn bekend bij een wat groter publiek.

Khalidi werd uitgenodigd door een studentenvereniging, maar toch werd zijn optreden geannuleerd door de school, waarschijnlijk uit angst geldschieters te verliezen.

Judith Butler

De filosofe Judith Butler zou in het Joods Museum te New York een lezing geven over Kafka! Maar omdat ze ook een voorstander is van een economische en culturele boycot van Israël, mag ze het niet over deze boeiende schrijver hebben. The Algemeiner, een zionistische spreekbuis, noemt haar in de kop van een venijnig artikel al de “Anti-Israël professor“.

Maar het bontst maakt ene Chloe Valdary het in The Times of Israel. Deze zwarte, christelijke vrouw lijkt het verschil tussen dader en slachtoffer niet te kunnen maken. Al in de eerste alinea noemt ze Butler een “notoire antisemiet” en legt ze een link met niemand minder dan Hitler. Het verbaast me dat ze Butler niet op één lijn stelt met de joodse slavenhandelaren van weleer.

(De London Review of Books publiceerde een essay van Butler over Kafka, waarin we weer eens zien hoe een schrijver en diens nalatenschap gebruikt worden voor politieke doeleinden. Nog afgezien van de hypocrisie rondom zijn werk, waar financiële belangen een grotere rol lijken te spelen dan de inhoud.)

In 2012 was er ook al veel te doen over de toekenning van de Adorno-prijs van de stad Frankfurt aan Butler. Ook toen trokken verschillende joodse lobbyclubs in Duitsland van leer tegen een vrouw die voorstander is van universele mensenrechten. Ook de Israëlische krant The Jerusalem Post deed vrolijk mee aan de lastercampagne (Lees daarover mijn eerdere artikel: Adorno en Butler: een terechte prijs).

Ken Loach

Eerder deze maand kwam het Internationale Filmfestival van Berlijn onder vuur te liggen van de usual suspects. De regisseur Ken Loach zou een Gouden Beer krijgen voor zijn oeuvre. Loach is een voorstander van de BDS-beweging (boycot, desinvesteren en sancties). Hij vindt dat deze breed gedragen beweging het werk doet dat eigenlijk door de V.S. en de V.N. gedaan had moeten worden. Zijn beste films gaan over sociale misstanden in Engeland, Ierland, Amerika of Spanje, waarvoor hij al verschillende prijzen in ontvangst mocht nemen. Er is dus geen obsessie met Israël of Palestina, maar parallellen trekken tussen het lot van het Palestijnse volk en dat van andere landen is vragen om moeilijkheden…

Het is maar het topje…

Zoals steeds zijn dit slechts een paar namen. Je zou een telefoonboek kunnen vullen met de namen van mensen die de afgelopen 100 jaar het slachtoffer werden van de zionistische lobbby. Een van de problemen waar het zionisme mee te maken krijgt is dat het voor een leek heel moeilijk wordt te bepalen wat nu wel of niet door de beugel kan, als werkelijk alle kritiek op Israël wordt opgevat als een uiting van rabiaat antisemitisme. Een ander probleem is dat de propaganda, die vaak verwijst naar alle geweldige prestaties van joden, te kampen krijgt met het feit dat ze zelf een groot deel van het joodse intellect van zich vervreemdt.

Misschien komt er wel een omslagpunt en dat is dan duidelijk te definiëren: het moment dat de media niet langer zionisten aantrekken om “uit naam van de joden” te spreken. Wanneer Esther Voet van het CIDI gezien wordt als een extreem randverschijnsel en iemand van Gate48 als de “normale” stem.

Of dat gaat gebeuren weet ik niet. De studenten die Khalidi hadden uitgenodigd, kwamen zelf in opstand tegen het verbod op zijn aanwezigheid. Dat geeft hoop, maar men wordt niet graag uitgemaakt voor racist of antisemiet, ook al raakt de beschuldiging kant noch wal. Voor joden is er dan de zelf-hatende jood en zelfs de S.H.I.T. List (“Self-Hating and/or Israel-Threatening”) van een extreem-rechtse groep die zich Masada2000 noemt. De schrijver Menachem Wecker geeft een lijstje van prominente joden die op die lijst zijn gezet. Maar als zo vaak werkt zoiets averechts, iemand vroeg zelfs of hij niet ook op de lijst mocht, want de namen waren indrukwekkend.

“Moord is de extreme vorm van censuur”, volgens George Bernard Shaw. Dat gaat zeker op als het om Palestijnen gaat, maar met mede-joden zijn de zionisten voorlopig iets voorzichtiger. Noam Chomsky wordt vaak verweten dat hij het recht op vrijheid van meningsuiting van de Fransman Robert Faurisson verdedigde, een man die de officiële lezing van de holocaust in twijfel trekt. Door de Gayssot-wet raakte Faurisson zijn baan als hoogleraar aan de Universiteit van Lyon kwijt. Onlangs werd, wederom in Frankrijk, de Lellouch-wet gebruikt om activisten tegen Israël op te kunnen pakken en te bestraffen. Dat wijst op een glijdende schaal.

De petitie die werd opgesteld in de affaire Fourisson werd ondertekend met zo’n 600 namen (wat men maar al te makkelijk vergeet), maar alleen die van Chomsky komt steeds ter sprake. Waar het om ging was dat Chomsky’s ideeën tegenovergesteld waren aan die van Fourisson, maar dat  vrijheid van meningsuiting een loze kreet is als je de vrijheid van meningsuiting van mensen die het niet met je eens zijn, of zelfs veracht, niet respecteert. En daar gaat het hier om. Als er onder druk van geldschieters, of door oneigenlijk gebruik van wetten, de mening wordt doorgedrukt van hen die de macht hebben dat te doen, is de weg naar totale censuur in zicht. Er is geen enkele discussie meer over de inhoud, er is geen moreel oordeel, het is eenvoudigweg de machtigste die z’n wil oplegt aan de zwakkere.

Het was de jood Heinrich Heine die schreef: “Dort wo man Bücher verbrennt, verbrennt man auch am Ende Menschen.” Het zijn niet de critici van de bezetting die de indruk wekken die kant op te willen gaan; het zijn de mensen die die critici steeds genadelozer de mond trachten te snoeren waar we bang voor moeten zijn.

Engelbert Luitsz

5 comments for “Zionistische censuur

  1. richardkamp
    February 24, 2014 at 9:56 am

    Dit is toch allemaal niets bijzonders, lees John J. Mearsheimer and Stephen M. Walt, ‘The Israel Lobby and U.S. Foreign Policy’, New York 2007. Bang zijn voor wanhopige mensen is ook al niet nodig, je moet er eerder medelijden mee hebben. Ze zijn hun eigen graf aan het graven. Het gezegde is dat jeveel mensen eindeloos voor de gek kunt houden, maar niet iedereen eindeloos. Al rond 1990 kwam de waarheid over Israel naar buiten. Waar onderdrukking toe leidt zie je misschien aan het boek In de schaduw van de ster, van Peter Edel. Ik heb het nooit gelezen, maar het schijnt een redelijk objectieve beschrijving van het ontstaan van Israel te zijn. De schrijver werd het leven onmogelijk gemaakt in Nederland, hij kreeg een Turkse vriendin en verhuisde naar Istanbul. Het boek verscheen daar in het Turks.

  2. Aleid Blink
    February 24, 2014 at 10:44 am

    richardkamp, Of wat in dit artikel vermeld wordt iets bijzonders is, hangt natuurlijk af van hoe je de zaken bekijkt. Dat iedereen alles ‘kan’ weten is waar, maar tot nu toe houdt helaas nog steeds het merendeel van de Nederlanders zich doof en stom en moet het verhaal dus steeds weer herhaald worden. Of het zeker interessante boek van Peter Edel, dat ik wel gelezen heb, aan te raden is, betwijfel ik. Wat daarin staat zal voor veel mensen die nog van niks weten ongeloofwaardig zijn en het zal hen afschrikken. En anderen die kwaad willen zal het aanmoedigen joden weer in het verdomhoekje te zetten of Israël willen vernietigen, een doel dat tot weinig goeds zal leiden. De goeden moeten niet onder het kwaad lijden, ongeacht aan welke kant ze staan. Dat de journalist Peter Edel na het verschijnen van zijn boek de gebeten hond werd en geen werk meer vond, was een risico dat hij met deze publicatie, zoals je mag veronderstellen, bewust liep.

  3. February 24, 2014 at 10:49 am

    Gezagsdragers zitten er ook niet op te wachten dat zij er van worden beschuldigd
    antisemitische bijeenkomsten te hebben toegelaten.

  4. richardkamp
    February 25, 2014 at 9:43 am

    Dat iemand goedpraat dat een auteur de waarheid schrijft en daardoor brodeloos wordt, ongelooflijk, en beneden elk peil.
    Het naar de prullebak verwijzen van alle (beweerde) westerse waarden.

    • Aleid Blink
      February 25, 2014 at 10:35 am

      richardkamp, Als uw opmerking op mijn commentaar slaat, dan eet u de soep toch wat heter dan ik hem opdiende. Peter Edel en de Israëlische Ilan Pappe met zijn boek over de etnische zuivering van Palestina rond 1948 zijn beide hun werk kwijtgeraakt en hebben hun land verlaten. Dat is de tragische consequentie van hun moed en in feite iets om trots op te zijn. Maar feit is nu eenmaal dat veel mensen niet rijp zijn voor onaangename waarheden en prefereren deze tot leugen te verklaren en de boodschapper zwart te maken. Dit is ook een werkelijkheid die we onder ogen moeten zien. Als u Peter Edels boek zou hebben gelezen, had u misschien beter begrepen waar ik op doel. Mijn hart ligt niet bij hen maar bij de Edels en Pappes van deze wereld.

Comments are closed.